Ο Γιώργος Σαχίνης περιγράφει την εμπειρία των περιπατητικών παραστάσεων

Ο σκηνοθέτης της παραστάσης που έχει ετοιμάσει η ομάδα Όχι Παίζουμε μας μίλησε για την κινούμενη θεατρική εμπειρία που θα ζήσουμε στο Λόφο του Στρέφη.

Ο Γιώργος Σαχίνης περιγράφει την εμπειρία των περιπατητικών παραστάσεων

Οι περιπατητικές ή και site-specific παραστάσεις της ομάδας Όχι Παίζουμε σε απομονωμένα και ξεχασμένα σημεία της πόλης μας κάνουν να αποδράσουμε από την πόλη «μέσα στην ίδια την πόλη». Ο σκηνοθέτης Γιώργος Σαχίνης μας μίλησε για την όλη ιδέα με αφορμή την παράσταση τους στο Λόφο του Στρέφη

Ο Γιώργος Σαχίνης περιγράφει την εμπειρία των περιπατητικών παραστάσεων - εικόνα 1

Πως αποφασίζεις να δεις ένα χώρο, μία γειτονιά, ένα πρόσωπο μέσα από την ανάμνηση του φυσικού του χώρου, που πιθανόν προσπερνάς καθημερινά από νέα οπτική γωνία;
Ένας στόχος των ανθρώπων της οκταμελούς ομάδας μας, είναι να εμβαθύνουμε τη σχέση μας με τη πόλη, να νιώσουμε "γειτονιά" σε διάφορα σημεία της. Τελευταία, σε κάθε περιοχή που πάμε, μπαίνουμε σε μια οργανωμένη διαδικασία να ανιχνεύσουμε και να αρθρώσουμε με διάφορες μορφές, πριν την παράσταση, μαζί με κατοίκους και άλλους ενδιαφερόμενους, ιστορίες από το παρελθόν, το παρόν ή και για το μέλλον της περιοχής, ανάλογα τι αφορά. Αυτή η συλλογική διαδικασία λειτουργεί καταλυτικά στο να γνωριστούμε με την περιοχή και τους ανθρώπους της. Αποτελεί συνήθως την αφορμή για την παράστασή μας. Οι "νέες οπτικές" που προτείνει η παράσταση είναι αποτέλεσμα του τι εμείς θέλουμε να εκφράσουμε ως ομάδα τη συγκεκριμένη περίοδο και του "υλικού" που παίρνουμε από το χώρο, δηλαδή τις σχέσεις, τις ιστορίες, τη λειτουργία του, τη μορφή του. Είναι αυτό που "επιστρέφουμε" στο χώρο συνήθως λίγο, πριν κλείσουμε το πρόγραμμά μας σε κάθε γειτονιά. Ένας διάδρομος απογείωσης, που μακάρι να εμπνεύσει και άλλους να φτιάχνουν στους ίδιους δρόμους, στους δημόσιους χώρους και στα κτήρια.

Ο Γιώργος Σαχίνης περιγράφει την εμπειρία των περιπατητικών παραστάσεων - εικόνα 2

Κατά βάση επιλέγετε θέματα για τις παραστάσεις σας που σχετίζονται με πρόσωπα και ήρωες με σκοτεινό και καταραμένο παρελθόν. Πού οφείλεται, πώς προέκυψε και πώς συνεχίζει να προκύπτει αυτή η τάση;
Αυτό ξεκίνησε όταν η ομάδα μας διένυσε ένα κύκλο γνωριμίας με αγαπημένους συγγραφείς όπως ο Λαπαθιώτης, ο Χριστομάνος, ο Ροδοκανάκης, ο Βιζυηνός, ο Σολωμός. Συνεχίστηκε, λόγω τοποθεσιών, όταν κάναμε παραστάσεις στο νοσοκομείο Ελπίς και το 1ο Βρεφοκομείο της Αθήνας αλλά και σε μια συνεργασία μου είχαμε με τους Caravan Project στο Μεταξουργείο κοντά στο Βρεφοκομείο. Όταν πλέον πήγαμε στο Δουργούτι, οι χαρακτήρες μας σταμάτησαν να έχουν όλοι καταραμένο και σκοτεινό παρελθόν. Στην Ομόνοια ήταν το φωτεινό τους αγωνιστικό και ονειροπόλο παρόν που μας ενδιέφερε, οπότε, νομίζω, ότι τελευταία οι χαρακτήρες μας και το παρελθόν τους επηρεάζονται αρκετά από τη λειτουργία και την ενέργεια των ζωντανών χώρων που επισκεπτόμαστε και άρα η παλέτα διαφέρει.

