Ο δημόσιος χώρος είναι το νέο καλλιτεχνικό φετίχ

Μπορεί η υπερπληθώρα καλλιτεχνικής παραγωγής... εκεί έξω να εμπλακεί ουσιαστικά με το δημόσιο χώρο ή καταλήγει απλά μέρος ενός χάπενινγκ αστικού εξευγενισμού;

Ο δημόσιος χώρος είναι το νέο καλλιτεχνικό φετίχ

Μπορεί η υπερπληθώρα καλλιτεχνικής παραγωγής... εκεί έξω να εμπλακεί ουσιαστικά με το δημόσιο χώρο ή καταλήγει απλά μέρος ενός χάπενινγκ αστικού εξευγενισμού;

Ο δημόσιος χώρος είναι το νέο καλλιτεχνικό φετίχ - εικόνα 1
Gregor Schneider, Invisible City, Fast Forward Festival, φωτογραφία: Σταύρος Πετρόπουλος

«Άσε την υψηλή τέχνη κι έλα να γίνουμε flaneurs!» έγραφε πριν από λίγο καιρό η Ιλειάνα Δημάδη, διερωτώμενη ωστόσο αν το «κυνήγι» εμπειριών στην πόλη είναι το αντίδοτο στο νεοσυντηρητισμό και τον εστετισμό του ελληνικού θεάτρου ή η απλώς νέα επιδημία – και ο θεατής ο νεο-flaneur που αναζητά το νόημα στα χιλιάδες θραύσματα της πραγματικότητας;

Όντως, ποτέ πριν η πόλη δεν έμοιαζε τόσο με ανοιχτό καλλιτεχνικό εργαστήρι- σκηνή. Περπατώντας στο κέντρο εν μέσω καύσωνα το σαββατοκύριακο που μας πέρασε, είδαμε αρκετούς Αθηναίους να κάνουν ουρά για να μπουν στο «στοιχειωμένο σπίτι» του Dries Verhoeven που είχε στηθεί στην Πλατεία Συντάγματος στο πλαίσιο του Fast Forward Festival 4, ενώ από τους Στύλους Ολυμπίου Διός ως την Πλατεία Αυδή οι performances της Documenta έβαζαν ακόμη και σ’ εμάς τους επαγγελματίες διλήμματα για το τι θα πρωτοπαρακολουθήσουμε.

Φέτος είδαμε μεγάλα ιδρύματα όπως η Στέγη Ωνάση να βγαίνουν πιο δυναμικά στην πόλη, τοποθετώντας εκεί ένα μεγάλο μέρος του ετήσιου προγράμματός τους, ενώ ο οργανισμός ΝΕΟΝ μοιάζει να έχει «υιοθετήσει» τη δημόσια τέχνη χτίζοντας γύρω από αυτήν το προφίλ του με σκοπό να μυήσει σε αυτήν το ευρύ κοινό.

Ο δημόσιος χώρος είναι το νέο καλλιτεχνικό φετίχ - εικόνα 2
Rasheed Araeen, Shamiyaana—Food for Thought: Thought for Change (Shamiyaana – Τροφή για σκέψη: σκέψη για αλλαγή), 2016-17, στέγαστρα με γεωμετρικά πάτσγουορκ, μαγείρεμα, φαγητό, Πλατεία Κοτζιά, Αθήνα, documenta 14, φωτογραφία: Γιάννης Χατζηασλάνης

Κι ακόμη δεν έχουμε δει τίποτε... Ενώ η Documenta τρέχει με έναν καταιγισμό εκδηλώσεων έως τον Ιούλιο αντί να αποθαρρύνει όπως θα πίστευε κανείς άλλους παίκτες να στραφούν στο δημόσιο χώρο, πετυχαίνει το αντίθετο. Καλλιτεχνικές ομάδες πραγματοποιούν εικαστικές βόλτες σε συνοικίες, θέατρα βγάζουν τις παραστάσεις τους στο δρόμο, νέα φεστιβάλ ενεργοποιούν στοές ή φέρνουν στο προσκήνιο τις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, δίνοντάς τους βήμα να πουν τις ιστορίες τους. Κι όλα αυτά τις τελευταίες μέρες του Μαΐου, προτού ακόμη εγκαινιαστεί το Φεστιβάλ Αθηνών που δίνει φέτος μεταξύ άλλων έμφαση στο «άνοιγμα στην πόλη» με παραστάσεις σε μη συμβατικούς χώρους θέασης.

