Κριτική

Ερωτευμένος Σαίξπηρ

Από -

Σκηνοθέτης και ηθοποιοί υπηρετούν με κέφι και ζήλο ένα διασκεδαστικό όσο και συγκινητικό έργο, που εξυμνεί τον έρωτα, τον Σαίξπηρ και το θέατρο, σε μια παράσταση που δεν επιβάλλεται απλώς ως εντυπωσιακή υπερπαραγωγή.

Γνωστή από την πρωτότυπη ταινία του 1998, η ιστορία του «Ερωτευμένου Σαίξπηρ» είναι ένα εξαιρετικό δείγμα του πώς ένα θέμα με ιστορικές και θεατρολογικές διαστάσεις μπορεί να γίνει κτήμα της ποπ κουλτούρας. Το θεατρικό έργο –αρκετά μεταγενέστερο της ταινίας– δεν φέρει την υπογραφή των σεναριογράφων της (Τομ Στόπαρντ, Μαρκ Νόρμαν), αλλά του εξίσου άξιου Λι Χολ (δικό του είναι το σενάριο μιας άλλης υπέροχης ταινίας, του «Billy Eliot»). Η ιστορία διαδραματίζεται στην ελισαβετιανή εποχή κι εστιάζει στον νεαρό Σαίξπηρ καθώς προσπαθεί να συνθέσει ένα νέο έργο.

Γύρω από αυτόν τον πυρήνα χτίζεται η έξυπνη πλοκή, που παίζει καταρχήν με το εύρημα του θεάτρου μέσα στο θέατρο, μια και μας δείχνει τη γέννηση και την παράσταση αυτού του έργου, ενώ με μια δραματουργική «κίνηση ματ» η ερωτική ιστορία που ζει ο νεαρός συγγραφέας συνδέεται με τη συγγραφή των έργων «Ρωμαίος και Ιουλιέτα» και «Δωδέκατη Νύχτα». Παράλληλα αποτυπώνονται τα θεατρικά ήθη της εποχής: οι αποκλειστικά αντρικοί θίασοι για παράδειγμα, πράγμα που έχει ιδιαίτερη σημασία για την εξέλιξη της πλοκής, ή ο σκληρός ανταγωνισμός μεταξύ τους για το ποιος θα κερδίσει την εύνοια της βασίλισσας. Το έργο κλείνει επίσης το μάτι στον ενημερωμένο θεατή, π.χ. σχετικά με τον Κρίστοφερ Μάρλοου, τον αξιότατο σύγχρονο του Σαίξπηρ, και όλη την «παραφιλολογία» που υπάρχει σχετικά με το πρόσωπό του, ότι δηλαδή αυτός έγραψε τα θεωρούμενα ως σαιξπηρικά αριστουργήματα. Το αποτέλεσμα που προκύπτει, πέραν της απολαυστικής ιστορίας, είναι ένας συγκινητικός ύμνος στη μαγεία της σαιξπηρικής γραφής και την ίδια την τέχνη του θεάτρου.

banner

Όλα αυτά τα χαρίζει στους θεατές η παράσταση του Γιάννη Κακλέα, που αντιμετώπισε το έργο και τον τιμώμενο ποιητή με φανερή αγάπη. Χωρίς να μένουν στα προφανή μιας εντυπωσιακής υπερπαραγωγής (σκηνικά: Μ. Παντελιδάκης, κοστούμια: Ηλ. Δουλαδίρη, χορογραφίες: Α. Τρομπούκη), ο Κακλέας και οι ηθοποιοί του δείχνουν να δόθηκαν ψυχή τε και σώματι στο εγχείρημα. Η πλειονότητα των ηθοποιών είναι –το λιγότερο– ικανοποιητικοί, ενώ κάποιοι δεύτεροι ρόλοι απολαυστικότατοι, επιβεβαιώνοντας έτσι ότι έχουμε να κάνουμε με δουλειά συνόλου (Γιάννης Ποιμενίδης/Μάρλοου, Κωστής Μπουντάς/Νεντ Αλέιν, Γιώργος Κοψιδάς/Φένιμαν, σε αντίθεση με τις Μίνα Αδαμάκη και Μπέτυ Λιβανού που αντιμετώπισαν την Παραμάνα και την Ελισάβετ αντίστοιχα μάλλον τυποποιημένα). Ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος έχει κάτι από Σιρανό στην απόδοση του ερωτευμένου ήρωα, ενώ καταφεύγει συχνά και στην κωμική του μανιέρα, αλλά η ερμηνεία του εκπέμπει ειλικρίνεια, ενώ η Έλλη Τρίγγου, «κεντάει» στον ρόλο της Βιόλα και κυριαρχεί μέσα στο πλήθος απλώς με την παρουσία της.

ΘΕΑΤΡΟΝ ΚΕΝΤΡΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΙΜΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΚΟΣΜΟΣ Πειραιώς 254, Ταύρος, 2122540300. Διάρκεια: 150΄

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό θεάτρου