Ήμουν Εκεί

Τα μάγια του Iggy Pop στο κοινό του Release Athens Festival

Από , -

Για τρίτο σερί καλοκαίρι κατηφορίσαμε στο μακράν ομορφότερο open air συναυλιακό venue της Αθήνας, την Πλατεία Νερού, και το Release Athens Festival που διανύει την πιο εμφατική χρονιά του, με συνολικά 9 μέρες συναυλιών πλάι στη θάλασσα. Έτσι, μετά την πρώτη νύχτα του φεστιβάλ με τον Damian Marley, τη σκυτάλη των headliners πήρε ο Iggy Pop για τη μεγαλύτερη προσωπική του συναυλία επί αθηναϊκού εδάφους.

Κάτω από έναν καυτό απογευματινό ήλιο και μερικές εκατοντάδες θεατών, πρώτοι στη σκηνή ανέβηκαν οι The Dark Rags, σερβίροντας τίμιο κι απόλυτα ταιριαστό με τη μέρα garage rock. Το σχήμα από την Αθήνα που μετρά σχεδόν 10 χρόνια ζωής και δύο άλμπουμ, σίγουρα άξιζε ένα πολυπληθέστερο κοινό, δε φάνηκε όμως να πτοείται, όπως εξάλλου συνέβη και με τους Noise Figures που τους διαδέχθηκαν στη σκηνή. Το δίδυμο των Γιώργου Νίκα και Στάμου Μπάμπαρη γέμισε με το χαρακτηριστικό ηλεκτρισμένο groove του την Πλατεία Νερού, αποδεικνύοντας πως μια κιθάρα και ντραμς είναι αρκετά για να γραφτούν χορταστικά ροκ εντ ρολ ριφς, την ώρα που ο κόσμος αυξανόταν στο κάγκελο και στις ουρές των μπαρ.

Το ρολόι έδειχνε 19:00 και είχε έρθει η ώρα για ένα από τα πολυαναμενόμενα acts του Release να αποδείξει την αξία του. Οι Shame έχουν κάνει την indie Βρετανία να κινείται στους κιθαριστικούς ρυθμούς τους με μόλις ένα δίσκο («Songs of Praise»), και σχεδόν άπαντες να παραμιλούν για το ταλέντο και τη δυναμική τους. Με όλα τα μέλη της μπάντας στις παρυφές των 20 χρόνων, είναι αξιοθαύμαστη η συνθετική και ηχητική ωριμότητά τους, λείπει όμως το συστατικό που θα τους έδινε μια αυτόνομη ξεχωριστή ταυτότητα, όπως γράφαμε πριν από μερικούς μήνες. (Σχεδόν) τα πάντα όμως κρίνονται επί σκηνής, και εκεί οι Shame τα έκαναν όλα θραύση.

Εάν χρειαζόταν μία λέξη για να περιγραφεί η εμφάνισή τους, αυτή είναι «αυτοπεποίθηση». Με μπροστάρη τον τραγουδιστή Charlie Steen, ο οποίος μοιάζει με τριτοξάδερφο του Damon Albarn εγκλωβισμένο στο «Trainspotting», να κινείται αδιάκοπα πάνω – κάτω απ’ τη σκηνή ενώ τραγουδάει μανιασμένα, οι Shame συνεπήραν τους πάντες και κέρασαν αγνή ενέργεια. Ο δε μπασίστας Josh Finerty μάλλον έπαθε ηλεκτροσόκ απ’ τον ενισχυτή, καθώς δε σταμάτησε να διανύει χιλιόμετρα στη σκηνή ενώ έκανε κωλοτούμπες κατά τη διάρκεια των κομματιών. Στις πρώτες σειρές, μια παρέα 18ηδών έκανε moshing με όλη του την ψυχή παίρνοντας τα εύσημα από τον Steen, ο οποίος σα γεννημένος performer ήξερε ακριβώς πώς να χειριστεί το κοινό για να κινηθεί στους ρυθμούς του.
Σε μια εμφάνιση μιας ώρας αποκλειστικά με highlights, ο γράφων ξεχώρισε τη στιγμή που ο Steen έβρεξε το πρόσωπό του χτυπώντας το μπουκάλι με τα χέρια, προτού το κλωτσήσει στον ουρανό με άνεση που θα ζήλευε ο Σαλάχ. Αλλά και εκείνη προς το τέλος, όταν το μικρόφωνό του αποσυνδέθηκε πλησιάζοντας το κάγκελο, αλλά απτόητος συνέχισε ουρλιάζοντας τους στίχους πάνω από τα κεφάλια του προσηλυτισμένου κοινού. Φεύγοντας από τη σκηνή ο Steen μας αποχαιρέτισε συνωμοτικά λέγοντας αργόσυρτα στο μικρόφωνο: «Shame… Shame… Shame… That’s our name….»

