Συνέντευξη

Μια συζήτηση ακραιφνώς ροκ με την Ειρήνη Κετικίδη

Από -

Για την κιθαρίστρια Ειρήνη Κετικίδη είχα πρωτογράψει τον περασμένο Φεβρουάριο με αφορμή το «A Sky for All», το δεύτερο άλμπουμ της που πρωτοπαρουσιάστηκε εκείνες τις μέρες στο Six D.O.G.S. Εκείνος ο δίσκος με είχε εντυπωσιάσει – μου αρέσει και εξακολουθώ να τον ακούω. Επόμενο βήμα θα ήταν μια κουβέντα με αυτή την ταλαντούχο μουσικό που τώρα, στις 10 Οκτωβρίου, δίνει μια ακόμα συναυλία, ακραιφνώς ροκ, στο Six D.O.G.S. με την μπάντα της: Ντένης Μόρφης (κιθάρα), Κωστής Βήχος (μπάσο), Μιχάλης Καπηλίδης (ντραμς).

Το βιογραφικό της Ειρήνης Κετικίδη είναι πολύ πλούσιο – και μπορεί να βρεθεί στο ίντερνετ. Πέρυσι την ακούσαμε να παίζει κιθάρα στις «ροκ μεταμορφώσεις» (το Κοντσέρτο για Γκρουπ και Ορχήστρα και τη «Sarabande» του Jon Lord με τον Γιώργο Πέτρο και την Καμεράτα στο Μέγαρο). Την είδαμε, πιθανόν και στις τηλεοπτικές της εμφανίσεις στη μπάντα της εκπομπής του Γρηγόρη Αρναούτογλου. Μόλις ολοκλήρωσε ένα κιθαριστικό course στο GIG (Guitar Institute of Greece σημαίνει) και, γενικά, ωδεία και μαθήματα την κρατούν σε μια καθημερινότητα με πολύ τρέξιμο και πολλή προετοιμασία (με μελέτη, πρόβες κ.λπ.). Φυσικά, ήταν και η παρουσίαση του δεύτερου δίσκου της τον περασμένο χειμώνα στο Six D.O.G.S.

Τι ακριβώς κάνεις τώρα;
Έχω ξεκινήσει να γράφω κάποια πράγματα και να βάζω κάτω κάποιες ιδέες για το GIG όπου θα έχω ένα καινούριο course φέτος και δουλεύω για το live μου στο Six D.O.G.S. στις 10 Οκτωβρίου. Στη συναυλία θέλω να κάνω μια αναδρομή και εξισορρόπηση του ήχου που χαρακτηρίζει τους δυο δίσκους μου («Martial Arts & Magic Tracks» του 2013 και τον περσινό «A Sky for All») – και να παίξω τα παλιά κομμάτια μου με μια άλλη αισθητική. Μπορεί να παίξει και κάτι καινούριο, σαν έκπληξη, έτσι ώστε να μπαίνουμε σιγά σιγά στο κλίμα και για τον τρίτο δίσκο. Θα ανοίξει ένας ταλαντούχος πληκτράς, ο Δημήτρης Ζαγκλής και εγώ θα παίξω με τη γνωστή μου μπάντα.

Τι είναι για σένα η κιθάρα; Ο Frank Zappa έλεγε πως για κείνον ήταν ένα τέλειο όργανο για να συνθέτει – μέχρι που «ανακάλυψε» το synclavier!
Στην περίπτωσή μου είναι το μόνο όργανο που ξέρω αρκετά καλά για να συνθέτω μ’ αυτό. Μου άρεσε από την αρχή η επιθετικότητα και ο άγριος ήχος που μπορεί να βγάλει η κιθάρα – μιλάμε πάντα για ηλεκτρική κιθάρα – και επειδή είμαι κλειστός τύπος και φέρομαι πολύ «διακριτικά», ήθελα σαν μέσο έκφρασης κάτι το τελείως αντίθετο! Εδώ, με την κιθάρα, έχεις το περιθώριο να κάνεις πολλά πράγματα γιατί ο ήχος σε βοηθάει από μόνος του. Στην ηλεκτρική βρήκα κάποιο πράγμα που με εκφράζει και μου δίνει την ευκαιρία να το ψάχνω συνεχώς και ακόμα περισσότερο. Για μένα η κιθάρα είναι ένας τρόπος ωρίμανσης, εύρεσης ψυχικής ηρεμίας, κατανόησης του εαυτού μου. Στο παίξιμο δεν μπορείς να κοροϊδέψεις – πρέπει να βρεις κάτι που να είναι δικό σου. Κάθε προσποίηση θα φανεί όταν παίζεις μουσική!

