Ήμουν Εκεί

Το πρώτο live των Baroness στην Ελλάδα ήταν μια ευφορική, εκτονωτική, μουσικά διεγερτική εμπειρία

Από -

Το Σάββατο το βράδυ στο Gagarin δεν έβλεπες αμάνικα, χαίτες, μπλουζάκια Iron Maiden και Metallica. Δεν έβλεπες πιτσιρικάδες κρεμασμένους στο κάγκελο έτοιμους να διαλύσουν το pit. Ήταν η πλήρης απουσία της metal αισθητικής τουλάχιστον στην κλισαρισμένη της εκδοχή. Αντιθέτως, ο χώρος γέμισε επιμελώς διαλεγμένα μπλουζάκια συγκροτημάτων, καρό πουκάμισα παντού και κόσμο με την αύρα του «ποιοτικού». Τα πάντα φώναζαν ότι σήμερα έχουμε έρθει να εκτιμήσουμε όχι να εκτονωθούμε. Οι Baroness το επιβάλλουν αυτό σχεδόν εξ ορισμού. Ο ήχος τους, η αισθητική τους, τα εξώφυλλα, τα χρώματα, οι μελωδίες, η indie εσάνς, όλα όσα τους περιβάλλουν προετοίμαζαν για ανταλλαγές βλεμμάτων αποδοχής και ανασηκώματα φρυδιών αντί για πάνω-κάτω χτύπημα. Η αξιοπρεπέστατη αλλά όχι ξεσηκωτική παρουσία των Breath After Coma, των ντόπιων φορέων του cool πνεύματος των Queens of the Stone Age, ήταν και αυτή δηλωτική της παραπάνω αίσθησης.

17 κομμάτια μετά, όλες αυτές οι σκέψεις είχαν πάει στα σκουπίδια βλέποντας την φανταστική Gina Gleason να πηδάει στο εκστασιασμένο κοινό πριν η μπάντα από την Georgia φύγει από τη σκηνή, αφήνοντάς μας όλους με το στόμα ανοιχτό. Το πρώτο live των Baroness στην Ελλάδα ήταν μια ευφορική, εκτονωτική, μουσικά διεγερτική εμπειρία, από τις καλύτερες που έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια. Είμαστε αναμφίβολα τυχεροί επίσης, που τους πετύχαμε σε αυτήν τη συγκυρία. Έχοντας αναγκαστεί να αλλάξει όλη την ομάδα μετά το παραλίγο μοιραίο αυτοκινητιστικό δυστύχημα του Αυγούστου του 2012, με τελευταία προσθήκη αυτή της Gina στην lead κιθάρα πρόπερσι, ο αρχηγός John Dyer Baizley βρίσκεται πλέον στην πιο ανοιχτή, ειλικρινή και ανθρώπινη του φάση όπως έδειξε το φετινό πέμπτο album του group, «Gold & Grey». Αυτή η εξωστρέφεια ήταν εμφανής και πάνω στη σκηνή. Όχι μόνο από όσα μας έλεγε γεμάτος ευγνωμοσύνη και συναισθηματισμό, αλλά κι από τον τρόπο που τραγουδούσε (γκάριζε γλυκά, μάλλον) με όλη του τη δύναμη κάθε στίχο, από το πόσο παθιασμένα ανεβοκατέβαζε το δεξί του χέρι στην κιθάρα, από το πόσο χαιρόταν κάθε στιγμή με τους bandmates του πάνω στη σκηνή.

Φυσικά, όσο και αν ο Nick Jost στο μπάσο και κυρίως ο Sebastian Thomson στα τύμπανα (κι οι δύο με κουρέματα που δεν καταλάβαινες αν ήταν cult ή hip) ήταν τέλειοι στο να φουντώνουν την ένταση, είναι η Gina που κάνει τη διαφορά. Γεννημένη performer, τρομερή βιρτουόζος στην κιθάρα, και πάνω από όλα 100% μεταλλού (με παρελθόν σε all-girl tribute μπάντες στους Metallica και στον King Diamond!), αποδείχθηκε το τέλειο συμπλήρωμα στον Baizley. Ειδικά σε αυτές τις διπλές, κιθαριστικές τους, Thin Lizzy-ικές ποζεριές ήταν αδύνατο να μη χαμογελάς μέχρι τα αυτιά. Την ώρα που κάνεις headbanging. Γιατί τελικά, ό,τι κι αν σκεφτόσουν, όφειλες να αποδεχθείς τον παραδόξως εντελώς metal χαρακτήρα της βραδιάς. Έστω και αν πρόκειται για ένα metal που θέλει να εκφράζεται με σκεπτόμενο, indie τρόπο. Ή μπορεί να είναι και το ανάποδο. Να πρόκειται για την ανάγκη ενός indie kid που αγαπάει τον Bruce Springsteen να φωνάξει όλα αυτά που νιώθει με μεγαλύτερη ένταση και διαφορετικά πετάλια.

Το σίγουρο είναι ότι διάλεξαν άριστα το setlist τους προκειμένου να εκπροσωπείται από τα πιο συναυλιακά τους κομμάτια. Κρατώντας δικαίως μεγάλο μέρος για τα καλύτερα tracks του τελευταίου album (πανδαισία τα «Tourniquet», «Throw me an Anchor»), τίμησαν ισχυρά το διπλό album του 2012 «Yellow & Green» χτυπώντας κάτω από τη μέση με το εκπληκτικό «Eula», χωρίς να αφήνουν ούτε το τέταρτο και λιγότερο δυνατό album «Purple» (το «Shock Me» για μένα το απόλυτο highlight της βραδιάς), ούτε τα πρώτα δύο albums «Blue Record» και «The Red Album» από τις εποχές που ακόμα τους συσχετίζαμε τους Mastodon (το εισαγωγικό «A Horse Called Golgotha» και το «Isak» προς το τέλος μας κόλλησαν στον τοίχο). Άλλωστε έπρεπε να τιμήσουν και τα διαφορετικά χρωματικά themes των δίσκων με τα φώτα να προσαρμόζονται ανάλογα με το ποιος δίσκος εκπροσωπείται επί σκηνής. Είπαμε, καλλιτέχνες είναι τα παιδιά.

Για τον κόσμο του metal που συνεχίζει να ψάχνεται τις τελευταίες δύο δεκαετίες χωρίς να πτοείται που τα ιερά τέρατα του είδους προσεγγίζουν ηλικίες συνταξιοδότησης, αυτή η εμφάνιση ήταν μια μικρή νίκη και μια μεγάλη δικαίωση. Ότι μέσα σε αυτό το ευρύτατο είδος μουσικής βρίσκεις διαμάντια. Και δεν χρειάζεται καν να ψάξεις βαθιά. Αρκεί να έχεις τα αυτιά σου ανοιχτά και τις προκαταλήψεις σου κλειστές.

Από τον Λεωνίδα Αρβανίτη (περιοδικό Metal Hammer)

Σχετικά Θέματα