Θέμα

Τι κάνει ένας συντάκτης του «α» αν κλειστεί στο σπίτι του;

Από , , , , , , , , , , , , , , , , , -

Φήμες λένε ότι είναι πιο εύκολο να δεις γαζέλα να τρέχει στην Πανεπιστημίου, παρά να πετύχεις συντάκτη του «αθηνοράματος» στο σπίτι του. Διασκορπισμένοι σε σκοτεινές αίθουσες, θέατρα, σάλες εστιατορίων, συναυλιακούς χώρους, events, βόλτες στην πόλη και με μόνιμη έδρα τα γραφεία μας στον Πύργο Αθηνών, σπανίως βλέπουμε τα σπίτια μας. Όλα αυτά πριν από την εξάπλωση του κορονοϊού σε ολόκληρο τον πλανήτη. Τώρα κλεισμένοι στους τέσσερις τοίχους, δουλεύοντας εξ ολοκλήρου από το σπίτι, βιώνουν μια νέα πραγματικότητα –απ’ ό,τι θα διαβάσετε παρακάτω– απόλυτα δημιουργική και διόλου μίζερη. Οι συντάκτες του «α», λοιπόν, εξομολογούνται πώς περνούν την ώρα τους κατά τη διάρκεια της απαγόρευσης κυκλοφορίας και προσφέρουν απλόχερα ιδέες για απολαυστικές ημέρες εγκλεισμού.

Δέσποινα Ζευκιλή

Μια Δευτέρα που δεν είναι σαν όλες τις άλλες, έγραφε στον τίτλο του μέιλ της μια συντάκτρια και δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Προσπαθώ να δω τα θετικά: από τις δια­κοπές έχω να μοιραστώ τόσα μεσημεριανά γεύματα με την οικογένειά μου, να μαγειρέψω εκείνο το κριθαρότο από το αθηνόραμαUmami που θέλει αργό ανακάτεμα πάνω από την κατσαρόλα, να διαβάσω (τις δυστοπικές «Διαθήκες» της Μάργκαρετ Άτγουντ, το αρχετυπικό λεσβιακό «Νυχτοδάσος» της Djuna Barnes, το «Στους δικούς μας κύκλους» της Elizabeth Harrower, που ξεκινάει σε μια έπαυλη δίπλα στον ωκεανό στον αυστραλιανό Μεσοπόλεμο), να μιλήσω με τους δικούς μου στο σπίτι ή με φίλους στο τηλέφωνο – γενικά στον ελεύθερο χρόνο μου προτιμώ τις αναλογικές δραστηριότητες. Εντάξει, κάποια στιγμή αργά το βράδυ αναπόφευκτα θα αρχίσει και το binging σε σκανδιναβικές και ισπανικές αστυνομικές σειρές, η ένοχη απόλαυση που κάνει το διάστημα της απομόνωσης να θυμίζει λίγο το γιορτινό διήμερο hangover μετά τα ρεβεγιόν. Κλείνοντας τη σειρά πριν κοιμηθούμε, βλέπουμε να εμφανίζεται στην οθόνη ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, ο οποίος καλωσορίζει σε επανάληψη έναν καλεσμένο από τις «Άγριες Μέλισσες» στην πρώτη εκπομπή του χρόνου, ευχόμενος το 2020 να είναι καλύτερο από 2019. Σε αυτήν την Ημέρα της Μαρμότας δεν θα είχα αντίρρηση να ξαναμπώ για λίγο… «Hugs» διαβάζω στο μέιλ ενός ξένου φίλου που πάντα υπογράφει έτσι, αλλά στην εποχή του social distancing η λέξη «αγκαλιές» έχει όσο να ’ναι μια πιο παρηγορητική διάσταση. Αγκαλιάζω τους δικούς μου και ύπνο. Πάω να κλειδώσω, αλλά δεν είχα ξεκλειδώσει ποτέ.

Γιάγκος Αντίοχος

«Στίβεν Τζόνσον» θα μπορούσε να λέγεται ο κιθαρίστας ενός shoegaze αγγλικού συγκροτήματος, ο αναπληρωματικός αριστερός μπακ της Γουέστ Χαμ ή ένας νέος Αμερικανός συγγρα­φέας. Δυστυχώς όμως για μένα –και για μερικούς χιλιάδες ακόμη ανθρώπους σε ολόκληρο τον πλανήτη– είναι ένα σοβαρό αυτοάνοσο σύνδρομο που καίει ζωτικά όργανα μέσω των βλεννογόνων. Αυτό με χτύπησε στα τέλη Γενάρη, με έστειλε 14 ημέρες στο νοσοκομείο –και σε καραντίνα πριν από τη γενικευμένη καραντίνα–, κι αν δεν με είχαν φροντίσει σπουδαίοι γιατροί και άνθρωποι σαν τον κ. Μάριο Γιαλαμπουκίδη τώρα μπορεί να σας είχα χαιρετήσει. Την ιστορία αυτή δεν την έχω ξεπεράσει ακόμη (η κορτιζόνη πάει σύννεφο) και ανήκω πλέον στις ευπαθείς ομάδες με ασθενές ανοσοποιητικό. Είμαι από αυτούς που φωνάζουν να μείνετε σπίτι σας, γιατί είναι μεγάλο το κόστος να μας χάσετε… Τουλάχιστον για κάποιους από εσάς. Στο νοσοκομείο η πεταλούδα στο χέρι δεν σε αφήνει να γράψεις, γι’ αυτό ξεκίνησα με όσες ταινίες μου είχαν ξεφύγει το τελευταίο διάστημα, έλιωσα το «Brooklyn Nine-Nine», ξαναείδα 10 σεζόν «Φιλαράκια» (πες το και τηλεοπτικό Prozac) και είδα όλες τις ελληνικές ταινίες της χρονιάς για να ψηφίσω στα Βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου ως φρέσκο μέλος της. Στη νέα καραντίνα που περνάω τώρα δουλεύω σε εντατικούς ρυθμούς για να βγει το τεύχος που μόλις κυκλοφόρησε στα περίπτερα, συναρμολόγησα το τραμπολίνο του μικρού –από τις πιο απαιτητικές εργασίες της ζωής μου–, έχω αρχίσει να ξεσκονίζω τη βιβλιογραφία του Χάινριχ Μπελ («Μπιλιάρδο στις εννιάμισι», «Απόψεις ενός κλόουν») και περιμένω αγωνιωδώς την άφιξη του «Community» στο Netflix την πρωταπριλιά. Καλή αντάμωση…

