Κριτική

Άμλετ

Από -

Κάθε φορά που ανεβαίνει ο «Άμλετ» το ερώτημα είναι ποιος θα είναι ο προσανατολισμός της παράστασης. Καθώς μιλάμε για ένα έργο τεράστιου ιδεολογικού εύρους και πολλαπλών επιπέδων –φιλοσοφικών, πολιτικών, υπαρξιακών, ψυχαναλυτικών–, είναι μάλλον αδύνατο να το μεταχειριστεί κάποιος στην πληρότητά του. Παρά το τραγικό ή το ποιητικό μεγαλείο, πάντως, παραμένει ένα έργο που στον πυρήνα του πυροδοτείται από ένα δημοφιλή λαϊκό μύθο. Ο Λεβάν Τσουλάτζε επικεντρώνεται στη δύναμη της ιστορίας και διαβάζει το έργο περισσότερο ως οικογενειακό δράμα παρά ως ποιητική ή πολιτική τραγωδία. Χαρακτηριστικά, π.χ., η παράσταση δεν ξεκινάει με τη σκηνή του φαντάσματος, αλλά με τη γαμήλια δεξίωση Γερτρούδης και Κλαύδιου, εισάγοντας τους θεατές αμέσως στο πρόβλημα που βασανίζει τον Άμλετ. Χάρη στη λιτή (αν και σε σημεία πεζή) μετάφραση και στη δραματουργία, η ιστορία κατεβαίνει με άνεση στην πλατεία, σε μια πολύ εύρυθμη εκδοχή.

Κέντρο βάρους είναι ο σάπιος, υπό κατάρρευση οίκος εντός του οποίου συγκεντρώνεται η δράση (σκηνικά: Σταύρος Λίτινας), όπου και κλείνονται ερμητικά οι αντικρουόμενοι πόλοι του έργου. Η σκηνοθετική ανάγνωση περιορίζει την ερμηνευτική δυναμική, καθώς μοιάζει να παρουσιάζει μια ιδιωτική ιστορία χωρίς ευρύτερη προοπτική, στη γραμμή που ακολουθεί όμως αποζημιώνει με ωραίες σκηνικές ιδέες, όπως η δράση on και off stage, η απόδοση της «τρέλας» του Άμλετ, η αυτοκτονία της Οφηλίας, η θεατρική παρουσία του Ηθοποιού κ.λπ. Είναι επίσης ενδιαφέρουσα η συνεχής παρουσία του κωμικού διδύμου Δ. Καπετανάκος - Δ. Διακοσάββας, που λειτουργεί ως ένα απολύτως γειωμένο αντίπαλον δέος μέσα σε ένα σύμπαν υπερβατικών παθών.

Από τους ηθοποιούς, η Ιωάννα Παππά ερμηνεύει ώριμα την Οφηλία και σε καίριες σκηνές συμβάλλει στο να αποκτήσει η παράσταση ποιητικό μέγεθος. Ωραίος είναι και ο τρόπος με τον οποίο η σκηνοθεσία καταδεικνύει την πατρική εξουσία επάνω της, με τον Θοδωρή Κατσαφάδο να αποδεικνύει τη σκηνική του άνεση, αλλά καθιστώντας μάλλον συμπαθητικό τον Πολώνιο. Ο Άρης Λεμπεσόπουλος υποδύεται με μανιέρα, αλλά εύστοχα μέσα στο πλαίσιο του αστικού δράματος τον Κλαύδιο (η σκηνή της προσευχής είναι από τις ωραιότερες της παράστασης), ενώ η Γερτρούδη της Πέμης Ζούνη παραμένει αδιευκρίνιστη.

Ο Τάσος Ιορδανίδης (Άμλετ) είναι μετρημένος κι εσωτερικός, χρειάζονται μόνο καλύτερο έλεγχο οι εξάρσεις του, ενώ οι σκηνές του με την Παππά και τον Ιάσονα Παπαματθαίου (Οράτιος) είναι από τις πιο δουλεμένες της παράστασης. Αυτό που αδικεί το εγχείρημα τελικά δεν είναι ο ερμηνευτικός περιορισμός, αλλά η επίμονη προσπάθεια του σκηνοθέτη να δημιουργήσει ατμόσφαιρες και να εντυπωσιάσει κάνοντας κατάχρηση φωτιστικών εφέ, υποβλητικής μουσικής, καπνών κ.λπ. Ο εκμοντερνισμός της όψης δεν ενοχλεί, δημιουργείται ωστόσο ανακολουθία όταν σε μια παράσταση όπου έχουν ήδη εμφανιστεί σύγχρονα όπλα (και τσιγάρα, και mp3), λαμβάνει χώρα μια ξιφομαχία.

ΑΝΕΣΙΣ Λεωφ. Κηφισιάς 14, ­Αμπελόκηποι, 2107488881. Διάρκεια: 150΄.