Ίρις Καραγιάν: "Ο χώρος για πειραματισμό, καλλιτεχνική έρευνα και νέα δημιουργία συνεχώς συρρικνώνεται"

Η χορογράφος Ίρις Καραγιάν παρουσιάζει για δύο ακόμη παραστάσεις στο Πλύφα το “My mind like the sky”, ένα σόλο προσωπικό και υπαρξιακό. Με αφορμή τη νέα της δουλειά μιλά στο “α” για την ομάδα της, το νέο της έργο, την χορογραφική της γλώσσα και το τοπίο του χορού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Ίρις Καραγιάν My Mind LikeThe Sky Ελισάβετ Μωράκη©

Η χορογράφος Ίρις Καραγιάν παρουσιάζει για δύο ακόμη παραστάσεις στο Πλύφα το "My mind like the sky”, ένα σόλο προσωπικό και υπαρξιακό, σχεδόν ψυχαναλυτικό. Το σόλο ερμηνεύει η Ιωάννα Παρασκευοπούλου και την μουσική υπογράφει ο Νίκος Βελιώτης, σταθεροί συνεργάτες της χορογράφου για πάνω από δέκα χρόνια. Με αφορμή τη νέα της δουλειά μιλά στο "α” για την ομάδα της, το νέο της έργο, την χορογραφική της γλώσσα και το τοπίο του χορού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη.

Ίρις Καραγιάν
Ελισάβετ Μωράκη©

Από που αντλήσατε έμπνευση για το "My Mind Like The Sky";
Το "My mind like the sky” είναι ένα σόλο, προσωπικό, αναστοχαστικό και σχεδόν ψυχαναλυτικό. Περισσότερο είναι η ανάγκη, παρά μια έμπνευση από κάτι εξωτερικό, να κοιτάξω πιο στοχευμένα και σε βάθος τα θέματα που με απασχολούν και να δουλέψω με αυτά. Το επίκεντρο είναι η εμπειρία της ενσυνείδησης και αυτό που συμβαίνει όταν παρατηρούμε όσα συμβαίνουν στο μυαλό μας, όσα έρχονται και φεύγουν από την προσοχή μας και η σχέση που έχουμε με αυτά. Στο έργο, ανατρέχω στο αρχείο της δουλειάς μου, σε κινητικά υλικά από παλαιότερα έργα και για πρώτη φορά χρησιμοποιώ κείμενο που έχει προκύψει από την ερευνητική διαδικασία που ακολουθήσαμε σε συνδυασμό με κάποιες αναφορές.     

Μιλήστε μας για τη σχέση σας με τη χορεύτρια Ιωάννα Παρασκευοπούλου και τον μουσικό Νίκο Βελιώτη. Η σταθερή συνεργασία σας αποτέλεσε με ένα τρόπο αφορμή για τη δημιουργία του "My mind like the sky”;
Με την Ιωάννα δουλεύουμε από το 2012 και με το Νίκο από το πρώτο μου έργο, δηλαδή από το 2005, σταθερά εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων. Από την στιγμή που αποφάσισα να κάνω σόλο σκέφτηκα μόνο την Ιωάννα, έχουμε κώδικες επικοινωνίας και μέσα στα χρόνια έχουμε χτίσει αμοιβαία εμπιστοσύνη και αλληλοεκτίμηση. Είναι ανοιχτή στις ερευνητικές διαδικασίες της δουλειάς και η συνεργασία είναι ωραία. Και φυσικά τον Νίκο για την μουσική, σταθερός συνεργάτης και φίλος, και η ιδέα για το σόλο τον ενθουσίασε. 

My mind like the sky
© Elissavet Moraki

"Απόπειρα χαρτογράφησης των σκέψεων, των αισθήσεων και των εικόνων που εμφανίζονται και εξαφανίζονται όταν στρέφουμε την προσοχή μας στο παρόν" διαβάζουμε για το έργο. Εσείς πώς βιώνετε αυτή την εμπειρία; 
Η εμπειρία αυτή είναι η λειτουργία της συνείδησής μου, όσα δηλαδή την αποτελούν και δημιουργούν το βίωμα. Εκτός και εντός πρόβας με ενδιαφέρει να δουλεύω μια κατάσταση ενσυνείδησης, που σημαίνει πως εντείνω την προσοχή μου σε αυτό που είναι και παρατηρώ την εμπειρία μου στο παρόν χωρίς να θέλω να την αλλάξω. Δηλαδή, οι σκέψεις που διαδέχονται η μια την άλλη, οι εικόνες και οι αισθήσεις που έρχονται και φεύγουν, δημιουργούν μια διαρκώς μεταβαλλόμενη εμπειρία της συνειδητότητας. Όταν παρακολουθώ την παράσταση θέλω η προσοχή μου να είναι στραμμένη στην ενσώματη εμπειρία της παράστασης, να ενεργοποιώ την φαντασία και την σκέψη μου, να αφουγκράζομαι αυτό που συμβαίνει και την αντήχησή του στα σώματα και το χώρο.  