Ιωσήφ Πρωϊμάκης

Για κάποιον σαν εμένα, που έχει περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του ως «εξωτερικός συνεργάτης» διαφόρων μέσων, ο εγκλεισμός των ημερών δεν είναι τόσο εξωτική συνθήκη – ακόμη κι έτσι όμως μερικές σταθερές είναι απαραίτητες για να διατηρηθεί μια αίσθηση κανονικότητας. Μια τέτοια είναι, ευτυχώς, ο Γιώργος Μουχταρίδης που, όπως όλοι παραγωγοί του Pepper 96.6, συνεχίζει τις εκπομπές του κρατώντας μας καθημερινά στη φωτεινή πλευρά του δρόμου· πλευρά προτίμησής μου όταν βγαίνω για το πρωινό τρέξιμο, συνήθεια που καθιέρωσα τώρα που έκλεισαν τα γυμναστήρια (και καθάρισε η ατμόσφαιρα στους πεζόδρομους του Θησείου). Βοηθά να μπουν τα πράγματα σε μια προοπτική, υπενθυμίζοντας ότι εξακολουθεί να υπάρχει κόσμος εκεί έξω, να ομορφαίνει με την άνοιξη και να γυαλίζει στη λιακάδα. Έστω κι από το σπίτι η ζωή συνεχίζεται κανονικά για το «αθηνόραμα», όταν όμως φύγει το τελευταίο mail, δοκιμάζω μανιωδώς τα υπέροχα πράγματα που ετοιμάζει η ομάδα του αθηνόραμαUmami για το αφιέρωμα #ΜένουμεΣπίτι: κλασικά πιάτα, ποτά και ροφήματα αποκτούν την ιδανική μορφή τους, κι αν υπήρξε ποτέ κατάλληλη περίοδος να τελειοποιήσω το Dry Martini μου, λόγου χάρη, είναι η τρέχουσα. Το ακουμπάω δίπλα στην πολυθρόνα όπου εναλλάσσω τα «Χρόνια των Ξενοδοχείων» του Γιόζεφ Ροτ, Αυστριακού χρονικογράφου του Μεσοπολέμου με σπάνια διεισδυτικότητα στην πλάνη της ανθρώπινης κατάστασης, με το «The Stand» του Στίβεν Κινγκ, του οποίου η φονική πανδημία δίνει μια μεταφυσική χροιά στη σημερινή πραγματικότητα, έστω κι αν «δεν έχει σχέση με τον COVID», όπως δια­βεβαίωσε πρόσφατα ο μετρ της ανατριχίλας – πάλι καλά! Τα βράδια, για ενέσεις πυγμής και αποφασιστικότητας, καταφεύγω στον Tony Soprano της γνωστής οικογενείας των «Sopranos», που παρά τα χρόνια τους στέκουν ακόμη ακμαίοι απ’ όλες τις απόψεις.

Χρύσα Πασιαλούδη

Πώς καταπολεμάς τη μοναξιά της έγκλειστης ζωής; Διαβάζοντας το «Hotel Eternité» του Γιάννη Καλαβριανού, το θεατρικό έργο που έγραψε ύστερα από ανάθεση του Εθνικού Θεάτρου και παιζόταν εκεί μέχρι πριν από λίγες ημέρες. Το προμηθεύτηκα από το πωλητήριο αφού είδα την παράσταση. Είναι πολύ ελκυστικός ο τρόπος με τον οποίο αιχμαλωτίζει την έννοια του χρόνου, του θανάτου και της απομόνωσης από τον έξω κόσμο και σίγουρα ταιριαστός στην προσωρινή καθημερινότητα της καραντίνας.Ένα χρόνο και κάτι μετά την πρεμιέρα του στο Netflix κι ενώ το είχα σταμπάρει από την πρώτη στιγμή αποφάσισα στον έξτρα χρόνο με τον οποίο βρέθηκα ελλείψει θεατρικών παραστάσεων να ξεκινήσω το «You» και μέχρι στιγμής είναι λίγο παραπάνω απ’ όσα φανταζόμουν. Stalker drama που σε κρατάει πολλές στιγμές στην άκρη της καρέκλας, περνώντας γρήγορα από τον έρωτα στην εμμονή. Κι εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι. Με 10 επεισόδια σε κάθε σεζόν είναι εύκολο να το τελειώσεις και η νεκροψία θα δείξει (spoiler alert)! Τις στιγμές συγγρα­φής και περισυλλογής συντροφεύουν on repeat οι Kadebostany με τον ταξιδιάρικο electro pop ήχο τους και οι Poets of the fall με τη συναισθηματική κι ενίοτε ποιητική τους χροιά, που πάντα αφήνει μια μελαγχολία, ευπρόσδεκτη και αυτή τώρα που «φέρνουμε τα έξω μέσα». Η μεγάλη μου αγάπη για τις διασκευές γνωστών κομματιών με οδηγεί πάντα στη video playlist του BBC Radio 1 Live Lounge στο YouTube όπου γνωστοί καλλιτέχνες ερμηνεύουν cover songs και σε κάνουν να αδημονείς για το επόμενο.