Ο δημόσιος χώρος είναι το νέο καλλιτεχνικό φετίχ και αναρωτιόμαστε αν όλες αυτές οι πρωτοβουλίες θα βρουν το κοινό τους ή αν θα δημιουργήσουν εντέλει ένα κορεσμένο τοπίο εντός του οποίου θα δυσκολευόμαστε να εντρυφήσουμε στην ουσία και την ιδιαιτερότητα κάθε καλλιτεχνικής πρότασης.

Σε ποιο βαθμό οι καλλιτέχνες θα εμπλακούν ουσιαστικά με το δημόσιο χώρο και τις συγκρούσεις του και δεν θα γίνουν απλά μέρος ενός χάπενινγκ αστικού εξευγενισμού στις επιταγές του culture & city marketing και του gentrification; Λέτε, τελικά, για να βρει η τέχνη τα εργαλεία να ξαναγίνει παρεμβατική, να πρέπει να επιστρέψει στην αυτοσυγκέντρωση του λευκού κύβου και της «συμβατικής» αίθουσας;

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Θέατρο

Τι θα δούμε φέτος στο Θέατρο Πρόβα;

Καμπανέλλης, ένα μονόπρακτό του Κώστα Μουρσελά και θέατρο για παιδιά στο φετινό ρεπερτόριο του θεάτρου της Μαίρης Ραζή.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
04/10/2022

"Τα όρια": Η Εβίτα Παπασπύρου σε ένα ερμηνευτικό στοίχημα

Στο θέατρο Μοντέρνοι Καιροί παρουσιάζεται ο μονόλογος-πρόκληση των Μιχαέλα Μιχαΐλοβ και Ράντου Απόστολ, σε σκηνοθεσία Κώστα Νταλιάνη, για τα κακώς κείμενα του εκπαιδευτικού συστήματος.

Πρεμιέρα για την "Βαθιά γαλάζια θάλασσα" του Τέρενς Ράτιγκαν στο Αγγέλων Βήμα

Ανεκπλήρωτες επιθυμίες, τη μοναξιά, τη συναισθηματική στέρηση και το καταπιεσμένο πάθος των συμβάσεων και των κοινωνικών πιέσεων έρχονται στο φως υπό τη σκηνοθετική ματιά του Αλέξιου Κοτσώρη.

3 λόγοι για να δείτε τον "Τυχαίο θάνατο ενός αναρχικού"

Ο "Τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού" είναι μία από τις sold out παραστάσεις της περσινής θεατρικής χρονιάς και επιστρέφει στο Γκλόρια. Αυτοί είναι οι λόγοι για να τους οποίους αξίζει να την δείτε.

Μουσικοθεατρικό αφιέρωμα για τη Σοφία Βέμπο στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά

Η Ελληνική Συμφωνιέτα παρουσιάζει την παράσταση "Σοφία" σε σκηνοθεσία Σοφίας Καψούρου.

"Cock": Μια έξυπνη κωμωδιά για τη σεξουαλική ταυτότητα

Το βραβευμένο βρετανικό έργο του Μάικ Μπάρτλετ "Cock" σκηνοθετεί ο Γιάννης Διαμαντόπουλος στο θέατρο Broadway.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος σκηνοθετεί το "Μια άλλη Θήβα" του Σέρχιο Μπλάνκο

Ένα επίκαιρο και αινιγματικό έργο με θέμα την πατροκτονία σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Ξεκίνησε η προπώληση, μάθετε περισσότερα.