Θέμα

Θα καταφέρει ο Peter Murphy να σταθεί αντάξιος στο θρύλο των Bauhaus;

Από -

Η ανακοίνωση έσκασε σαν κεραυνός εν αιθρία: Οι Bauhaus εν Αθήναις. Η δεύτερη ανάγνωση ξεκαθάρισε λίγο τα πράγματα, αφού έκανε σαφές ότι τελικά, η εκπροσώπηση των Bauhaus θα είναι αυτή που θα βρίσκεται στην Αθήνα. O frontman, δηλαδή, του σχήματος που σημάδεψε την post-punk σκηνή, Peter Murphy, μαζί με τον παλαί-ποτέ μπασίστα της μπάντας, David J, θα σταθούν επί σκηνής στις επετειακές συναυλίες για τα 40 χρόνια από τη δημιουργία της. Κάτι καθόλου περίεργο, αφού μετά το αποχαιρετιστήριο τουρ πριν από δέκα χρόνια, η τετράδα που κάποτε άκουγε στο όνομα «Bauhaus» δήλωσε ότι παρά τη χημεία τους, δεν θα μπορούσαν να ξανασυνεργαστούν.

Η πρώτη σκέψη ομολογουμένως, ήταν: δεν πειράζει, θα πάρουμε ό,τι υπάρχει. Το δύο στα τέσσερα δεν είναι κακό ποσοστό- ειδικά αν το θέσεις μπροστά στο μεγαλείο που καλούνται να εκπροσωπήσουν.

Ο θρύλος των Bauhaus

Δε χρειάζεται να κάνουμε μια εκτενή αναδρομή για να αποδείξουμε γιατί οι Bauhaus είναι ένα πραγματικά εμβληματικό συγκρότημα. Αρκεί ίσως να τονίσουμε το παράδοξο, ότι πρόκειται για ένα πραγματικά βραχύβιο σχήμα· 5 χρόνια ύπαρξης και 4 δίσκοι (συν ένας που οριοθέτησε την επίσημη διάλυση τους το 2008) ήταν υπεραρκετά για να τους τοποθετήσουν σε περίοπτη θέση στη μουσική ιστορία.

Απ’ την άλλη πλευρα, το πιο γνωστό κομμάτι τους με τίτλο-αναφορά σε έναν από τους πιο δημοφιλείς «δράκουλες» της κινηματογραφικής ιστορίας (μιλάμε φυσικά για το «Bela Lugosi’s Dead») έχει διασκευαστεί σε όλα τα μουσικά είδη, όχι βέβαια πάντα με επιτυχία και φυσικά χωρίς ποτέ να αγγίζει την ανατριχιαστική εκδοχή του πρωτότυπου. Από τη νωχελική μπόσα των Nouvelle Vague μέχρι τη μέταλ εκδοχή των Sepultura, κατάφερε να βρει αβίαστα το δρόμο μέχρι και για την pop κουλτούρα, ως soundtrack της εφηβικής βαμπιρο-ταινίας «Ακαδημία με Βαμπίρ». Αν αυτό δεν είναι η πιο «βγάζει-μάτι» απόδειξη της χρονικής αντοχής και σημασίας ενός συγκροτήματος, τι είναι;

Αυτά τα 4 χρόνια ζωής του συγκροτήματος, λοιπόν, υπήρξαν ικανά να στήσουν ένα μύθο γιγαντιαίων διαστάσεων ανάμεσα στους θιασώτες της goth κουλτούρας αλλά και σε όσους βιώνουν, ανεξαρτήτως μουσικού γούστου, πραγματικές ανατριχίλες κάθε φορά που ακούν τους στίχους και τη στοιχειωτική φωνή του Peter Murphy, ακόμα και στα πιο, θα τολμήσουμε να πούμε, disco τραγούδια τους (βλέπε ή μάλλον άκου Kick in the Eye). Γιατί όσο πρωτοποριακή κι αν είναι η μουσική τους, θα ήταν ψέματα αν δεν αναγνωρίζαμε ότι η φωνή του έπαιξε ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην εδραίωσή τους.

Ο «Νονός της Goth»

Peter MurphyΔεν είναι τυχαίο, άλλωστε, το προσωνύμιο του Murphy «Νονός της Goth»: τα έντονα, γοητευτικά ζυγωματικά με τα καθηλωτικά μάτια και η θεατρική αισθητική του τον έβαλαν στο βάθρο των δημιουργών αυτού του μουσικού είδους που έμελλε να επηρεάσει μεγάλο μέρος της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Ένας πραγματικός περφόρμερ, αλλιώς ο «David Bowie της Goth», με μία φωνή όχι μόνο με ιδιαίτερη χροιά και δουλεμένη έκταση, αλλά πάνω απ’ όλα με πραγματικό πάθος και συναίσθημα στην κάθε μοναδική ερμηνεία.

Ο Murphy, βέβαια, μετά τη διάλυση των Bauhaus επιβιβάστηκε σε μία solo μουσική πορεία. Εκτιμήσαμε δεόντως τις ανατολίτικες επιρροές που έβαλε στους νέους δίσκους του, ταιριαστές με την πολύχρονη παραμονή του στην Κωνσταντινούπολη, αλλά και τα κλασσικά του hit όπως το «Cuts You Up», όμως ποτέ δεν κατόρθωσε να φτάσει το μεγαλείο που είχε χτίσει. Γι αυτό, ίσως, και επιδίωξε κι ο ίδιος να παραμείνει ο κατά κύριο λόγο εκπρόσωπος των τότε Bauhaus, διασκευάζοντας ξανά και ξανά τραγούδια στις συναυλίες και τους δίσκους του και διατηρώντας έτσι κάτι από την αίγλη εκείνου του καιρού. Και τελικά, μπορεί η φωνή του να λειτούργησε σαν καταλύτης αλλά μόνο μαζί με το μουσικό συγκερασμό των τεσσάρων να κατόρθωσε να ξεχωρίσει.

Σαράντα χρόνια μετά όμως ο Νονός της Goth δεν είναι πια ο γοητευτικός εικοσιπεντάρης που ήταν τότε· παραμένει σε ένα βαθμό γοητευτικός με την αισθαντική φωνή του αλλά σίγουρα δεν έχει πλέον το εκτόπισμα εκείνης της εποχής. Τον αέρα του νέου που πιστεύει ότι η δημιουργία του θα κατακτήσει τον κόσμο απλά και μόνο γιατί είναι δική του. Οπότε είναι τελικά αυτό το ποσοστό «δύο στα τέσσερα» αρκετό;

Απ’ την άλλη, ίσως η συναυλία της 14ης Δεκεμβρίου να μην έχει ως στόχο να μας θυμίσει (ή να μας διδάξει, στους νεώτερους) την αίγλη των τελευταίων χρόνων της δεκαετίας του ‘70 και των πρώτων του ‘80, αλλά αντίθετα να καταθέσει ένα φόρο τιμής στην εποχή αυτή. Ίσως ένα μόνο να είναι τελικά το ερώτημα που θα κληθεί να απαντηθεί: ο νέος είναι ωραίος ή ο παλιός είναι αλλιώς; Ραντεβού στο Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου για να το μάθουμε.

i Peter Murphy - 40 χρόνια Bauhaus | Παρασκευή 14/12 | Κλειστό Γήπεδο Φαλήρου | Προπώληση εισιτηρίων εδώ

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό μουσικής

Σχετικά Θέματα