Edito

Το νέο μουσείο Γουλανδρή είναι ένα δώρο που δεν πρέπει να γίνει άδωρο

Από -

Με ένα ξεχωριστό, ακριβό δώρο, που όμως έφτασε κατόπιν εορτής, μοιάζει το νέο μουσείο του Ιδρύματος Βασίλη και Ελίζας Γουλανδρή, το οποίο ανοίγει τις πόρτες του για το κοινό στις 2/10 και υποδέχτηκε τη Δευτέρα που μας πέρασε τους δημοσιογράφους. Ο Βασίλης και η Ελίζα Γουλανδρή είχαν μία από τις σημαντικότερες ιδιωτικές συλλογές μοντέρνας τέχνης διεθνώς, με εκατοντάδες έργα των πιο αντιπροσωπευτικών εκπροσώπων κυρίως του ευρωπαϊκού μοντερνισμού, κι έπειτα από σχεδόν τρεις δεκαετίες από τότε που οραματίστηκαν τη στέγασή της σε ένα μουσείο στην Αθήνα, αυτό γίνεται επιτέλους πράξη, χωρίς τους ίδιους δυστυχώς να το εγκαινιάζουν.

Οι πρώτες εντυπώσεις, για τις οποίες διαβάσατε στο μεγάλο ρεπορτάζ μας, είναι εξαιρετικές, με ένα κτίριο που χαίρεσαι να περιδιαβαίνεις, έργα τέχνης που δεν έχεις την ευκαιρία να δεις στην Ελλάδα και σε καλούν να περάσεις πολύ χρόνο μαζί τους αλλά κι ένα café-εστιατόριο που θέλεις να το κάνεις στέκι σου. Ο ωραία διαμορφωμένος εξωτερικός χώρος της Πλατείας του Αγίου Σπυρίδωνα προαναγγέλλει την αλλαγή της ευρύτερης παγκρατιώτικης γειτονιάς που συνορεύει με τη hip Πλατεία Προσκόπων κι εξελίσσεται σε προορισμό, κάνοντας μέχρι και το κορυφαίο διεθνές ταξιδιωτικό περιοδικό «Conde Nast Traveller» να αφιερώνει ένα αυτόνομο θέμα στη «swinging» πλευρά του Παγκρατίου.

Τι θα γίνει όμως μετά το hype των εγκαινίων και αφού περάσει ο πρώτος καιρός, που όλοι θα θέλουν να κάνουν μια βόλτα από το νέο μουσείο και να ανεβάσουν ένα story στο Ιnstagram; Πώς θα γίνει το μουσείο κομμάτι της πόλης αλλά και πώς θα συνομιλήσει με την εποχή του; Τα εκπαιδευτικά προγράμματα και το café-εστιατόριο είναι στη σωστή κατεύθυνση, χρειάζεται όμως κατά τη γνώμη μου κι ένα ευρύτερο, τολμηρό concept, ειδικά στο επίπεδο των περιοδικών εκθέσεων και events, που θα ξεχωρίσει το μουσείο και θα το επικαιροποιήσει. Για να μη γίνει ένα «μουσείο αποστειρωμένο και αφυδατωμένο, αλλά ανοιχτό σε νέες ιδέες, ένα μουσείο-εργαστήριο», όπως το φαντάζεται ο διευθυντής του ιδρύματος Κυριάκος Κουτσομάλλης.

Τι θα γίνει όμως μετά το hype των εγκαινίων και αφού περάσει ο πρώτος καιρός, που όλοι θα θέλουν να κάνουν μια βόλτα από το νέο μουσείο και να ανεβάσουν ένα story στο Ιnstagram; Πώς θα γίνει το μουσείο κομμάτι της πόλης αλλά και πώς θα συνομιλήσει με την εποχή του;

Διότι το παράδοξο είναι ότι το μουσείο αυτό, παρότι ολοκαίνουργιο, βασίζεται σε παλιές ιδέες, έχει προέλθει από μια άλλη εποχή, όταν η ιστορία της τέχνης γραφόταν με συγκεκριμένους κανόνες, βασισμένους στο μύθο του ιδιοφυούς (άντρα) καλλιτέχνη και του έργου τέχνης ως αριστουργήματος, πλήρως ξεκομμένων από το ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Μια ανάγνωση που πλέον τα πιο επιδραστικά διεθνή μουσεία καλούνται να αμφισβητήσουν, να επικαιροποιήσουν με πιο διεπιστημονικές μεθόδους και μετα-­αποικιακές ματιές. Το να υπάρχει ένα μουσείο στην Ελλάδα που να μπορείς να δεις από κοντά ιστορικά έργα τέχνης είναι διαχρονικό αίτημα, το οποίο συνδέεται καταρχήν με την εκπαίδευση. Το πώς μαθαίνουμε όμως να βλέπουμε την τέχνη, και μέσα από αυτήν τον κόσμο, πρέπει να είναι ένα πεδίο υπό διαρκή διαπραγμάτευση.

Σχετικά Θέματα