Χρήστος Μήτσης

Πόσο καλή παρέα μάς κάνει ο εαυτός μας; Όσοι δεν έχουν τη δυνατότητα, όπως εγώ με σύζυγο φαρμακοποιό, να ομολογήσουν πως «αναγκάστηκα να περάσω μερικές ημέρες με την οικογένειά μου, καλοί άνθρωποι φαίνονται…», η βασική ερώτηση πίσω από τον εγκλεισμό έχει να κάνει με το αν και για πόσο αντέχουμε να σταθούμε «πρόσωπο με πρόσωπο» με εμάς τους ίδιους. Επίσης, πράγματα τα οποία είχαμε μάθει να κάνουμε στα γρήγορα τώρα αναγκαζόμαστε να τους δώσουμε χρόνο και να κατεβάσουμε ταχύτητα. Πιο εύκολο για όσους δεν ήταν οδηγοί της αριστερής λωρίδας κι έχουν μάθει να απολαμβάνουν τη θέα…Το καλό του κινηματογραφικού συντάκτη, πάντως, είναι ότι πέρα από τις δημοσιογραφικές προβολές σχεδόν όλη η υπόλοιπη δουλειά του θα μπορούσε έτσι κι αλλιώς να γίνει από το σπίτι. Χωρίς καινούργιες ταινίες, λοιπόν, αλλά με ιδέες για θέματα επικαιρότητας ή «ψυγείου», το γράψιμο συνεχίζεται κανονικά. Παράλληλα επιστροφή σε κλασικές σινε-απολαύσεις, όπως στη φιλμογραφία του Νίκολας Ρέι («In a Lonely Place», «Lusty Men», «On Dangerous Ground», που δεν το είχα δει), συμπλήρωμα κενών («Pickup on South Street» του Σάμιουελ Φούλερ, «Ντροπή» του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν…) και σειρές που περίμεναν τη σειρά τους: «Chernobyl», «Stranger Things 2 & 3», «True Detective 3». Αλλά υπάρχει ζωή και μακριά από τον υπολογιστή. Δουλειές του σπιτιού, όπως τακτοποίηση της βιβλιοθήκης, δειλοί πειραματισμοί με συνταγές μαγειρικής που δεν αφορούν μόνο σπαγκέτι (κι όμως υπάρχουν) και φυσικά διάβασμα: Ζορζ Σιμενόν (το serial killer δίδυμο «Ο Μαιγκρέ στήνει παγίδα» και «Οι δαίμονες του πιλοποιού»), Μαξ Βέμπερ, που καθόταν υπομονετικά στην άκρη του γραφείου («Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού»), Τζορτζ Σάντερς και το βραβευμένο με Μπούκερ «Λίνκολν και λήθη». Επόμενα στοιχήματα το να ξεκινήσω γυμναστική και το «Αναζητώντας το χαμένο χρόνο», αν και τα πους απς πάντα μου έμοιαζαν χαμένος χρόνος...

Βασιλική Γερονίκου

Αν διαφέρω σε κάτι από τους υπόλοιπους αθηνοραματικούς συντάκτες, είναι ότι η φύση της δουλειάς μου με θέλει περισσότερο στο σπίτι μπροστά στην τηλεόραση, παρά στους δρόμους της πόλης. Το «μένω σπίτι και βλέπω σειρές», πολλές φορές με βασανιστικά Netflix blocks στο ενδιάμεσο, είναι η καθημερινότητά μου εδώ και δύο χρόνια, και τώρα αυτή η δυστοπία που ζούμε φέρνει όλους όσοι με έλεγαν τυχερή στη θέση μου. Καλωσορίσατε στον κόσμο μου, λοιπόν. Δεν είναι και τόσο ευχάριστα, ε; Είναι θέμα συνήθειας, πιστέψτε με, οπότε ψυχραιμία. Η δουλειά συνεχίζει να τρέχει από το σπίτι, το ίδιο και οι σειρές, γι’ αυτό τις λίγες ώρες που προ social distancing αντιστοιχούσαν σε βόλτες τις εκμεταλλεύομαι για να καλύψω τα κινηματογραφικά κενά μου. Μάλιστα, στο ολοκαίνουργιο Cinobo βρήκα πολλές από τις ταινίες που έχω εδώ και καιρό στη μακροσκελή watch list μου – το ότι όλα τα μεγαλόφωνα meetings της σινε-ομάδας του «α» γίνονται ακριβώς δίπλα μου στο γραφείο ήξερα ότι θα μου βγει σε καλό! Για να μένω και λίγο μακριά από την οθόνη, αποφάσισα να εφαρμόσω επιτέλους τα tips της γκουρού της οργάνωσης Μαρί Κόντο, όπως μας τα έδωσε πριν από ένα χρόνο στο Netflix, και να κάνω το σπίτι μου πιο ευχάριστο. Η τακτοποίηση όντως πιάνει, μόνο που μου αποκάλυψε κι ένα ξεχασμένο δωμάτιο του σπιτιού, αυτό που αποκαλώ το «βασίλειο των τάπερ». Μπήκα λοιπόν στην κουζίνα μου, αποφασισμένη να δώσω ζωή σε αχρησιμοποίητα τηγάνια και κατσαρόλες, και δηλώνω περήφανα πως πλέον τα αβγά μου (ναι, και τα ποσέ) αξίζουν Χρυσό Σκούφο, ενώ το ριζότο μου είναι δυο-τρεις προσπάθειες μακριά από το να αγγίξει την τελειότητα – ας είναι καλά τα masterclasses του Πάνου Ιωαννίδη. Ξεκινάω επίτηδες με χαμηλά τον πήχη και ελπίζω όλο αυτό να τελειώσει προτού καταλάβω πώς δουλεύουν αυτά τα σιφόν με τις αμπούλες που βλέπω γεμάτη απορία στο MasterChef...