Μια πρόοδος που είναι ιδιαίτερα φανερή στη μουσική σου ανάμεσα στον πρώτο και τον δεύτερο δίσκο σου…
Πολύ χαίρομαι γι’ αυτό! Σαν μουσικός, αλλά και σαν άνθρωπος, έχω τις δικές μου ανασφάλειες – καλλιτεχνικές ή ανθρώπινες – που κοιτάζω σε κάθε βήμα μου να εξομαλύνω. Όταν διώχνω τις ανασφάλειες – μουσικές ή προσωπικές – είναι κάτι που μ’ ελευθερώνει και, δίσκο με τον δίσκο, νιώθω όλο και πιο ήρεμη. Όσο γράφω και παίζω τόσο πιο πολύ ηρεμώ!

Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις όπου μια συναυλία μπορεί να είναι και μια θεραπευτική διαδικασία πέρα από ένα απλό live.
Το πιστεύω! Έτσι είχα νιώσει πρόσφατα σε μια συναυλία του Devin Townsend. Μπήκα μέσα σε μια φάση τρέλλας και αμέσως, με το που σκάει η πρώτη νότα, μπαίνω σε άλλη διάσταση και γίνομαι φουλ χαρούμενη – δεν έχω νιώσει τόσο καλά σε άλλο live! Βγήκα έξω άλλος άνθρωπος!

Ποιους μουσικούς σ’ αρέσει ν’ ακούς;
Από τους πιο καινούριους κιθαρίστες μ’ αρέσει ο Nick Johnston. Φυσικά, ο Steven Wilson είναι από τους κορυφαία αγαπημένους μου καλλιτέχνες – και ο Devin Townsend που είπα πριν. Γενικά, παραμένω στην πλευρά του ροκ – δεν έχω ξανοιχτεί στην τζαζ ή την folk. Μπορεί να ακούσω και κάποια πιο πειραματικά – όμως ο κοινός παρονομαστής θα είναι το ροκ.

Σου αρέσουν τα γκάζια κι αυτά θες ν’ ακούς, δηλαδή!
Όχι απαραίτητα! Θέλω να υπάρχει όμως αυτή η «ηλεκτρικότητα» στη μουσική. Με την ανάλογη δυναμική, εννοείται! Με κάποιον τρόπο, συντονίζομαι με τον ηλεκτρικό ήχο. Από την άλλη, ενορχηστρωτικά, θέλω να σκέφτομαι με βάση την αρμονία και τη μελωδία – και όχι αναγκαστικά μέσα από την κιθάρα. Εγώ είμαι σε φάση τώρα που σκέφτομαι πολύ περισσότερο τις μελωδίες και όχι τα σόλο. Ακόμα και στις αναπτύξεις των θεμάτων προσπαθώ να είμαι κοντά σε κάτι που να μοιάζει με τραγούδι.

Έχεις γράψει τραγούδια;
Κάτι γράφω και θα ήθελα να κάνω ένα δίσκο που να έχει μέσα και τραγούδι γραμμένο από εμένα. Δε νομίζω όμως πως θα τραγουδήσω εγώ! Τουλάχιστον σ’ αυτή τη φάση δε νιώθω την εκφραστική σιγουριά για να το κάνω. Ένα άλλο πλάνο, λίγο φιλόδοξο, που σκέφτομαι θα ήταν μια χορωδία φωνών για την αρμονία με lead φωνή την κιθάρα!.

