Συνέντευξη

Ο Άλαν Σπάρχοκ των Low ψάχνει το νόημα πέρα από την ελπίδα

Από -

Είναι περίεργη περίπτωση μπάντας οι Low. Είχαν την τύχη, αλλά και την κατάρα, ο πρώτος τους δίσκος («I Could Live In Hope») να θεωρηθεί αμέσως ορόσημο, κυοφορώντας τον όρο slowcore με τον οποίο ταυτίστηκαν. Περιοριστικός και μάλλον άδικος για τη μετέπειτα πορεία των Αμερικάνων, οι Low με κάθε νέα τους δισκογραφική απόπειρα διευρύνουν το ηχητικό τους φάσμα, και αναζητούν νέους τρόπους να εκφράσουν το άρρητο των πιο θλιμμένων ανθρώπινων συναισθημάτων. Τα κατάφεραν περίφημα στο τελευταίο τους άλμπουμ, «Double Negative», ένα από τα καλύτερα που κυκλοφόρησαν πέρσι, και το οποίο αποτελεί τη ραχοκοκαλιά του set που θα παρουσιάσουν στη συναυλία τους στο Κέντρο Πολιτισμού - Ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος».

Ενόψει της αθηναϊκής εμφάνισής τους στο Summer Nostos (27/6), από την αντίπερα όχθη του Ατλαντικού σηκώνει το ακουστικό ο frontman της μπάντας Άλαν Σπάρχοκ, έτοιμος να απαντήσεις στις ερωτήσεις μας...

Η τελευταία εμφάνιση των Low στην Αθήνα έγινε τον Ιανουάριο του 2015, την παραμονή των εθνικών εκλογών. Τότε σε ένα σημείο του set απευθυνθήκατε στο κοινό και είπατε «ελπίζω να κερδίσετε». Κατά μία έννοια αυτό συνέβη τότε, αλλά με αφορμή τη συνέντευξή μας συνέκρινα αυτή τη στιγμή με το στίχο «it’s just the end of hope» που ακούγεται στον τελευταίο σας δίσκο. Πιστεύετε πως, σε μια γενικότερη κλίμακα, αυτό βιώνουμε 4 χρόνια μετά;
Πιστεύω πως ναι, όσο απλουστευτικό και εάν ακούγεται. Οι περισσότερες ηγεσίες ανά τον κόσμο χρησιμοποιούν την ισχύ τους για να διαστρεβλώνουν γεγονότα και να εξυπηρετούν ιδιοτελείς σκοπούς. Επομένως από τη στιγμή που ο κόσμος αναζητά ηγέτες, και εκείνοι τους απογοητεύουν, μιλάμε για ολοκληρωτική αποτυχία.
Ξέρεις, κάποτε καθησυχάζαμε τον εαυτό μας λέγοντας πως τουλάχιστον έχουμε ελπίδα. Μετά όμως τις τελευταίες αμερικανικές εκλογές κάθε ιδέα και αξία στην οποία πίστευα έχει εξαφανιστεί. Τότε βρίσκεις τον εαυτό σε μια αντιφατική συνθήκη, να ξυπνάς και να νιώθεις ζωντανός με τον ήλιο να σε χτυπά στο πρόσωπο, όμως χωρίς κανένα σκοπό, καμία ελπίδα. Κάπως όμως πρέπει να βρεις τρόπο να λειτουργήσεις, να βρεις νόημα πέρα από την ελπίδα για να ξεπεράσεις το σκοτάδι.