Πάτια Ιορδανίδου

Να σας πω ότι το σπίτι μου είναι ένας μικρός παράδεισος, γεμάτος με συναρπαστικά προϊόντα ομορφιάς, έτοιμα για ανακάλυψη. Αυτήν την περίοδο, λοιπόν, ανασύρω από το θησαυροφυλάκιό μου και δοκιμάζω περισσότερα νέα καλούδια από επαγγελματική διαστροφή αλλά και από προσωπική ευχαρίστηση, δίνοντας προτεραιότητα σε ευεργετικά πίλινγκ προσώπου και σώματος, αναβαθμισμένες μάσκες προσώπου και αυτοσχέδιες κούρες μαλλιών, για να ανανεώνω τα κύτταρά μου, να αναζωογονώ την εμφάνισή μου και να μπουστάρω την ψυχολογία μου. Επιπλέον, με ηρεμεί και με αποφορτίζει να γεμίζω την μπανιέρα με ζεστό νερό και άλατα, να χαμηλώνω φώτα, να ανάβω κεράκια, να βάζω κλασική ή jazz μουσική και να απολαμβάνω ένα χαλαρωτικό αφρόλουτρο, μια σπάνια στιγμή πολυτέλειας που δεν είχε χώρο στο εξαιρετικά βεβαρημένο πρόγραμμα της καθημερινότητάς μου. Με αυτόν τον τρόπο μετατρέπω τη διεκπεραιωτική ρουτίνα περιποίησης της επιδερμίδας μου σε μοναδικές στιγμές ευεξίας, δημιουργώντας μια πολύτιμη εμπειρία spa στο σπίτι. Κι αφού δεν μπορώ να πάω για pilates, το φέρνω στο σπίτι μου μέσω skype, για να εκτονώσω το άγχος, να τονώσω τη μικροκυκλοφορία του αίματος και να κρατηθώ σε φόρμα, τώρα που στο έξυπνο κινητό μου καταγράφονται πλέον ελάχιστα βήματα, τα οποία περιορίζονται αυστηρά στους μικρούς διαδρόμους του σπιτιού μου. Αναζητώντας συνεχώς ανάσες και διεξόδους για να αντιμετωπίσω αυτήν τη δύσκολη περίοδο και να διατηρήσω την ισορροπία ανάμεσα στο σώμα, στην ψυχή και στο πνεύμα μου, εντάσσω στο καθημερινό πρόγραμμά μου και ασκήσεις διαλογισμού, μια πρακτική που με φέρνει πιο κοντά στην αυτογνωσία και την καλύτερη διαχείριση των σκέψεων και των συναισθημάτων μου μέσω της μείωσης των επιπέδων του στρες.

Κατερίνα Μανωλαράκη

Όταν είσαι άνθρωπος του δρόμου, αναπολείς το σπίτι σου και όταν, για τον οποιοδήποτε λόγο (πολύ σοβαρότερο σήμερα) αναγκάζεσαι να μείνεις σε αυτό, αρχίζεις να καλείς θεούς και δαίμονες που η μοίρα σε έριξε στους τέσσερις τοίχους. Ξεπερνώντας αυτό το πρώτο στάδιο –φάση «Φόβος και Παράνοια στην Αθήνα»– έφτασα στην έβδομη ημέρα στο ημερολόγιο του εγκλεισμού να σκέφτομαι τρόπους για in the house δημιουργική απασχόληση! Ως άνθρωπός της μόδας συντηρώ μια ντουλάπα χαοτική, που βρίσκεται στον αντίποδα της capsule γκαρνταρόμπας. Ως εκ τούτου, περνάω σε φάση πρώτη: αναδιοργάνωση ντουλάπας. Επική σύμπτωση: η δράση λαμβάνει χώρα την ιδανική εποχή, καθώς κι εκτός ιού θα ερχόταν η αποφράδα μέρα που θα έπρεπε να μαζέψω τα χειμερινά και να φέρω σε περίοπτη θέση τα ανοιξιάτικα. Αφού το έργο εκτελέστηκε σε όλα τα πλάτη και μήκη (βλέπε ρούχα, υποδήματα και αξεσουάρ), ήρθε η στιγμή να γίνω καλή μάνα (όχι ότι δεν είμαι δηλαδή, αλλά τόσο χρόνο με την κόρη μου στα επτά χρόνια της ύπαρξής της δεν είχα ποτέ μέχρι σήμερα). Τι ανακαλύπτω σιγά σιγά; Τη διασκέδαση του baby yoga. Το πείσμα να θυμηθώ να κάνω skateboard στο μπαλκόνι (κι όμως, αυτό δεν είναι σαν το ποδήλατο, ξεχνιέται). Την παιδική «Monopoly». Και τη μαγεία του «Ρατατούη» (τον θέλω αυτόν τον ποντικό για φίλο!)
Συμπέρασμα: η ζωή μπορεί να γίνει συναρπαστική μέσα στο σπίτι.
Στόχος: θα φτιάξω τις γλάστρες στη βεράντα και αυτήν τη φορά θα το κάνω με ιδιαίτερη προσοχή.
Διαπίστωση: πρέπει να αποδεχτώ πως δεν θα διαβάσω και τα τέσσερα βιβλία που έτρεξα να αγοράσω, το ένα όμως σίγουρα.

Μαρούλα Κυριακοπούλου

Ζούμε μια πραγματικά πρωτόγνωρη και σουρεάλ κατάσταση, που θυμίζει σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Η δεύτερη ιδιότητά μου, αυτή του ψυχολόγου, έχει ξυπνήσει για τα καλά μέσα μου και αναρωτιέμαι πώς αυτή η εμπειρία θα επηρεάσει την ψυχοσύνθεσή μας τόσο σε ατομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Όταν δεν καίω τα εγκεφαλικά μου κύτταρα με υπαρξιακά ζητήματα, ασχολούμαι με το σκύλο μου, ο oποίος είναι ο μόνος (από τους δυο μας) που έχει ενθουσιαστεί τόσο που βρίσκομαι συνέχεια σπίτι. Επειδή το ρεπορτάζ στα μπαρ της πόλης μεταφέρεται αναγκαστικά σε... online διαδρομές, δεν σταματώ να αναζητώ τρόπους να προσομοιώσω την εμπειρία εξόδου από τον καναπέ, τόσο για μένα όσο και για τους αναγνώστες του «α». Για παράδειγμα, το να απολαύσω ένα κοκτέιλ με εύκολα υλικά που έχω ήδη στην κουζίνα μου ή μπορώ να βρω στο σούπερ μάρκετ, αρκεί για να μου φτιάξει τη διάθεση και να διατηρήσει μια αίσθηση κανονικότητας σε αυτήν την πρωτόγνωρη συνθήκη. Δοκιμάζω και ακολουθώ τις συνταγές βραβευμένων bartenders από όλη την Ελλάδα, ενώ προσπαθώ να δημιουργήσω και τη δική μου, πρωτότυπη συνταγή (ήδη έχω μία στα σκαριά με τεκίλα, φιστικοβούτυρο και raspberry!). Όσο για την ψυχαγωγία εντός σπιτιού, ξεκίνησα ήδη να διαβάζω το «Αγριεμένοι ανάπηροι επιστρέφουν από καυτά κλίματα» του Τομ Ρόμπινς, το οποίο βρισκόταν για καιρό στο συρτάρι του κομοδίνου, ενώ σκέφτομαι να ξεκινήσω το «Peaky Blinders», μια σειρά που μου έχουν προτείνει αρκετοί, αλλά δεν έβρισκα το χρόνο να παρακολουθήσω. Τέλος, αφιερώνω πλέον κι ένα μερίδιο του χρόνου μου για guilty pleasures (aka gaming) και συγκεκριμένα στην εξέλιξη αυτού του άμοιρου χαρακτήρα μου στο Skyrim, που τον έχω μήνες παρατημένο.