Σε ενδιαφέρουν οι παραδόσεις στη μουσική. Ελληνικές ή ξένες, αδιάφορο…
Δεν θα έλεγα πως έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με την, φερ’ ειπείν, κέλτικη μουσική! Όμως με τις δικές μας παραδοσιακές μουσικές είμαι κοντά και ήδη έχω «συλλάβει» τον εαυτό μου να γράφει πιο ελεύθερα, σε στιλ λίγο ηπειρώτικα, που θα περάσουν σίγουρα στον επόμενο δίσκο μου – πιο μοντέρνα, φυσικά. Έχω μισή καταγωγή από Ήπειρο και έχω πάει σε πανηγύρια. Η άλλη μισή καταγωγή μου είναι ποντιακή αλλά δεν την έχω βιώσει ιδιαίτερα – όμως υπάρχει μέσα μου ο ήχος, η ρυθμολογία, η δραματικότητα. Μέχρι στιγμής στη μουσική μου δεν έχει μπει η παράδοση – θα είναι όμως σίγουρα μέσα στα επόμενα βήματά μου. Παλιότερα τα σνόμπαρα όλα αυτά – όμως στην πορεία νομίζω πως σου βγαίνουν φυσικά, από μόνα τους.

φωτό: Αλεξάνδρα Αλεξίου
φωτό: Αλεξάνδρα Αλεξίου

Παραμένεις, εν τούτοις, ακραιφνής ροκού!
Από τη στιγμή που το όργανό μου είναι η ηλεκτρική κιθάρα, οφείλω να σεβαστώ την παράδοση αυτού του οργάνου, που είναι το ροκ. Τείνω περισσότερο προς την αμερικάνικη εκδοχή παρόλο που η βρετανική του προϊστορία είναι καθαρή μαγεία.

Εργάζεσαι καθόλου σαν επαγγελματίας μουσικός;
Σε μαγαζιά δεν παίζω! Αυτό είναι από επιλογή γιατί μου έχουν γίνει κάποιες προτάσεις αλλά έχω πει όχι! Προς το παρόν με καλύπτουν τα άλλα επαγγελματικά μου. Είναι δύσκολη η δουλειά του επαγγελματία μουσικού στην Ελλάδα. Την έχω κάνει λίγο στο παρελθόν. Πρέπει να έχεις μεγάλη υπομονή και ευελιξία για να κάνεις αυτή τη δουλειά. Και το προσόν της αντοχής γιατί παίρνει πολλές ώρες αυτή η δουλειά. Που δεν πληρώνεται καλά, εξάλλου!

Νιώθεις να είσαι μέλος μιας ιδιαίτερης μουσικής κοινότητας, με κοινά αισθητικά / καλλιτεχνικά ιδανικά και στόχους;
Ναι! Ανήκω σε μια μουσική κοινότητα και χαίρομαι γι’ αυτό. Στο GIG είμαστε σαν παρέα – δεν ζηλεύει ο ένας τον άλλο, δεν υπάρχει ανταγωνισμός, θάψιμο κ.λπ. Γενικώς, κοιτάζω να κάνω παρέα με μη τοξικά άτομα – και αυτή η παρέα γίνεται όταν υπάρχει αυτοσεβασμός και αλληλοσεβασμός. Ο χώρος αυτός, ο μουσικός / καλλιτεχνικός, όπως ξέρεις πολύ καλά, σου προσφέρει πολλές χαρές αλλά και απογοητεύσεις. Είναι σύνηθες να υπάρχουν προβλήματα στην επικοινωνία – όμως αυτά μπορούν και να ξεπεραστούν εύκολα, συνήθως.

Η κουβέντα μας με την Ειρήνη Κετικίδη κράτησε πολύ περισσότερο και επεκτάθηκε σε ποικίλα θέματα – όπως για το ότι είναι «συνάδελφος» ηλεκτρολόγος-μηχανικός του ΕΜΠ ή για το αν τα μαθηματικά μπορούν να σε οδηγήσουν με ασφάλεια στη μουσικογραφία! Αυτά όμως δεν είναι της παρούσης – της παρούσης είναι το επερχόμενο live της και η μουσικές της.

Σχετικά Θέματα