Ο Miles Davis και το “Bitches Brew” – πριν από 46 χρόνια

Μια αναφορά στο ιστορικό ηλεκτρικό άλμπουμ του Miles Davis που άλλαξε τον ρου της ιστορίας (της μουσικής) από το 1970 και μετά, επιδρώντας στην υφή της τζαζ, του ροκ, της σόουλ κ.λπ. και δίνοντας μια απτή μορφή στην έννοια της fusion.

Ο Miles Davis και το “Bitches Brew” – πριν από 46 χρόνια

Μια αναφορά στο ιστορικό ηλεκτρικό άλμπουμ του Miles Davis που άλλαξε τον ρου της ιστορίας (της μουσικής) από το 1970 και μετά, επιδρώντας στην υφή της τζαζ, του ροκ, της σόουλ κ.λπ. και δίνοντας μια απτή μορφή στην έννοια της fusion.

Ο Miles Davis και το “Bitches Brew” – πριν από 46 χρόνια - εικόνα 1

Τα μέσα Αυγούστου του 1969 έχουν ένα ιδιαίτερο μουσικό ενδιαφέρον. Γιατί ήταν κάποιες μέρες που, όπως αποδείχθηκε, η ίδια η φύση της μουσικής άλλαζε και έπαιρνε μια μορφή καθοριστική για το μέλλον της. Δεν μιλάω τόσο για το φεστιβάλ του Γούντστοκ (που άρχισε τον δεκαπενταύγουστο του ’69) όσο για το γεγονός ότι για ένα τριήμερο (19, 20, 21) γράφτηκε ένα άλμπουμ που η σημασία του ακόμα και σήμερα παραμένει μεγάλη. Εκείνες τις μέρες ο Miles Davis μπήκε στο στούντιο και έφτιαξε ίσως τον πιο ρηξικέλευθο δίσκο όλης του της καριέρας. Ο διάσημος τρομπετίστας της τζαζ (plus) έκανε το μεγαλύτερό του άνοιγμα σε ΟΛΟ τον κόσμο και ΟΛΗ την γκάμα της μουσικής. Μπορεί να μιλάμε για την απαρχή του jazz rock, όμως το “Bitches Brew” είναι κάτι πολύ ευρύτερο. “Miles Runs the Voodoo Down”

Ο Miles Davis και το “Bitches Brew” – πριν από 46 χρόνια - εικόνα 2

Βλέποντάς το – ή μάλλον ακούγοντάς το – σήμερα, μετά από 46 χρόνια, το “Bitches Brew” είναι το σημείο όπου όλα τα επικρατούντα μουσικά genres των ‘60’s, η τζαζ, το ροκ και η σόουλ, αναμειγνύονται και γίνονται ένα, αφήνοντας την μουσική να λειτουργήσει πάνω και πέρα από ταμπέλες. Ο Miles για μια ακόμα φορά δικαιολογεί τον τίτλο που του είχε δώσει ο Duke Ellington: είναι αναμφισβήτητα ο Picasso της τζαζ και αυτό τείνει να εκφραστεί – με έναν πιο ψυχεδελικό τρόπο – ακόμα και στο εξώφυλλο του δίσκου, που κυκλοφορεί τον Απρίλιο του 1970 και (ανα)ταράζει κάπως τα «δεδομένα»… Συνδυάζοντας τον Jimi Hendrix και τον Sly Stone και προβάλλοντας το αποτέλεσμα σε νέα ιδιωματικά μορφώματα όπως αυτά που παρουσίασαν οι Santana, η Mahavishnu Orchestra ή οι Weather Report μέσα στο διάστημα 1970-71, μπορούμε να διακρίνουμε τον καταλυτικό ρόλο που παίζει ο Miles Davis και το “Bitches Brew”. “Pharaoh’s Dance”

Ο Miles Davis και το “Bitches Brew” – πριν από 46 χρόνια - εικόνα 3

Ο Miles μπαίνει στο στούντιο έχοντας ένα γκρουπ που αποτελούν οι Wayne Shorter (σοπράνο σαξόφωνο), Bennie Maupin (μπάσο κλαρίνο), Joe Zawinul και Chick Corea (ηλεκτρικά πιάνα), John McLaughlin (ηλεκτρική κιθάρα), Dave Holland (μπάσο), Harvey Brooks (ηλεκτρικό μπάσο), Lenny White και Jack DeJohnette (ντραμς), Don Alias (κόνγκας) και Ben Riley (κρουστά) και όλοι μαζί φτιάχνουν πολυρυθμικές και πολυεπίπεδες συνθέσεις, τέτοιες που δεν είχαν ποτέ ξανακουστεί ούτε σε τζαζ ούτε σε ροκ περιβάλλον. Ακόμα και τα σόλο βγαίνουν μέσα από ομαδικό πνεύμα και συλλογική αντίληψη… “Spanish Key”