 

"Στην Ελλάδα το τοπίο του χορού δεν είναι ευχάριστο: δεν έχουμε χώρο για το χορό, δεν έχουμε που να δουλέψουμε, δεν έχουμε ανώτατη εκπαίδευση, δεν έχουμε χορογραφικά και άλλα κέντρα που θα εστίαζαν στις διαδικασίες, τη συμμετοχικότητα, τη σχέση της κοινωνίας με την τέχνη του χορού. Λείπουν οι υποδομές και βασικότερα λείπει η διάθεση να αλλάξει αυτό. Όσο και να έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε στην πολιτεία τη λειτουργία των σύγχρονων παραστατικών τεχνών, δεν μας έχει ακούσει και ανακυκλωνόμαστε σε παλιομοδίτικες αντιλήψεις για την τέχνη”.



 

Για εσάς μεγαλύτερη σημασία έχει η εμπειρία του θεατή μέσα από τις παραστάσεις σας;
Σημασία έχει σε πρώτη φάση η πρακτική και εμπειρία που χτίζω στην πρόβα και ο τρόπος που δουλεύουμε να περιλαμβάνει σεβασμό, αγάπη, ενδιαφέρον, προσοχή, επιθυμία και ειλικρίνεια. Η εμπειρία του θεατή είναι εξίσου σημαντική και αναγκαία συνθήκη, καθώς ο στόχος είναι να μοιραστώ το έργο και εν δυνάμει να αγγίξει κι άλλους ανθρώπους. Θεωρώ πως το ένα είναι απαραίτητο για το άλλο.      

Ποια θέματα σάς απασχολούν στις χορογραφίες σας;
Δεν με απασχολούν θέματα που δεν σχετίζονται με το μέσο ή τα μέσα με το οποίο δουλεύω κάθε φορά. Με απασχολεί το ζωντανό, το σώμα, η κίνηση και η έκφρασή του, οι αφηγήσεις, η σχέση με το χώρο, το χρόνο, την ιστορία, τη γλώσσα, η χορογραφία και οι καλλιτεχνικές πρακτικές που θέτουν ερωτήματα και δοκιμάζουν τρόπους.   

Τι θα λέγατε ότι χαρακτηρίζει την δική σας χορογραφική γλώσσα;
Η ιδέα, η μεθοδολογία, η επινόηση τρόπων και εργαλείων, η καθαρότητα, η πρόθεση, η κατασκευή της χορογραφικής λογικής και σκέψης, η διάθεση να δοκιμάσω νέα υλικά και μεθόδους, η συνεργασία και ο τρόπος που θέλω να δουλεύω με τους χορευτές και η πρόθεση για έρευνα. 

My Mind LikeThe Sky
Ελισάβετ Μωράκη©

Πώς αντιλαμβάνεστε το τοπίο του χορού στην Ελλάδα και στην Ευρώπη;
Αντιλαμβάνομαι πως έχει στραφεί η προσοχή περισσότερο προς την ψυχαγωγία, τα show, τις εντυπωσιακές και μεγάλες παραγωγές. Ο χώρος για πειραματισμό, καλλιτεχνική έρευνα και νέα δημιουργία συνεχώς συρρικνώνεται υπακούοντας στους κανόνες της κατανάλωσης των κοινωνιών που ζούμε, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Οι εξαιρέσεις στον κανόνα είναι λίγες και δυστυχώς η παρούσα κατάσταση μετατοπίζει την καλλιτεχνική δημιουργία και το ρόλο που μπορεί να έχει η τέχνη στην κοινωνία. Στην Ελλάδα το τοπίο του χορού δεν είναι ευχάριστο: δεν έχουμε χώρο για το χορό, δεν έχουμε που να δουλέψουμε, δεν έχουμε ανώτατη εκπαίδευση, δεν έχουμε χορογραφικά και άλλα κέντρα που θα εστίαζαν στις διαδικασίες, τη συμμετοχικότητα, τη σχέση της κοινωνίας με την τέχνη του χορού. Λείπουν οι υποδομές σε όλα τα επίπεδα: στο εκπαιδευτικό, την παραγωγή έργων, την υποστήριξη των καλλιτεχνών από οργανισμούς και φορείς και βασικότερα λείπει η διάθεση να αλλάξει αυτό το τοπίο. Όσο και να έχουμε προσπαθήσει να εξηγήσουμε στην πολιτεία τη λειτουργία των σύγχρονων παραστατικών τεχνών, δεν μας έχει ακούσει και ανακυκλωνόμαστε σε παλιομοδίτικες αντιλήψεις για την τέχνη. Στην Ευρώπη, ή τουλάχιστον στις χώρες που υπάρχουν υποδομές και λειτουργούν ως παραδείγματα για εμάς, το τοπίο είναι εντελώς διαφορετικό και συνεπώς όσες και όσοι ασχολούνται με το χορό από οποιαδήποτε θέση. 