Ο Γιώργος Σαχίνης περιγράφει την εμπειρία των περιπατητικών παραστάσεων - εικόνα 3

Τι σε έκανε να σκηνοθετήσεις την παράσταση «Γαβριέλλας rock» επικεντρωμένη στην εμβληματική ιερόδουλη των Εξαρχείων Γαβριέλλα Ουσάκοβα;
Η αυξημένη αβεβαιότητα στην καθημερινότητά μας και το ότι τελικά μπορεί να μην έχουμε τον "έλεγχο" της επόμενης μέρας, όπως ίσως κάποτε ονειρευτήκαμε ή ονειρεύτηκαν άλλοι για εμάς, είναι στοιχεία που μας αφορούν στην παράσταση στο Στρέφη, κυρίως για τις επικίνδυνες όσο και γελοίες και ακραίες συμπεριφορές που μπορεί να δημιουργούν. Η Γαβριέλλα Ουσάκοβα, μια γυναίκα που, στα δύσκολα χρόνια που έζησε και δούλεψε, και παρά τη σκληρότατη δουλειά που έκανε, πετύχαινε τον έλεγχο της ζωής της, αποτελεί έμπνευση για το έργο: σύμφωνα με την αυτοβιογραφία της, ήταν άνθρωπος με ισχυρή διαύγεια και αυτογνωσία που δεν έχανε το κέντρο της, παραμένοντας διαρκώς ανοιχτή σε όλους και σε όλα, αφομοιώνοντας τη ρευστότητα των πραγμάτων. Σαν σχήμα, αυτή η εντυπωσιακά ανοιχτή και σίγουρα μη-πολεμική διαχείριση της ολισθηρής καθημερινότητας, από έναν άνθρωπο που αγαπούσε τον έλεγχο και είχε σαφείς στόχους μας αφορά. Και βρήκαμε τη χωρική έκφραση αυτού του σχήματος στο βράχο του Στρέφη, ένα βράχο που, όμως, είναι φτιαγμένος από άργιλο, αφομοιώνει εντός του τη ρευστότητα της λάσπης. Η παράστασή μας έχει σαν βάση τόσο τη Γαβριέλλα όσο και τον βράχο και μας ταξιδεύει στις επικίνδυνες συνέπειες της σύγχρονης άκαμπτης μάτσο κουλτούρας, όταν αυτή σχετίζεται με τις έννοιες του ελέγχου, της εξουσίας κ.λπ.

Ο Γιώργος Σαχίνης περιγράφει την εμπειρία των περιπατητικών παραστάσεων - εικόνα 4