Με τη μουσική του “Bitches Brew” να αναβλύζει κυριολεκτικά μέσα από τις ηχογραφήσεις αυτού του ιστορικού τριημέρου του Αυγούστου του 1969 ο Miles είχε στο μυαλό του το φανκ του James Brown και τον blue ηλεκτρισμό του Jimi Hendrix στην προοπτική τους αλλά και την cool attitude που ο ίδιος είχε μπολιάσει στην τζαζ δυο δεκαετίες πιο πριν. Έτσι το μείγμα είναι απόλυτα ζωντανό και πετυχημένο, με τονισμένη μάλιστα την διεθνική του υφή καθώς τρεις από τους μουσικούς, οι Zawinul, Holland και McLaughlin, είναι ευρωπαίοι που κινούνται με μέγιστη άνεση στον σκληρό πυρήνα της τζαζ. Από τη στιγμή που οι ηχογραφήσεις του “Bitches Brew” ολοκληρώνονται, στις 21 Αυγούστου 1969, και ο παραγωγός Teo Macero προωθεί τις μαγνητοταινίες για τα περαιτέρω, τίποτα πια δεν είναι το ίδιο στον κόσμο της μουσικής. Αυτό επιβεβαιώνεται και από τα επόμενα άλμπουμ που κυκλοφόρησε η Columbia με το όνομα του Miles Davis και που σχετίζονται άμεσα με το “Bitches Brew”, δηλαδή τα “Live/Evil”, “Big Fun”, “Circle in the Round”, που ολοκληρώνουν και διευρύνουν την αρχική εντύπωση. Μουσική που δίνει στον Miles επιπλέον stardom και σ’ εμάς περισσότερο υλικό για μελέτη και απόλαυση. “Guinnevere” η γνωστή σύνθεση του David Crosby (των CSN&Y) "αναμορφωμένη" από τον Miles. Πρωτοκυκλοφόρησε στο compilation album "Circle in the Ground" το 1979.

Ο Miles Davis και το “Bitches Brew” – πριν από 46 χρόνια - εικόνα 4

Δισκογραφικά το "Bitches Brew" καλύπτεται πλήρως. Στην αγορά υπάρχουν το original διπλό LP και το CD - με bonus ή χωρίς. Επίσης, έχουν κυκλοφορήσει οι "Complete Bitches Brew Sessions" σε CD box από την Sony Music και LP box από την Mosaic (δυσεύρετο). Για τα 40 χρόνια του "Bitches Brew" έχει βγει μια special edition με CD, LP, DVD. Και, φυσικά, υπάρχει σε όλες τις streaming πλατφόρμες όσο και στο YouTube.

Διαβάστε ακόμα

Τελευταία άρθρα Μουσική

Με την όπερα "Αδελφή Βεατρίκη" του Δημήτρη Μητρόπουλου ανοίγει η αυλαία του "Ολύμπια"

Η όπερα θα ερμηνευθεί σε συναυλιακή μορφή από τη Συμφωνική Ορχήστρα και τη Χορωδία του Δήμου Αθηναίων, υπό τον Pierre Dumoussaud.

ΓΡΑΦΕΙ: ATHINORAMA TEAM
05/10/2022

Οι Florence and the Machine στο Ejekt Festival 2023

Η μπάντα - φαινόμενο της Florence Welch επιστρέφει στην Αθήνα, στο πλαίσιο της παγκόσμιας περιοδείας Dance Fever Tour.

Οι Υouth Valley είναι πολλά παραπάνω από "Young Sad Lovers"

Γνωρίστε τη νέα αθηναϊκή μπάντα που συνταιριάζει dark indie επιρροές και παστέλ αισθητική λίγο πριν το πρώτο της live στο "Six D.O.G.S.".

Χρήστος Θηβαίος και Δημήτρης Καρράς τιμούν τον Παύλο Σιδηρόπουλο

Ένα μουσικό αφιέρωμα για τον μεγάλο καλλιτέχνη στο ΙΛΙΟΝ Plus.

"Γαλλική μουσική για έξι" στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών

Η πιανίστα Δανάη Καρά και το Κουιντέτο Πνευστών "Αίολος" σε μια βραδιά με φινέτσα και φαντασία.

Τι θα δούμε στο Jazzét αυτή την εβδομάδα

Τέσσερα βράδια γεμάτα τζαζ μουσική από σπουδαίους καλλιτέχνες σε έναν συνδυασμό γνώριμου ρεπερτορίου και λιγότερο γνωστών αριστουργημάτων.

Nathalie Lermitte: "Νομίζω ότι έχω αυτή την υπερβολική πλευρά της Πιάφ"

Η πρωταγωνίστρια του "Piaf! The Show", που έρχεται στο Christmas Theater, μιλά για το πόσο εύκολο είναι τελικά να υποδυθεί κανείς μια από τις μεγαλύτερες φωνές στον κόσμο.