Μαρία Κρύου

Δεν είμαι workaholic αλλά τελικά, ναι, υπάρχει ζωή κι εκτός γραφείου και νιώθω ευτυχής και ανεβασμένη. Να είναι η αντικαταθλιπτική ηλιοφάνεια που μου το προκαλεί; Το μεσογειακό ταμπεραμέντο; Ο Θάνος με το πρόγραμμα γυμναστικής που με βάζει να ακολουθώ και καταλήγει σε παρωδία; Ή μήπως εκείνο το «ηθικόν ακμαιότατον» που θαρρείς κι έχει γίνει ένα με το DNA μας; Το σίγουρο είναι πως η feelgood διάθεση δεν είναι ούτε οι θετικές σκέψεις, ούτε τα γνωμικά περί μισογεμάτου ποτηριού, ούτε οι κοελικές συνωμοσίες του σύμπαντος για την ευτυχία μας (τελευταία το σύμπαν μάλλον συνωμοτεί για το αντίθετο…), ούτε η αβάσταχτη ελαφρότητα των ομιλούντων μαϊντανών που δίνουν συμβουλές ευζωίας και μακροζωίας. Ίσως όμως είναι το βραδινό ραντεβού για ταινία. Ξεκίνησα να ξεσκονίσω όλους τους κλασικούς για να ξαναθυμηθώ κι έκανα εκκίνηση με τον μέγιστο των μεταπολεμικών Σοβιετικών σκηνοθετών, τον Αντρέι Ταρκόφσκι και τη «Νοσταλγία» του. Τι χαρά! Η πηγή της feelgood διάθεσης ίσως βρίσκεται στο «Άκουσε ένα βιβλίο» (στο www.openbook.gr/akouse-ena-vivlio μπορώ να επιλέξω ένα από τα 30 κλασικά λογοτεχνικά έργα), στο ιντερνετικό ραδιόφωνο (στο www.kexp.org ανακαλύπτω τι νέο παίζει μουσικά και στο https://radioparadise.com έχω τη χαρά να αμφισβητήσω τις γνώσεις μου γύρω από τη δισκογραφία παλιών μέγιστων της ροκ, της world music ή των blues). Τα κέφια πέφτουν όταν αρχίζουν οι τηλεφωνικές συζητήσεις με φίλους ή όταν διαβάζω τα σχόλια για την επέλαση του κορονοϊού από τύπους που ισχυρίζονται ότι κατέχουν το «Μυστικό», όπως η Rhonda Byrne, η συγγραφέας του ομώνυμου bestseller εγχειρίδιου αυτοβοήθειας. Έλεος... Ξέρω τι πρέπει να κάνω για να ηρεμήσω. Να δω αυτό που πάντα λειτουργεί ως φυσικό αναλγητικό, το μελλοντολογικό καρτούν «Futurama».

Άννα Φαρδή

Οι ημέρες της καραντίνας κυλούν περίεργα. Ο χρόνος συστέλλεται και διαστέλλεται διαρκώς (ένα φαινόμενο που παρατηρούμε συνήθως μονάχα το απόγευμα της Κυριακής), με τα βράδια να τρυπώνουν ξαφνικά χωρίς να ειδοποιούν για την άφιξή τους. Με σταθερό το φως της οθόνης και όσο διαπερνά τον ακάλυπτο, οι λέξεις αυτές γράφονται όσο βρισκόμαστε ακόμη στο σβήσιμο της πρώτης εβδομάδας, με άγνωστο το χρόνο που πρέπει να χαράξω στον τοίχο ή να κυκλώσω στο ημερολόγιο για να πάρω και πάλι τους δρόμους. Ο εγκλεισμός είναι δύσκολος για όλους μας, όμως πίσω από τις οθόνες μας και χάρη στις σελίδες μας είμαστε εκεί, έξω-μέσα, για να σας δίνουμε μικρές, καθημερινές λύσεις διαφυγής, ανακούφισης και απόλαυσης. Στα ηχεία μου παίζει στο repeat ο τελευταίος δίσκος της U.S. Girls «Heavy light». Ανάμεσα στα τραγούδια της, εξομολογητικά αποσπάσματα πρόζας μιλούν στον έφηβο εαυτό της, για το χρώμα παιδικών δωματίων και τις μικρές και μεγάλες πληγές. Τα βράδια έχω ξεκινήσει ένα μίνι αφιέρωμα στον ελληνικό κινηματογράφο για να γεμίσω τα κενά και να ξυπνήσω τις μνήμες – βοηθάει το Cinobo αλλά και καβατζωμένα dvds φίλων που θα επιστραφούν μ.κ. (μετά την καραντίνα). Στο πλαίσιο αυτό διαβάζω τον «Γραφικό χαρακτήρα», αυτοβιογραφικά διηγήματα του Νίκου Παναγιωτόπουλου, σεναριογράφου ταινιών όπως οι «Απόντες», ο «Βασιλιάς» κ.ά., ενώ σπάω τη μουντίλα με άλλη μία επανάληψη του καλύτερου σατιρικού animation όλων των εποχών, του «Ugly Americans». Και, σε ένα γλυκόπικρο φινάλε, υπάρχει κάποιος πραγματικά ευτυχισμένος σε αυτήν την ιστορία: η Κίρα, αυτή η υπέροχη μαυρόγατα που επιτέλους παίρνει όσα χάδια θέλει!