Το «Double Negative» πάντως ακούγεται, άθελά του ίσως, σαν ένα soundtrack των καιρών μας. Είναι ένα τρομερά έντονο άλμπουμ που με έκανε να αναρωτιέμαι πώς μπορεί να νιώσατε αφού ολοκληρώθηκε.
Ομολογώ πως με όλα τα εξίσου έντονα πράγματα που συνέβαιναν στον κόσμο την περίοδο των ηχογραφήσεων, μπορέσαμε να αποθηκεύσουμε τα συναισθήματά μας στα κομμάτια, και όταν τελειώσαμε να νιώσουμε μια ικανοποίηση. Ταυτόχρονα την ώρα που όλοι βιώναμε ένα επίμονο άγχος μπορούσαμε να εκτιμήσουμε την ευκαιρία που μας δόθηκε για να το φτιάξουμε το δίσκο. Μας ενδιέφερε να βγάλουμε στην επιφάνεια το συνοθύλευμα όσων βιώναμε εσωτερικά, και μάλιστα χωρίς ποτέ να υπεραναλύσουμε τα συναισθήματά πριν ή κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων.
Έχε υπόψη ακόμα πως πριν από όλα αυτά είχαμε περάσει μια περίοδο αβεβαιότητας σε σχέση με το πώς θέλουμε να ακούγεται το άλμπουμ, αλλά και σε τι φάση βρισκόμασταν οι ίδιοι. Οπότε, στο τέλος ήμαστε πολύ χαρούμενοι με το αποτέλεσμα. Όσο θεοσκότεινο κι αν ακούγεται (γέλια).

Ακόμα και εάν νιώθατε αισιόδοξοι με το δίσκο, περιμένατε αυτή τη μαζική θετική ανταπόκριση από τον κόσμο;
Όχι! Φοβόμασταν πως παραήταν απαιτητικός και απόμακρος ηχητικά, για αυτό και ενδεχομένως να μην επικοινωνούσε με το κοινό. Είμαστε βέβαια τρομερά περήφανοι με το άλμπουμ, ξεπεράσαμε τον αυτό μας αυτήν τη φορά. Έπειτα, είμαστε συγκρότημα τόσα χρόνια που δεν έχουμε πλέον την προσδοκία να γίνουμε διάσημη μπάντα ή να γεμίζουμε τεράστια στάδια. Ακόμα και εάν ελάχιστοι κριτικοί το γούσταραν και συντονιζόταν με τα συναισθήματα μερικών ακροατών, θα ήμαστε χαρούμενοι.

Παρεμπιπτόντως φέτος συμπληρώνονται 25 χρόνια από το ντεμπούτο σας. Έχετε σκεφτεί καθόλου πώς έχει αλλάξει ο τρόπος με τον οποίοι ο κόσμος έρχεται σε επαφή μαζί του; Άνθρωποι της ηλικίας μου για παράδειγμα, τον μάθαμε σχεδόν τυχαία από τα related του YouTube.
Ξέρω πως αυτός ο δίσκος έχει ιδιαίτερη σημασία για αρκετό κόσμο, και αναμφισβήτητα μας καθόρισε σαν μπάντα. Θυμάμαι ακόμα την εμπειρία των ηχογραφήσεων, ήμαστε πολύ νέοι και πολύ αφελείς. Νιώθαμε ευγνωμοσύνη και μόνο που κάποιος μας άφηνε να χρησιμοποιούμε το στούντιο. Όταν τα σκέφτομαι αυτά αμέσως νιώθω νοσταλγία, ήταν η ευκαιρία μας να αποδείξουμε την αξία μας. Έτυχε το ύφος μας να βρει άμεσα ανταπόκριση και να ξεχωρίσει, γεγονός που από μόνο του προσθέτει βάρος και προσδοκίες, αλλά επιμείναμε, και πιστεύω τα καταφέραμε.

Υπάρχει κάτι που αν μπορούσατε θα κάνατε διαφορετικά αυτά τα 25 χρόνια ως μπάντα;
Δύσκολη ερώτηση... Στην πορεία μας συναντήσαμε κάποιες δυσκολίες, οι οποίες όμως σμίλεψαν την ταυτότητά μας ως συγκρότημα. Σίγουρα υπήρξαν στιγμές που εκ των υστέρων θα μπορούσαν να είχαν εξελιχθεί διαφορετικά, αλλά δεν έχει σημασία. Πήραμε τις καλύτερες δυνατές αποφάσεις τη δεδομένη στιγμή, και προσωπικά δεν έχω ενοχές για κάτι. Ίσως να τράβαγα περισσότερες φωτογραφίες!


Το Summer Nostos Festival διοργανώνεται και χρηματοδοτείται αποκλειστικά από το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, σε συνεργασία με το Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό μουσικής