Πως νιώθεις κάθε φορά που περνάς από τα σημεία, όπως η Πλατεία Ομονοίας, το Παλιό Βρεφοκομείο Αθηνών στα οποία έχεις κάνει παράσταση;
Κάθε φορά που περνάω από σημεία που έχω κάνει παράσταση, νιώθω μια άλλη οικειότητα με αυτά, τα νιώθω σπίτι μου. Είναι η παράσταση που το κάνει αυτό, όχι οι γνωριμίες μόνο, αυτή η "Αλίκη στη χώρα..." που φυτεύουμε σε κάθε ένα από αυτά τα σημεία. Αλλά μιλώντας και γενικά για την ομάδα, νομίζω ότι θα συμφωνήσουμε όλοι πώς αυτή η αίσθηση του "φεύγω μένοντας", δηλαδή του ότι ο χώρος, οι σχέσεις, κάποιες ιστορίες, μέσα από το φίλτρο μιας δραματουργίας, γίνονται αφετηρία για να ταξιδέψουμε εντός μας ή αλλού, χωρίς να κουνήσουμε ρούπι, είναι ωραίο συναίσθημα. Και ίσως αφήνει μια σπίθα για νέες προσεγγίσεις του χώρου, του δημόσιου χώρου και της καθημερινότητάς τους.

Περισσότερες πληροφορίες

Γαβριέλλας rock

  • Performance
  • Διάρκεια: 75 '

Η ανεξιχνίαστη δολοφονία το 1991 της Γαβριέλας Ουσάκοβα, της εμβληματικής ιερόδουλης των Εξαρχείων, γίνεται η αφορμή για μια περιπατητική παράσταση λόγου, μουσικής και χορού στου Στρέφη

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

"Μάλο Μόμε ή μικρό κορίτσι": Συζήτηση με θέμα τη μετανάστευση μετά την παράσταση

Αποκλειστικά γι' αυτή τη βραδιά θα ισχύσει ειδική προσφορά εισιτηρίου.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
23/02/2024

Η "Κυρά της Ρω" με τη Φωτεινή Μπαξεβάνη επιστρέφει για έβδομη χρονιά

Το βαθιά ανθρώπινο, συγκινητικό κείμενο του διεθνώς βραβευμένου Γιάννη Σκαραγκά για τη ζωή της Κυράς της Ρω, κατά κόσμον Δέσποινας Αχλαδιώτη, επαναλαμβάνεται για λίγες παραστάσεις.

H "Δεσποινίς Τζούλια" μετακομίζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Η παράσταση του Πάνου Κούγια θα συνεχίσει το ταξίδι της στο Δ.Θ.Π. και αργότερα σε ευρωπαϊκά φεστιβάλ.

Onassis Dance Days: Η Miet Warlop χορογραφεί ένα τραγούδι με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα

Το φεστιβάλ στην αιχμή του σύγχρονου χορού επιστρέφει στη Στέγη Ιδρύματος Ωνάση (23/2-3/3) και μας δίνει την ευκαιρία να γνωρίσουμε τη Βελγίδα χορογράφο του "One Song", μιας σαρωτικής παράστασης για την επιμονή στη ζωή.

"Ok Boomer": Το ξεκατίνιασμα συνεχίζεται στο Μικρό Παλλάς μέχρι τις 26 Μαρτίου!

Φαίδρα Δρούκα και Θοδωρής Αθερίδης ξεμπροστιάζονται με αγάπη κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00, υπό το αδιάκριτο μουσικό βλέμμα του Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου.

"Καταποντισμός": Ο Βασίλης Βηλαράς φέρνει στο Εθνικό τη gay Ελλάδα της Μεταπολίτευσης

Μέσα από πραγματικές επιστολές προς το περιοδικό "Αμφί", οι Βασίλης Βηλαράς, Ανδρέας Λαζαράκος, Kristof, Niko Rupllem και Dolly Vara μεταφέρουν στο τώρα τις επιθυμίες και τις αγωνίες των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων του τότε.

Ποιο είναι το "κορίτσι-λεοπάρδαλη", η ζωή του οποίου γίνεται παράσταση;

Η Τώνια Ράλλη διασκευάζει για πρώτη φορά το βιβλίο της Ελένης Σικελιανός "Εσύ, η ζωώδης μηχανή", που αφηγείται την απίστευτη ζωή μιας γυναίκας που έζησε στην Αμερική στα μέσα του 20ού αι.