Δημήτρης Αντωνόπουλος

Δεν μετράω τις μέρες, δεν νιώθω φυλακισμένος, νιώθω εθελοντής. Ξεκινάω πάλι το πρόγραμμα γυμναστικής στο σπίτι που το είχα βάλει στην άκρη με τόση δουλειά για τους Χρυσούς Σκούφους και τα Βραβεία Ελληνικής Κουζίνας τον προηγούμενο μήνα. Είναι καλύτερο και από το breakfast με την ενέργεια που σου δίνει. Καραντίνα. Ψάχνω για ποιήματα με αυτήν τη λέξη και ανακαλύπτω τον Σερβοκροάτη Livada Rasa. «Ποιος ρούφηξε όλο το σεληνόφως από τον Δούναβη: Και δεν ξεδίψασε;» υποκλίνομαι σε αυτή την ποίηση του μεταιχμίου… Ξαναδιαβάζω το «Μισοψημένο» («Medium Raw») του Άντονι Μπουρντέν για απόλαυση αθυρόστομης εξπρεσιονιστικής γραφής κι έμπνευση. «Αλλά αυτό ήταν όντως ρηξικέλευθο. Ήταν γαμημένα νόστιμο. Και το πιάτο είχε πατσά. Έτσι, για μένα, υπήρχε μια πρόσθετη ηθική διάσταση: όποιος μπορεί να μαγειρέψει κάτι με πατσά που να είναι ακαταμάχητα υπέροχο και να κάνει τους Νεοϋορκέζους να το φάνε, ήδη συγκαταλέγεται, κατά τη γνώμη μου, στους αγγέλους…». What a wonderful piece of cake! Μιλάει για ένα από τα τρομερά παιδιά της αμερικάνικης γαστρονομίας, τον Ντέιβιντ Τσανγκ από το λατρεμένο «Momofuku». Φέρνω βόλτα και ψάχνω στο ψυγείο και στην κουζίνα, βγάζω στο φως ξεχασμένες ντελικατέσεν που δεν είχα προλάβει να δοκιμάσω. Food waste? No thanks! Βάζω στοίχημα να αξιοποιήσω δημιουργικά όλα τα τρόφιμα που υπάρχουν στο σπίτι ώστε να πάνε ελάχιστα πράγματα στα σκουπίδια, ει δυνατόν ούτε οι φλούδες από φρούτα και λαχανικά. «Η μαγειρική είναι η τέχνη της στιγμιαίας μεταμόρφωσης προϊόντων φορτωμένων με ιστορία, σε χαρά»: εύστοχος ορισμός από τον τριάστερο Γκι Σαβουά στο Παρίσι, θέλω να ξαναπάω στο αρτίστικο ρεστοράν του όταν με το καλό ξεμπλέξουμε...

Κώστας Φάρκωνας

Σε κανέναν δεν αρέσει να μένει κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους για πάρα πολύ, μα ανάμεσα σε αυτούς που τους πειράζει λιγότερο είναι σίγουρα οι gamers! Ο γράφων... απολαμβάνει τον καλύτερο τίτλο δράσης του PlayStation4 αυτόν τον καιρό, το υπέροχο αλλά δύσκολο «Nioh 2», και χαλαρώνει με το «video game που φτιάχνει games», το «Dreams» (ο μικρός γιος έχει τρελαθεί με τα εικονικά εργαλεία που προσφέρει το χειριστήριο με τρόπο έξυπνο). Παίζει επίσης το νέο, άκρως εντυπωσιακό «Doom Eternal» σε προσωπικό υπολογιστή (υπάρχει κι ένας σεβασμός στην παράδοση ε!), δίνει και μερικές μάχες σώμα με σώμα, αλλά... ξαπλωμένος στον καναπέ, με Ιάπωνες ξιφομάχους στην έκδοση του Samurai Shodown για το «Switch».Επειδή βέβαια οι ώρες είναι πολλές, δεν «παίζουν» μόνο games, «παίζει» και Netflix: το «Altered Carbon Resleeved» δεν αποζημιώνει για τη μέτρια δεύτερη σεζόν της ομώνυμης σειράς, αλλά το σκίτσο του κινούμενου σχεδίου του είναι εκπληκτικό, η τρίτη σεζόν του «Castlevania» είναι από τις καλύτερες μεταφορές ever σε anime και το «Our Planet» είναι από τα καλύτερα ντοκιμαντέρ φύσης στην αγορά, ειδικά σε εικόνα 4Κ. Άχαστο για όσο παραμένει στη βιβλιοθήκη της Netflix το «Blade Runner 2049», μόλις προστέθηκε και το «Mission Impossible: Fallout» (για τους fans).Μια και ο χρόνος επαρκεί, δε, για... catch up σε πράγματα που αφέθηκαν στη μέση λόγω φόρτου δουλειάς το περσινό τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς, επιτέλους θα ολοκληρωθεί η θέαση της τρίτης σεζόν του «Goliath» στο Amazon Prime Video και το διάβασμα του «Spinning Silver» της Naomi Novik. Πλήξη στο σπίτι; Ούτε καν!

Άγγελος Κλάδης

Πάνε δέκα μήνες σε αυτό το σπίτι κι ακόμη δεν εδέησα να ανέβω μέχρι την ταράτσα, έτσι από περιέργεια, να δω αν η θέα φτάνει θάλασσα ή έστω πώς φαίνεται το Πεδίο από ψηλά. Ήταν την έκτη μέρα, νομίζω. Πρέπει ήδη να είχα συμπληρώσει είκοσι ώρες στο Netflix, άλλες τόσες στο YouTube, είχα πιάσει να διαβάζω το «Περί τυφλότητος» του Σαραμάγκου, ένα «πολύ καλό αντίδοτο σε στιγμές πανικού», όπως μου σύστησε μια φίλη, και ο χρόνος κυλούσε άχρονα στον κατ’ οίκον εγκλεισμό μου στα Εξάρχεια, χωρίς να διαφαίνεται ημερομηνία λήξης. Μέχρι πότε επεκτείνεται ένας ιός; Πώς μοιάζει ένας μικροοργανισμός που πηγαίνει από σώμα σε σώμα, απειλώντας και το δικό σου; Χρειάζομαι λίγο αέρα και το να δρασκελίσω τρεις σκάλες είναι η πιο κοντινή λύση. Ντύνομαι, ανεβαίνω αλλά, για κακή μου τύχη, βρίσκω την πόρτα κλειδωμένη. Απογοητευμένος στην επιστροφή, πετυχαίνω τον Έπινγκ έξω από το δια­μέρισμα του πέμπτου ορόφου. Ο νεαρός ­Άγγλος είχε μετακομίσει λίγο καιρό ύστερα από εμένα, αλλά καθότι λείπει συχνά σε ταξίδια λίγοι τον έχουν γνωρίσει πέρα από τα τυπικά. «Μήπως έχεις κλειδιά για την ταράτσα;», τον ρωτάω. Με κοιτάζει και μου χαμογελάει. Σε χρόνο ντε-τε βλέπαμε την πόλη από ψηλά. Παρατηρώντας τις ατελείωτες πολυκατοικίες, πρώτη φορά τόσο γεμάτες, πιθανολογούσαμε τι κρύβει το κάθε παραθυράκι: δυο φοιτητές στο πρώτο τους σπίτι, μια μόνη μητέρα που παίζει με το παιδί της, σκυλιά που χασμουριούνται ευτυχισμένα δίπλα στ’ αφεντικό τους, ανθρώπους που ψάχνουν την επαφή στις νέες συνθήκες απομόνωσης με όποιον τρόπο μπορούν, έστω κοιτάζοντας προς το απέναντι μπαλκόνι. Οι τυφλοί του Σαραμάγκου μου ήρθαν ξανά στο μυαλό. Τα υπόλοιπα κεφάλαια αποφάσισα τελικά να τα διαβάσω στην ταράτσα, με θέα, η οποία παρεμπιπτόντως φτάνει μέχρι τη θάλασσα.

