Ήμουν εκεί

Η ψυχεδελική ιεροτελεστία των Black Lips στο Gagarin 205

Από -

Πρώτη συναυλία της χρονιάς, μια βδομάδα πριν το επίσημο τέλος του καλοκαιριού, με μια αγαπημένη μπάντα στη σκηνή του Gagarin 205 να δίνει το έναυσμα για τα νέα μουσικά ραντεβού της σεζόν. Όταν μπήκα στο χώρο της συναυλίας συνειδητοποίησα πως έχουν περάσει δέκα χρόνια από την πρώτη φορά που βρέθηκα στη Λιοσίων, κι ενώ στο μυαλό μου διάνυαν χιλιόμετρα οι αναμνήσεις των στιγμών που είχα ζήσει εκεί, στη σκηνή ανέβηκαν οι A Victim Of Society.

Στα έξι χρόνια ύπαρξης της μπάντας μετρούν δύο δίσκους με πιο πρόσφατο το «Freaktown», πάνω στο οποίο βασίστηκε και το set τους που διήρκησε περίπου μία ώρα. Σήμα κατατεθέν ο δυνατός ήχος ο οποίος αν και πατούν σε post punk ιδέες στην καρδιά του είναι indie, με το θόρυβο να γίνεται η βάση για μικρούς αυτοσχεδιασμούς και τα φωνητικά του Βαγγέλη Μακρή. Ως power trio επί σκηνής με τα ντραμς στο επίκεντρο, υπό το βλέμμα του ντράμερ των Black Lips Όουκλεϊ Μάνσον που βρισκόταν στο κοινό, οι A Victim Of Society παίζοντας με πείσμα το υλικό τους απέδειξαν τη δυναμική που ανέκαθεν είχε η εγχώρια σκηνή και έδωσαν τη σκυτάλη στους Αμερικάνους.

Όσοι δεν έχουν δει ζωντανά τους Black Lips δύσκολα θα συλλάβουν πόσο κινηματογραφικές φάτσες έχουν. Ο λιπόσαρκος μπασίστας-τραγουδιστής Τζάρεντ Σουίλι με το χαρακτηριστικό μουστάκι να παίρνει τη θέση του στη μέση της σκηνής, πλαισιωμένος από το χαμένο αδερφό του Χοακίν Φοίνιξ, Τζακ Χάινς στη μία κιθάρα και τον Κόουλ Αλεξάντερ στην άλλη, με τον τελευταίο να μοιάζει με χαρακτήρα από το «Gummo». Στα μετόπισθεν ο Μάνσον με την εντυπωσιακή μαύρη αφάνα και η επιβλητική Ζούμι Ρόσοου στο σαξόφωνο. Πώς να μην τους λατρέψεις;

Μόλις ακούστηκαν οι πρώτες νότες, ριπές από χαρτί υγείας έσκισαν τον αέρα φτάνοντας στο κοινό που έπιασε αμέσως το παιχνίδι και ανταπόδωσε επιστρέφοντας τα ρολά χαρτιού στη σκηνή. Το συγκρότημα, ενώ έπαιζε, «ντύθηκε» με το χαρτί που έπεφτε ασταμάτητα και συνέχιζε απτόητο με ένα τεράστιο χαμόγελο στο πρόσωπο. Οι Black Lips πάνω από όλα θέλουν να διασκεδάζει μαζί τους το κοινό, σπάζοντας με ένα απλό τρικ τον πάγο, όχι ότι ο κόσμος του Gagarin το χρειαζόταν. Λίγο αργότερα έκανε την εμφάνισή του και ένα τσαμπί από... μπανάνες το οποίο κρεμόταν πάνω από τη Ρόσου, που του κράτησε συντροφιά άλλοτε χορεύοντας μαζί του κι άλλοτε κρατώντας το αγκαλιά.

Το setlist της μπάντας διαπέρασε το σύνολο της καριέρας του και παραδόξως τα κομμάτια του νέου δίσκου  τους μειοψήφισαν, κάτι που φυσικά δεν πτόησε τον κόσμο ο οποίος δεν παρέλειψε να σχηματίσει ένα μικρό mosh pit, το κατεξοχήν αγαπημένο άθλημα του ντόπιου κοινού. Το κυρίως μέρος της συναυλίας έκλεισε με δύο crowd-pleasers, το «Hippie, Hippie, Hoorray» και το –προσωπικό αγαπημένο- «Punk Slime», τα οποία αποτέλεσαν με διαφορά το αποκορύφωμα του set που ολοκληρώθηκε με εντυπωσιακό stage dive του Αλεξάντερ μαζί με την κιθάρα του. Το encore επισήμως επιφύλασσε δύο τραγούδια ακόμη, ο ενισχυτής του Αλεξάντερ όμως παρέδωσε πνεύμα κι η συναυλία υποχρεώθηκε στο τέλος κάτι παραπάνω από μια ώρα αφού οι Black Lips ανέβηκαν στη σκηνή.

Όσο έπαιζε η μπάντα η διαδοχή των κομματιών έμοιαζε με μια μικρή αναδρομή στη μουσική ιστορία των Η.Π.Α. από τα ‘50s και ύστερα. Το χοροπηδητό ενός garage κομματιού ακολουθούσε ένα αργόσυρτο blues και αμέσως μετά ένα punk ξέσπασμα. Αυτός ο συνδυασμός είναι που κάνει μπάντες σαν τους Black Lips ξεχωριστές, εκείνες σμίγουν την ελαφρότητα των «παιδιών των λουλουδιών» με την ορμητικότητα ενός δίλεπτου punk τραγουδιού.

Σχετικά Θέματα