Guest editor

Η Ελπίδα Σταθάτου γράφει για τον μονόλογο με θέμα τη νευρική ανορεξία

Ο «Στεγόσαυρος» αφού ταξίδεψε στα φεστιβάλ Vault του Λονδίνου και του Εδιμβούργου έρχεται στις οθόνες μας στα αγγλικά με ελληνικούς υπότιτλους. Η πρωταγωνίστρια της παράστασης Ελπίδα Σταθάτου γράφει για όσα την συγκίνησαν στο μονόλογό που βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της Έρσης Νιαώτη και ρίχνει μια καυστική ματιά στις συναισθηματικές και διατροφικές διαταραχές που καταστρέφουν τις ζωές πολλών ανθρώπων.

banner

Ο «Στεγόσαυρος», το κείμενο της Έρσης Νιαώτη έφτασε σχεδόν τυχαία στα χέρια μου ένα απόγευμα του 2017. Το διάβασα μονομιάς και όταν τελείωσα την ανάγνωση έμεινα ακίνητη για μερικά λεπτά. Ήταν λες και η Έρση, μέσα από το κείμενο της, μίλαγε εκ μέρους όλων μας. Μας θύμιζε μια μεριά του πώς είναι να είσαι γυναίκα σήμερα. Πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια κοινωνία που ένα από τα πιο ενοχικά θέματα συζήτησης είναι το βάρος… Μας νοιάζει πόσα κιλά ζυγίζουν οι γύρω μας, μας νοιάζει να βρούμε το μυστικό για μια τέλεια σιλουέτα, το επόμενο σωτήριο προϊόν που θα μας αδυνατίσει… Φέρνουμε στον κόσμο παιδιά και δεν επικεντρωνόμαστε στην ευθύνη του να μεγαλώνεις ένα παιδί, αλλά πώς θα χάσουμε τα κιλά της εγκυμοσύνης και ατελείωτα τέτοιου είδους παραδείγματα. Και όλα αυτά γιατί μας έχουν μάθει ότι αν είναι μια αδύνατη γυναίκα, αξίζει πιο πολλά. Γιατί όσο λιγότερο «χώρο» καταλαμβάνεις σε αυτήν την κοινωνία, τόσο πιο άξια θαυμασμού είσαι. Γιατί έχεις πειθαρχήσει, λένε, τις επιθυμίες σου ή έχεις υπακούσει σε έναν άγραφο νόμο που η εικόνα σου πρέπει να ικανοποιεί τα βλέμματα των άλλων και να μην κάνει κανέναν να νιώθει άβολα.

Όλα αυτά είναι μηνύματα που περνάει η παράσταση και είναι σκέψεις που έχω βιώσει και εγώ η ίδια. Όμως όλα αυτά δεν είναι ο μόνος λόγος που αποφάσισα να ξεκινήσω αυτό το ταξίδι. Ο κύριος λόγος είναι ότι η πρωταγωνίστρια είναι ένας άνθρωπος που νιώθει ότι δεν ανήκει πουθενά. Και εκεί έμεινα. Όχι στην διατροφική διαταραχή, αλλά στην συναισθηματική διαταραχή που συνήθως ακολουθεί ή προϋπάρχει. Και με αυτήν την πλευρά του έργου μπορούν να συνδεθούν όλοι. Ακόμα και αν δεν έχουν βιώσει ποτέ πώς είναι να νιώθεις ότι χάνεις τον πιο σημαντικό σου αγώνα κάθε φορά που αγγίζεις φαγητό. Το έργο μιλάει για τις σχέσεις, την μοναξιά, την ντροπή και αγγίζει πιστεύω πολλά βαθιά υπαρξιακά μας κομμάτια. Αυτό που με έμαθε εν τέλει η παράσταση είναι ότι τα θέματα ψυχικής υγείας είναι δίπλα μας ακόμα και αν εμείς τα θεωρούμε ανύπαρκτα και ότι αν είσαι ανοιχτός να ακούσεις, τότε θα βρεις άτομα να σου πιάσουν το χέρι και να σου πουν ότι και αυτοί νιώθουν το ίδιο. Ότι δεν είσαι μόνος και ότι ο δυνατός είναι αυτός που ζητάει βοήθεια, που έχει το θάρρος να ξεγυμνωθεί συναισθηματικά. Γιατί αυτά τα θέματα, τα πιο προσωπικά, αυτά που ίσως πονάνε πιο πολύ απ’ όλα, αυτά είναι τα οικουμενικά θέματα, αυτά που μας ενώνουν και μας θυμίζουν ότι απέναντι στους δαίμονες μας είμαστε όλοι ίσοι.


 • Ο μονόλογος «Stegosaurus» θα προβληθεί στα αγγλικά, με ελληνικούς υπότιτλους, online στις 4-7/3 εδώ

banner