Review

«Η κυρία του Μαξίμ»: Είδαμε την παράσταση του Εθνικού που προβάλλεται σε streaming

Από -

Μέσα σε ένα σκηνικό ήσυχο, λευκό, με απλές γραμμές, όπου βρίσκονται μερικά έπιπλα, τελάρα και… σκίτσα ανατομίας, μπαινοβγαίνουν επί δυόμιση ώρες είκοσι δύο ηθοποιοί που υποδύονται συνολικά είκοσι οχτώ ρόλους, φορώντας εντυπωσιακά, πολύχρωμα κοστούμια και αξεσουάρ, σε μία παράσταση μεγάλου σκηνικού πλούτου, αντάξια του είδους του έργου (σκηνικά της Ευαγγελίας Θεριανού, κοστούμια της Κλαιρ Μπρέισγουελ). Γιατί ο κόσμος του Φεϊντό, ειδικά της «Κυρίας του Μαξίμ», είναι στην επιφάνειά του φανταχτερός και λαμπερός, είναι το Παρίσι της Μπελ Επόκ με τα νυχτερινά κέντρα, τα καμπαρέ, τον διάχυτο ερωτισμό και την ελευθεριότητα.

Στο Μαξίμ, το πιο φημισμένο από αυτά, ο ήρωας, ο γιατρός Πετιπόν, περνάει μαζί με τον συνάδελφό του Μοζινκούρ, μία νύχτα κρεπάλης. Την επομένη θα ξυπνήσει όχι μόνο με hangover αλλά και με μία χορεύτρια στο κρεβάτι του, την επονομαζόμενη Γαριδούλα. Μόνο που ο Πετιπόν είναι παντρεμένος και μάλιστα με τη θρησκόληπτη Γκαμπριέλ κι έτσι πρέπει το γρηγορότερο να ξεφορτωθεί τη Γαριδούλα. Φυσικά, και η σύζυγός του θα εμφανιστεί και δύο μάρτυρες της μονομαχίας που υποσχέθηκε μέσα στο μεθύσι του και ο θείος του, Στρατηγός Γκρελέ, που μόλις έχει επιστρέψει από μακροχρόνια παραμονή στην Αφρική, ο οποίος θα θεωρήσει πως η Γαριδούλα είναι η γυναίκα του Πετιπόν. Το κουβάρι των μπερδεμάτων που μόλις σχηματίστηκε θα αργήσει πολύ να λυθεί…

Είναι ύπουλα δύσκολη η δραματουργία του Φεϊντό, χρειάζεται από τη μια να κατακτηθούν ο φρενήρης ρυθμός και οι συνεχείς τρικλοποδιές της πλοκής, και από την άλλη, προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα, να αναδειχθούν πρόσωπα και όχι καρικατούρες. Ο Θωμάς Μοσχόπουλος και ο θίασός του πέτυχαν αξιοθαύμαστα και στα δύο. Ως μεταφραστής, κατ’ αρχήν, ο Μοσχόπουλος μετέδωσε το έργο σε σπαρταριστή γλώσσα, απέδωσε απολαυστικά την ομιλία των προσώπων αναλόγως τάξης και καταγωγής , μετέφερε εύστοχα τα λογοπαίγνια σε ελληνική εκδοχή - ακόμη και οι εμβόλιμες σπόντες για τη νέα πραγματικότητα, αυτή της πανδημίας, ήταν άκρως εμπνευσμένες. Η παράσταση έχει ρυθμό, προσφέρει γέλιο, δεν επιχειρεί να διαβάσει το έργο διαφορετικό ή «ανώτερο» από ό,τι είναι, εκμεταλλεύεται όμως την υπόγεια δυναμική του.

Γι’ αυτό το αποτέλεσμα είναι πνευματώδες, φίνο, συλλαμβάνει τα έμμεσα κοινωνικά σχόλια του έργου και τα αναδεικνύει, δεν καταλήγει σε χοντροκομμένη φάρσα. Ο Μοσχόπουλος δεν καθοδηγεί τους ηθοποιούς στο υστερικό παίξιμο, γι’ αυτό και οι ερμηνείες τους δεν ισοπεδώνονται. Οι ηθοποιοί τονίζουν τις εντάσεις και τις υφέσεις, τα ημιτόνια, τις υπόγειες ειρωνείες, τα ηθικά χαρακτηριστικά, θετικά και αρνητικά, των προσώπων που υποδύονται. Είναι όλοι αξιότατοι, από αυτούς που ξεχωρίζουν λόγω ρόλου, τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη σε μία πολυδιάστατη ερμηνεία ως Γαριδούλα, τον Θανάση Αλευρά (Πετιπόν), τον Κώστα Φιλίππογλου (Γκρελέ), την Έμιλυ Κολιανδρή (Γκαμπριέλ), τον Θανάση Δήμου (Μοζινκούρ), μέχρι τους τελευταίους αχθοφόρους (Πέτρος Σκαρμέας, Δημήτρης Φουρλής).

Βαθμολογία:

ΕΘΝΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ-ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ Αγίου Κωνσταντίνου 22-24, Κέντρο, 210 5288170. Διάρκεια: 150΄.


Μπορείτε να δείτε την παράσταση σε live streaming, στην ιστοσελίδα του Εθνικού Θεάτρου στις 28 Νοεμβρίου, ώρα 7.30μ.μ. Η παράσταση δε θα είναι διαθέσιμη μετά το πέρας της προβολής. Εισιτήρια: €8.

*Η κριτικός θεάτρου παρακολούθησε την παράσταση και έγραψε την κριτική όσο παιζόταν στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου.