Συνέντευξη

Zoe Paul: «το Totàl φιλοδοξεί να ανοίξει διάλογο με την πόλη»

Από -

Η νεαρή καλλιτέχνης που ανοίγει το νέο στούντιό της στου Ψυρρή στο κοινό ως project space μιλά για την απόφασή της να δουλέψει στην Αθήνα, το έργο της και την πρώτη έκθεση του χώρου.

Renaud Jerez, Greed, 2013
Renaud Jerez, Greed, 2013

Η Zoe Paul, καλλιτέχνης που μεγάλωσε ανάμεσα στα Κύθηρα και την Οξφόρδη από Νοτιοαφρικανούς γονείς, νιώθοντας πάντα την Ελλάδα σαν σπίτι της εγκαινιάζει στις 16/11 το Total, ένα project space με στόχο να διατηρήσει ένα διάλογο και να καλεί καλλιτέχνες και curators να συνδιαλλεγούν με την πόλη. Η αρχή γίνεται με την έκθεση «I’ve lost my marbles» σε επιμέλεια της Barbara Sirieix, επιμελήτριας με έδρα το Παρίσι. Συμμετέχουν 8 καλλιτέχνες με σημείο αναφοράς την Αθήνα και τον τρόπο πρόσληψης της μυθολογίας στον πολιτισμό και την ιδεολογία, με έμφαση στη γλυπτική.
Πώς αποφάσισες να ψάξεις για στούντιο στην Αθήνα και να το ανοίξεις στο κοινό ως project space;
Μεγάλωσα ανάμεσα στα Κύθηρα και την Οξφόρδη με Νοτιοαφρικανούς γονείς και ξανάρχισα τις σπουδές μου στην τέχνη εδώ στην Αθήνα. Πάντα ένιωθα την Ελλάδα σαν σπίτι μου και η δουλειά μου συνδέεται πολύ με τις εμπειρίες μου εδώ. Τελειώνοντας το Royal College of Art στο Λονδίνο ολοκλήρωσα ένα residency στη Villa Arson στη Νίκαια και άλλο ένα στο Cité International des Arts στο Παρίσι. Τα residences είναι φανταστικά αλλά χωρίς ένα σταθερό στούντιο στο οποίο να επιστρέφω είναι δύσκολο να εστιάσω. Σκεφτόμουν τις Βρυξέλλες αλλά η καρδιά μου ήταν στην Αθήνα. Αυτή τη στιγμή το μόνο που χρειάζομαι είναι να δουλέψω και να εστιάσω, οπότε εδώ μπορώ να έχω ένα στούντιο - αποθηκευτικό χώρο, το οποίο να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να δουλεύω και περιστασιακά να φιλοξενώ κι ένα project space. Πιστεύω ότι η Αθήνα είναι ένα συναρπαστικό μέρος για έναν καλλιτέχνη αυτή τη στιγμή. Η κρίση έχει μια τεράστια επίδραση στην πόλη, αλλά υπάρχουν πάντα θετικά σε κάθε αρνητική κατάσταση και νιώθω πώς για τους καλλιτέχνες υπάρχει ελευθερία και αισιοδοξία. Η Αθήνα θεωρείται επίσης η γενέτειρα της δυτικής γλυπτικής. Τώρα που γλυπτική δεν υπάρχει πλέον πραγματικά, ούτε και Δύση υπάρχει, αυτό είναι ένα ενδιαφέρον πλαίσιο για να υπάρξει εδώ καλλιτεχνικός λόγος.
Αποφάσισα να φτιάξω ένα project space για να μπορώ να διατηρήσω ένα διάλογο και να προσκαλώ καλλιτέχνες και επιμελητές σε συζήτηση μες στο πλαίσιο της πόλης/ χώρου. Το βλέπω σαν μια πλατφόρμα για διεθνή ανταλλαγή και ελπίζω να μπορέσω να κάνω 3 - 4 projects το χρόνο.

Julie Béna, One of the basic items by Johnny M, 2013
Julie Béna, One of the basic items by Johnny M, 2013

Μίλησέ μας για την πρώτη έκθεση, την επιμελήτρια και τους συμμετέχοντες.
Η Barbara Sirieix είναι μια ανεξάρτητη επιμελήτρια που ζει στο Παρίσι την οποία γνώρισα όσο ζούσα εκεί και αμέσως ταιριάξαμε ως προς τη δουλειά μας και τις ιδέες μας. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να έρθω στην Αθήνα και μου πρότεινε να δουλέψουμε μαζί στην πρώτη έκθεση. Η έκθεση «I’ve lost my marbles» βασίζεται στο πάθος της Barbara με την Αθήνα και στον τρόπο πρόσληψης της μυθολογίας στον πολιτισμό και την ιδεολογία, με έμφαση στη γλυπτική. Συμμετέχουν 8 καλλιτέχνες: Jean-Marie Appriou, Julie Béna, Antonio Contador, David Horvitz, Renaud Jerez, Cecile Nogues and Maxime Thieffine, κι εγώ. Είναι ένα μείγμα καλλιτεχνών που γνώρισα η ίδια στο Παρίσι και είχαμε αμοιβαίο ενδιαφέρον ο ένας για τη δουλειά του άλλου, καθώς και καλλιτεχνών με τους οποίους η Barbara έχει ήδη δουλέψει μαζί και υποστηρίζει τη δουλειά τους. Όλοι λένε κάτι με του δουλειά τους σήμερα ως νέοι καλλιτέχνες.
Πες μας για το έργο σου ως καλλιτέχνη.
Ορίζω τη δουλειά μου ως γλυπτική. Με ενδιαφέρει το αντικείμενο. Το τι κάνει ένα αντικείμενο στο χώρο και σε συνδυασμό με το σώμα και άρα πώς τα σώματα και τα αντικείμενα αλληλεπιδρούν. Τον χρόνο που μας πέρασε δούλευα μια σειρά από υφαντά. Με ενδιέφερε η υφαντική εδώ και κάποιο καιρό και μετά βρήκα κάτι πεταμένες σχάρες ψυγείου στα σκουπίδια στα Κύθηρα που μου φάνηκαν οι τέλειες φόρμες πάνω στις οποίες να τα φτιάξω. Το ψυγείο κατά κάποιο τρόπο άλλαξε την κοινωνία και τον πολιτισμό, ειδικά στη Μεσόγειο όπου η διατήρηση των τροφίμων ήταν δύσκολη εξαιτίας του κλίματος. Βλέπω τα αντικείμενα αυτά σαν να αντιπροσωπεύουν μια κοινωνία όπου η μια γραμμή του υφαντού δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς την άλλη. Η χειροτεχνία της ύφανσης αντιπροσωπεύει επίσης την κοινότητα. Έχω φτιάξει και κάποιους πίνακες αλλά μιλώ γι αυτούς μέσα σε ένα γλυπτικό πλαίσιο χειρονομίας και φόρμας: αντί να αποτελούν μέρος μιας γενεαλογίας της ιστορίας της ζωγραφικής, αφορούν περισσότερο σημάδια και αγγίγματα του σώματος στο αντικείμενο. Η πρακτική μου είναι σχετικά πλατιά και έχω σκοπό να χρησιμοποιήσω το χρόνο μου στην Ελλάδα, όπου έχω το χώρο και εύκολα διαθέσιμα υλικά για να ασχοληθώ με πιο φιλόδοξα γλυπτικά έργα.

Zoë Paul, Tenir, 2013
Zoë Paul, Tenir, 2013

Έχοντας ζήσει στο Λονδίνο και το Παρίσι πώς βλέπεις τις δύο αυτές εικαστικές σκηνές;
Δεν ξέρω, πολύ διαφορετικές. Προτιμούσα να ζω στο Παρίσι στο τέλος, είναι πιο ποιητικό, η Γαλλία έχει μια ιστορία κορυφαίων διανοητών. Είναι πιο εύκολο να βρεις φθηνό φαγητό και κρασί, πράγμα σημαντικό. Αλλά το Λονδίνο είναι ίσως πιο ανοιχτό στους νέους καλλιτέχνες, υπάρχουν περισσότεροι χώροι, είναι μεγαλύτερο, είναι ωραίο, αρκεί να έχεις χρήματα. Στη Γαλλία γενικότερα έχουν την τέχνη σε μεγαλύτερη υπόληψη, και συμβαίνουν περισσότερα πράγματα εκτός του Παρισιού. Η Βρετανία μπορεί να είναι λίγο κυνική και πολύ εμπορική. Αλλά συμβαίνουν μερικά καταπληκτικά projects, όπως το Plaza Plaza και το Woodmill στο Νότιο Λονδίνο, όπως και στο Παρίσι: τα Shaynaynay, Moins Un και η gallerie Treize στην οποία εμπλεκόταν και η Barbara Sirieix.
Τι σου αρέσει περισσότερο στην Αθήνα;
Η Αθήνα είναι μια πόλη για καλλιτέχνες, μπορείς να βρεις τα πάντα. Δεν είναι μια πολύτιμη ή απολυμασμένη πόλη, έχει κάτι το ακατέργαστο. Αγαπώ επίσης τη γεωγραφία της και το μείγμα πολιτισμικών επιρροών της. Το φως εδώ είναι όμορφο και νιώθω την ενέργεια του ξηρού Μεσογειακού τοπίου που περιβάλλει την Αθήνα, και την εγγύτητά της στο λιμάνι του Πειραιά. Η θάλασσα και τα βουνά μιλούν μια πολύ συγκεκριμένη γλώσσα.

Το Totàl θα είναι ανοιχτό στο κοινό από την Κυριακή 17 Νοεμβρίου (εγκαίνια 16/11, 8-10 μ.μ.). Ώρες λειτουργίας: Τετ.-Παρ. 5-8 μ.μ. και Σαβ.-Κυρ. 12-5 μ.μ. Η έκθεση «I’ve lost my marbles» διαρκεί 16-30/11.

Αυλητών 10, Ψυρρή, 6949129479, , [email protected]

Σχετικά Θέματα