Από την ταχυπαλμία περάσαμε απότομα στις αρρυθμίες, και την εμφάνιση των διαχρονικά αγαπημένων στην Ελλάδα James. Με δεδομένη τη βαθιά ρομαντική σχέση της μπάντας με το εγχώριο κοινό, το τελευταίο φάνηκε πρόθυμο να προσπεράσει την υποτονική τους περφόρμανς, η οποία βασίστηκε στην πιο πρόσφατη κυκλοφορία τους («Living in Extraordinary Times») και σε αρκετές δόσεις νοσταλγίας με παλαιότερα κομμάτια («Ring the Bells», «Five O»). Όπως ήταν αναμενόμενο, χρειάστηκε να ακουστούν οι γνωστές επιτυχίες των James για να ανέβει συνολικά ο παλμός και τα κινητά, τα οποία ο Tim Booth προέτρεψε μάταια τους παρευρισκόμενους να κρύψουν για να απολαύσουν τη στιγμή. Εκείνος, πάντως, σε όλη τη διάρκεια του σετ ήταν προσηλωμένος στο κοινό το οποίο και «επισκεπτόταν» συχνά για να τραγουδά μαζί του πάνω στο κάγκελο ή αποπάνω του κάνοντας crowd surf.

Μετά τους James, οι οποίοι αποχώρησαν καταχειροκροτούμενοι, είχε φτάσει η στιγμή για να γραφτεί ακόμα ένα κεφάλαιο στη συναυλιακή μυθολογία του Iggy Pop στην Αθήνα. Επτά χρόνια μετά από την εκρηκτική εμφάνισή του με τους Stooges στη Μαλακάσα, αυτήν τη φορά δε ζήσαμε πανκ καταστάσεις με ρίψεις μπουκαλιών, φτυσίματα και λοιπές αθλοπαιδιές από το παρελθόν, αλλά είδαμε τον Iggy να προσφέρει σε ένα αχανές κοινό άπλετη ακατέργαστη διασκέδαση.

Στα 72 του χρόνια ο κύριος Όστερμπεργκ έχει ακόμα τα αποθέματα να ξεκινά τα σετ του με τον ωμό ύμνο «I Wanna Be Your Dog» και να γκρεμίζει την Πλατεία Νερού, να συνεχίζει με το «Gimme Danger», προτού ξεσηκώσει άπαντες για το «The Passenger». Όλα αυτά στα τρία πρώτα τραγούδια, έχοντας εφορμήσει στη σκηνή υπό τους ήχους γαβγισμάτων – προπομπός της αγέλης των χιτς που θα ακούγονταν από τα ηχεία του Release.

Ασταμάτητη on stage, η λιπόσαρκη κορμοστασιά του ντύθηκε προς στιγμήν με μια λεοπάρ κάπα (!), ενώ ελισσόταν μεταξύ των πρώτων σειρών και των γωνιών της σκηνής. Φάνηκε κάπως αποδυναμωμένος ερμηνευτικά; Ναι. Αλλά όλα τα κομμάτια εκτελέστηκαν ψυχωμένα και άρτια. Δεν άφησε περιθώρια για ανάσες μεταξύ των τραγουδιών, παράγγειλε στους συμπαίκτες του μια «nice and sleazy» εκτέλεση του διονυσιακού «1969», ενώ είχαμε τη σπάνια ευκαιρία να ακούσουμε το «Repo Man» από το soundtrack της ομότιτλης ταινίας.

Ο Iggy σκόρπιζε άνετα ανατριχίλες σε κάθε του κίνηση, την ώρα που οι διάχυτες μπλούζες David Bowie που ανέμιζε το κοινό απέναντί του υπενθύμιζαν πως συμβολίζει μια μυθική εποχή για τη ροκ ιστορία. Χωρίς να κάνει encore, και πίνοντας μερικές γουλιές από το επίσης λεοπάρ ποτήρι του, η σκηνή «ντύθηκε» με κόκκινα φώτα για μια stripped down βλοσυρή διασκευή του «Red Right Hand», η οποία έκλεισε εντυπωσιακά μια γεμάτη και απολύτως επαγγελματική εμφάνιση.

Σχετικά Θέματα