Γιώργος Χαρωνίτης

Η απαγόρευση επαφών οποιουδήποτε τύπου είναι κάτι που καλούμστε να υποστούμε ως κοινωνική ευθύνη. Με τους πολύ κοντινούς μας ανθρώπους λοιπόν, που μας προστατεύουν και τους προστατεύουμε, και με δύο μεγάλα δωμάτια γεμάτα δίσκους, βιβλία, ταινίες κ.λπ. είναι δύσκολο να πλήξει κανείς. Και μόνο το ξεσκόνισμα ή η τακτοποίηση των πραγμάτων μπορεί να σε κρατάει σε εγρήγορση για ώρες, ενώ οι απλές δουλειές του σπιτιού –όπως, φέρ’ ειπείν, μια δημιουργική μπουγάδα– ανοίγουν κάπως τους ορίζοντες. Θεωρητικά υπάρχει πολύς χρόνος για να παίξει το πικάπ (πράγμα που κάνω τόσα χρόνια, ούτως ή άλλως) για να αρχίσουν να μικραίνουν και να χαμηλώνουν οι ντάνες των προς ακρόαση δίσκων. Συνεχίζω το διάβασμα των περιπετειών του επιθεωρητή Μονταλμπάνο – και ο νους μου με πάει πίσω, στο γυμνάσιο, όταν διάβαζα όλη την Αγκάθα Κρίστι και τον Σαρλ Εσμπραγιά, στην ώρα των θρησκευτικών ο ασεβής! Τέλος πάντων, βγαίνω μόνο για τις πιο απαραίτητες και ζωτικές ανάγκες –φαρμακείο, σούπερ μάρκετ, πετ σοπ– προσέχω τη διατροφή μου, από την εκκλησία περνάω μόνο απέξω στην πρωινή μισάωρη πεζοπορία που κάνω προτού πιω τον καφέ μου, πράγμα που θεωρώ must! Είναι συναρπαστικό να συνεχίζεις τη ζωή σου σε συνθήκες πανδημίας, να είμαστε σε πόλεμο με έναν εχθρό αόρατο που δεν ξέρεις πού και πότε θα σε πετύχει. Ανοίγω την αυλόπορτα και βλέπω να με περιμένουν υπομονετικά τέσσερις γάτοι και δύο γάτες. Τους ταΐζω, αλλάζω το νερό τους, μπαίνω στο σαλόνι και με συντροφιά έναν ωραίο εσπρέσο ξεφυλλίζω τα δύο βιβλία για τον Ennio Morricone που έχω εδώ και μήνες αλλά δεν είχα τον χρόνο να τα πιάσω. Θα νικήσουμε, venceremos, we shall overcome – όπως λέμε στο χωριό μου.

Βαλσάμης Δουκάκης

Να είναι καλά τα τηλέφωνα, το internet και τα social media, σκέφτομαι συνέχεια αυτές τις ημέρες που τις περνάω όπως όλοι μας στο σπίτι. Δεν λέω, μου λείπει η συνηθισμένη μου ρουτίνα να τρώω τρεις και τέσσερις φορές την εβδομάδα έξω ή να ταξιδεύω μία φορά το μήνα. Παλεύω όμως να δημιουργήσω μια καινούργια ρουτίνα, ας την πούμε των τεσσάρων τοίχων. Η δουλειά ασφαλώς συνεχίζεται. Μιλάω με σεφ και μαγαζιά που αγωνιούν για την επόμενη μέρα και προσπαθούν να προσαρμοστούν στις νέες συνθήκες. Την ίδια στιγμή όμως μαθαίνω για καινούργια πρότζεκτ στην Αθήνα και στα νησιά που ανυπομονώ να έρθει η στιγμή να τα αποκαλύψουμε πρώτοι. Από ένα σημείο και μετά viber και whatsapp παίρνουν φωτιά. Φίλοι, ο καθένας από το σπίτι του, φτιάχνουμε ποτά, ανοίγουμε κάμερες, λέμε τα νέα της ημέρας και τσουγκρίζουμε στον αέρα, ανυπομονώντας για τη στιγμή που θα ανταμώσουμε ξανά κάπου έξω. Μετά είναι και η πληθώρα όλων αυτών των live μεταδόσεων που δεν σε αφήνει να βαρεθείς: καλλιτέχνες μάς κρατάνε συντροφιά από το σπίτι τους, θέατρα ανεβάζουν τις παραστάσεις τους στο διαδίκτυο, ψηφιακές περιηγήσεις σε μουσεία, δεν ξέρεις κυριολεκτικά τι να διαλέξεις. Όπως πάντα βέβαια όταν οι επιλογές είναι πολλές, τελικά κολλάς σε κάτι συγκεκριμένο και για εμένα αυτό είναι το εντελώς feelgood cooking show του Massimo Bottura στο Ιnstagram, για το οποίο σας γράφω περισσότερα στη σελίδα των Εστιατορίων. Όσο για εκείνες τις μαύρες σκέψεις που δύσκολα αποφεύγεις, φροντίζω να τις ξορκίζω κοιτάζοντας φωτογραφίες που μου θυμίζουν ευτυχισμένες στιγμές. Να, όπως αυτή που βλέπετε στο πλάι, τραβηγμένη σε ένα από τα αμέτρητα ταξίδια μου στη Μύκονο για ρεπορτάζ του περιοδικού. Είμαι σίγουρος πως πολύ σύντομα θα βρίσκομαι ξανά εκεί...