Τι έχετε αποκομίσει από τις εμπειρίες σας στο εξωτερικό;
Την εμπειρία της διαφορετικότητας, την πολυφωνία, τη σκέψη, το διάλογο, τον προβληματισμό για τις κοινωνίες και την τέχνη. Τον σεβασμό μεταξύ των ανθρώπων, ανάμεσα και προς τους καλλιτέχνες και μια πιο διευρυμένη συνολικά αντίληψη για τα πράγματα. 

Διαβάστε Επίσης

Περισσότερες πληροφορίες

My mind like the sky

  • Χορευτική performance
  • Διάρκεια: 45 '

Η δεκάχρονη κοινή πορεία με τους συνεργάτες της έδωσε την αφορμή να γεννηθεί το προσωπικό, υπαρξιακό, σχεδόν ψυχαναλυτικό σόλο της χορογράφου· μια απόπειρα χαρτογράφησης σκέψεων, αισθήσεων και εικόνων.

ΠΛΥΦΑ

Κορυτσάς 39

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Διαβάστηκε...": Σύγχρονη ελληνική κωμωδία για την περιπλοκότητα των σχέσεων

Στο Red Jasper Cabaret Theatre ανεβαίνει ένα σύγχρονο ελληνικό έργο που σχολιάζει παιχνιδιάρικα την περιπλοκότητα των ερωτικών και φιλικών σχέσεων.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
31/01/2023

Το Άρμα Θέσπιδος καλεί σε ακρόαση νέους ηθοποιούς

Ηθοποιούς σκηνικής ηλικίας 25-30 ετών, για την επερχόμενη θεατρική παραγωγή "Του Κουτρούλη ο Γάμος" του Αλέξανδρου Ρίζου Ραγκαβή, σε σκηνοθεσία Χρήστου Στρέπκου αναζητά το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας.

O Γιώργος Κουτλής σκηνοθετεί τον Γιάννη Τσορτέκη σε περφόρμανς στην Εθνική Πινακοθήκη

Το ρόλο του Κωνσταντίνου Παρθένη θα ερμηνεύσει ο Γιάννης Τσορτέκης στην περφόμανς που σκηνοθετεί ο Γιώργος Κουτλής στο πλαίσιο αναδρομικής έκθεσης για τον Κωνσταντίνο Παρθένη στην Εθνική Πινακοθήκη.

"Πανεπιστήμιο - Ομόνοια": Ένα νέο ελληνικό έργο για τη βία που δεν είναι πάντα ορατή

Ο Γιάννης Οικονόμου σκηνοθετεί το θεατρικό του με φόντο ένα βαγόνι της κόκκινης γραμμής του μετρό στο θέατρο Άβατον.

Η "Βελανιδιά" είναι μια τολμηρή θεατρική πρόκληση με έναν διαφορετικό καλεσμένο κάθε βράδυ

Σε κάθε παράσταση ένας διαφορετικός guest star ανεβαίνει στη σκηνή του Bios χωρίς πρόβα και έρχεται αντιμέτωπος με την υπνωτίστρια Μαρίνα Αργυρίδου.

"Η ράβδος": Ο Δημήτρης Καταλειφός στο ιστορικό "Αμφιθέατρο" με έργο του Μαρκ Ρέιβενχιλ

Το θεατρικό του επιδραστικότερου εκπροσώπου του "in-yer-face theatre" για τη βία, την εξουσία, τον εκφοβισμό και πολλά ακόμη σημαντικά θέματα, επέλεξε να ανεβάσει ο Γιώργος Σκεύας με πρωταγωνιστή τον σπουδαίο ηθοποιό.

"Meursault": Ο "Ξένος" του Καμί μέσα από ένα μινιμαλιστικό σύμπαν στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Η σκηνοθέτις Ελένη Παππά, απόφοιτη του πρώτου τμήματος σκηνοθεσίας του Εθνικού Θεάτρου ανεβάζει τη δική της εκδοχή πάνω στο λογοτεχνικό αριστούργημα του νομπελίστα συγγραφέα.