Νέα

Ψάχνεσαι για ανατρεπτική σύγχρονη τέχνη μέσα στις γιορτές;

Μια σοβαρή συλλογή παρουσιάζεται με mockups

Πίνακες του Νίκου Αλεξίου, του Φασιανού και του Βλάση Κανιάρη έως του Γιάννη Βαρελά, του Σωκράτη Σωκράτους και του Εμμανουήλ Μπιτσάκη περιλαμβάνονται στη συλλογή του Χρίστου Χριστοφή, ο οποίος απευθύνθηκε στον επιμελητή Διονύση Χριστοφιλογιάννη (space52) για να στηθεί διαδικτυακά μια έκθεση μέσω mockups – ένα φορμά που δεν έρχεται για να αντικαταστήσει τη φυσική θέαση αλλά να προτείνει μια διαφορετική προοπτική. «Ο χώρος της τοποθέτησης», τίτλος που προέρχεται από τον Φουκώ και τη θεωρία του για τη σημασία των χώρων, αποτελείται από τριάντα έργα, τα οποία παρουσιάζονται σε χωρικές ντιζάιν συνθέσεις (μαζί με έπιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα). Διαθέσιμη εδώ για όλο τον Δεκέμβριο.

Κατά μήκος της Λεωφόρου Δημοκρατίας στον Ασπρόπυργο

Τα τελευταία χρόνια, η εικαστικός Αιμιλία Μπουρίτη τρέχει ένα (ερευνητικό) πρόγραμμα στην περιοχή του Ασπροπύργου, εμπλέκοντας την τοπική κοινότητα και ανοίγοντας ευρύτερα (και διεθνώς μέσω των συμμετοχών) τη συζήτηση για την περιοχή της Αττικής που μένει παραγνωρισμένη ή και άγνωστη για τους περισσότερους, παρά το δυναμικό της. Στις εξ αποστάσεως συνθήκες που διανύουμε, το τελευταίο πρότζεκτ του προγράμματος έρχεται αυτές τις ημέρες στην οθόνη μας: πρόκειται για την έκθεση «Το βλέμμα μου και η πόλη» (23/12-23/1), με δεκαεννέα καλλιτέχνες από τον Δήμο Ασπρόπυργου να παρουσιάζουν έργα εμπνευσμένα είτε από μνήμες και παραδοσιακές πρακτικές είτε από σύγχρονες προσεγγίσεις με έντονο το στοιχείο του πειραματισμού. Τα έργα τοποθετούνται νοητά κατά μήκος της Λεωφόρου Δημοκρατίας, όπως αποτυπώνεται στο σχετικός χάρτη της έκθεσης.

Επιτέλους, πάει αυτός ο χρόνος

Νάιρα Στεργίου, «Tha ta spasoume kur Stefane», εγκατάσταση, μεικτά υλικά, διαστάσεις μεταβλητές, 2020
Νάιρα Στεργίου, «Tha ta spasoume kur Stefane», εγκατάσταση, μεικτά υλικά, διαστάσεις μεταβλητές, 2020

Αντί να κοιτάξουν κατευθείαν το νέο έτος δοξάζοντάς το με καλότυχες ευχές, το επιμελητικό-καλλιτεχνικό δίδυμο Εριφύλη Βενέρη και Νάιρα Στεργίου στήνει ένα διαδικτυακό-ραδιοφωνικό ιβέντ («Pai o Palios o Chronos») για να ξορκίσει το δύσκολο 2020. Σε συνεργασία με το τρολ στοιχείο του ίντερνετ «Τελεταί Μπούκουρας», δύο εκπομπές θα λάβουν χώρα παράλληλα στα ηχεία μας την τελευταία Κυριακή του χρόνου (27/12, 9 & 10 μ.μ.) με πληθώρα καλλιτεχνών να συμμετέχουν, μεταξύ των οποίων κι ο Κωστής Σταφυλάκης. Πρόκειται να παρουσιαστούν νέα visual και ηχητικά έργα με διάθεση έξτρα σουρεάλ και σαρκαστική, λίγο κιτς και μπόλικο μαύρο χιούμορ για να σπάσει η κατήφεια των ημερών. Δεν αποκαλύπτουμε περισσότερα, συντονιστείτε εδώ κι εδώ.

Παρέα με τον Αλί Μπανισάντρ

H πρώτη ατομική έκθεση στην Ελλάδα του Iρανού καλλιτέχνη Αλί Μπανισάντρ ήταν προγραμματισμένη για τον Νοέμβριο στο Μουσείο Μπενάκη («Ultramarinus - Πέρα από τη θάλασσα») και κατά τη διάρκεια του στησίματος οργανώθηκε βιντεοσκόπηση με τον ίδιο τον εικαστικό και τα μέλη του μουσείου να μοιράζονται σκέψεις και πληροφορίες στην κάμερα για το αφήγημα που θα παρουσιαζόταν. Το αποτέλεσμα αναρτάται σταδιακά μέσω ολιγόλεπτων επεισοδίων στο YTB κανάλι του μουσείου κι είναι μια αξιέπαινη δουλειά που μεταφέρει εύληπτα το στίγμα του ανερχόμενου εικαστικού, τη σημασία και τους συμβολισμούς του μπλε χρώματος στα έργα του, όπως και τη σχέση του με τις εικαστικές καταβολές της Κίνας.

Στον ζωολογικό κήπο της πανδημίας

Όλα ξεκίνησαν σε ένα παγκάκι με τη βεβαίωση μετακίνησης νούμερο 6 για την καλλιτεχνική σύμπραξη Magenta και το διαδικτυακό φεστιβάλ-εκθεσιακό χώρο Mink Festival. Ζώο και πανδημία είναι η κυριολεκτική και μεταφορική θεματική που εξετάζει το ανεξάρτητο εγχείρημα, το ζώο ως «αιτία» της πανδημίας και ως θύμα εκατόμβης ύστερα από το περιστατικό θανάτωσης αμέτρητων minks, το ζώο ως σύντροφος μέσα στον εγκλεισμό, αλλά κι εμείς ως εγκλωβισμένα ζώα ανήμπορα να αντιδράσουμε. Κάθε Δευτέρα μέχρι και τις 22 Φεβρουαρίου, νέα έργα (από διεθνείς κι εγχώριους δημιουργούς) θα αναρτώνται sτην ιστοσελίδα της έκθεσης.

Μια μυστήρια εγκατάσταση φύεται στην Ακρόπολη

Μια από τα πιο εντυπωσιακές και out-of-the-box εκθέσεις του 2020, που δυστυχώς μόνον ένα μικρό δημοσιογραφικό γκρουπ είδε διά ζώσης, ήταν ο «Κήπος Δεδομένων» της Κυριακής Γόνη, ένα σπονδυλωτό multi-media έργο που μπλέκει πραγματικά και μυθοπλαστικά στοιχεία για να θίξει την αφανή υλικότητα του ίντερνετ και τον έλεγχο των δεδομένων. Το έργο έρχεται στην οθόνη μας μέσω ενός μισάωρου φιλμ στο YTB κανάλι του Ιδρύματος Ωνάση, στο οποίο η νεαρή εικαστικός-ερευνήτρια εξηγεί τη δουλειά της, παρουσιάζοντας βήμα-βήμα την πορεία του θεατή μέσα στον (τελετουργικό) κήπο που κατασκεύασε.