Τώνια Καράογλου

Οι ειδικοί λένε πρώτα έρχεται το σοκ, μετά ξεκινάει η αποδοχή. Κάπως έτσι θα περιέγραφα την κατάστασή μου, δεδομένου ότι μέχρι πρόσφατα τουλάχιστον τρία βράδια της εβδομάδας, χειμώνα-καλοκαίρι, με έβρισκαν σε κάποιο θέατρο. Να μην ξεχάσω! Ο «Επιθεωρητής» του Γκόγκολ, Θέατρο Άλφα, σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου. Η τελευταία παράσταση που είδα, μόλις την προηγούμενη ημέρα της ανακοίνωσης αναστολής των παραστάσεων. Είχα ήδη κανονισμένη παράσταση και για την επομένη. Φευ. Φυσικά, υπάρχουν οι ρέπλικες… Χάζι στο ΥouΤube και λοιπά δίκτυα για κλεφτές ματιές σε μαγνητοσκοπημένες παραστάσεις. Κυρίως για συναισθηματικούς λόγους, δηλαδή παραστάσεις που έχω ήδη δει live. Το θέατρο είναι ζωντανή εμπειρία, τίποτα δεν το υποκαθιστά αυτό. Καλύτερα να πιάσω κάποιο από τα μισοτελειωμένα βιβλία που σκονίζονται (όχι για πολύ, η γενική καθαριότητα έχει ήδη ξεκινήσει) στο κομοδίνο. Ο άνθρωπος πίσω από τον συγγραφέα στη «Ζωή του Τσέχωφ» της Ιρέν Νεμιρόφσκι. Και άλλο ένα, απολαυστικό και πλήρως απενοχοποιητικό για όλους εμάς που γράφουμε και βασανιζόμαστε συχνά από έλλειψη συγκέντρωσης: η «Τέχνη της ρουτίνας» του Μέισον Κάρι μας πληροφορεί για τις μικρές συνήθειες των μεγάλων πνευμάτων. Ο Μπαλζάκ χρειαζόταν πενήντα φλιτζάνια καφέ την ημέρα για να αποδώσει, η Πατρίσια Χάισμιθ είχε απαραιτήτως δίπλα της ένα ντόνατ με ζάχαρη και ο Καπότε δεν άρχιζε ποτέ να γράφει κάτι καινούργιο την Παρασκευή.Πολύς χρόνος και για τα παράπλευρα χόμπι: μαγειρική/ζαχαροπλαστική. Ποια είναι τα καλύτερα blogs για νηστίσιμες συνταγές; Ο κορονοϊός με βρήκε με νεοαποκτηθείσα πρόκληση. Ευτυχώς η vegan διατροφή ευνοεί τα τρόφιμα που στοκάρονται εύκολα. Στη συνέχεια, τηλεδιασκέψεις με τις διασκορπισμένες σε τρεις πόλεις πολυαγαπημένες φίλες (επιτέλους βρισκόμαστε όλες στα σπίτια μας!) και το βράδυ συντροφιά με δύο κολληματικές αστυνομικές σειρές του BBC: ο συναρπαστικός «Λούθερ» και ο «Επιθεωρητής Μαιγκρέ», με τον Ρόουαν Άτκισον επιτέλους σε δραματικό ρόλο.

Γιάννης Καντέα-Παπαδόπουλος

Ταινίες, δίσκοι, γράψιμο, βιβλία, σκυλοβόλτα, γράψιμο είναι το μοτίβο γύρω από το οποίο στήνεται η καθημερινότητά μου τα τελευταία αρκετά χρόνια, επομένως το ενδεχόμενο να μείνω στο σπίτι για κάποιο καιρό δεν με τρόμαζε. Αν και μου λείπουν αφόρητα οι μπίρες στα Πατήσια με τους κολλητούς. Μικρό το τίμημα, βέβαια, μπροστά στο να προφυλαχθούμε όλοι. Επομένως η καραντίνα αποδείχθηκε πρώτης τάξεως ευκαιρία να τελειώσω επιτέλους την έκτη σεζόν του «Brooklyn Nine-Nine», να ακούσω τα άλμπουμ που έπιαναν ψηφιακή σκόνη στον υπολογιστή και να δω κάποιες από τις ταινίες που έμεναν κολλημένες στη watchlist. Τελικά δεν απέφυγα να κολλήσω. Πρώτα με το Cinobo που με δελέασε να ξαναδώ τα «400 Χτυπήματα» και μετά να γεμίσω κενά από φιλμογραφίες αγαπημένων σκηνοθετών. Όπως του Σταύρου Τσιώλη με το «Μια Τόσο Μακρινή Απουσία», που αποδείχθηκε χωρίς να το περιμένω η ιδανική «κοπάνα» από το σπίτι. Η Πατησίων, ο Πύργος Αθηνών –εκεί από όπου κανονικά θα έγραφα αυτές τις γραμμές– και μπαρ του κέντρου που μοιάζουν με το Galaxy… Μαζί με την Πέμυ Ζούνη έκανα κι εγώ τις διαδρομές της στην Αθήνα κι ας μην μπορούσα. Επόμενο κόλλημα ο καινούργιος δίσκος του Baxter Dury, γιου του Ian που τραγούδησε «sex & drugs & rock 'n' roll», με τη διαφορά ότι αυτός στο «The Night Chancers» ψιθυρίζει μελαγχολική avant pop. Έπειτα, επέλεξα μάλλον τη λάθος στιγμή να ξεκινήσω το «Perfect Crime» του Ζαν Μποντριγιάρ. Κι αυτό επειδή ο κατά τα άλλα αγαπημένος διανοητής εδώ αναπτύσσει τη θεωρία πως η πραγματικότητα είναι μια αυταπάτη και στ' αλήθεια δεν υπάρχει τίποτα... Λες;