Παγιδευμένοι στην «Athensville»

Από -

Στην ομαδική έκθεση που διοργανώθηκε στο πλαίσιο της Art Athina, η τοπική σκηνή παρουσιάστηκε για άλλη μία φορά ως ένα πάρτι στο γκαράζ, παγιδευμένη σε μια περιγραφική ανάγνωση που αναπαράγει το μοντέλο παρουσίασης των νέων Ελλήνων καλλιτεχνών τα τελευταία χρόνια.

banner

Για δεύτερη φορά φέτος το υπόγειο γκαράζ της Helexpo φιλοξένησε, στο πλαίσιο της Art Athina, μια έκθεση Ελλήνων (νέων κατά κύριο λόγο) καλλιτεχνών. Η γενική αίσθηση της έκθεσης «Athensville», σε επιμέλεια της Μαρίνας Φωκίδη, θύμιζε έντονα sequel της περσινής («nea elliniki skini», σε επιμέλεια Νάντιας Αργυροπούλου), με την «underground» αισθητική του χώρου να ορίζει περισσότερο ίσως από την ίδια την επιμέλεια το χαρακτήρα του συνολικού αποτελέσματος. Την αίσθηση simulation ακόμη ενός «πάρτι στο γκαράζ» ενίσχυε, πέρα από το χώρο, η έμφαση που είχε δοθεί και φέτος σε συγκεκριμένα στοιχεία ταυτισμένα με τη νεανική κουλτούρα. Όπως π.χ. τα μουσικά projects και το μπαρ-έργο του Ανδρέα Αγγελιδάκη στο κέντρο, όπου μπορούσες να συναντηθείς με το κοινό.
Η παρουσίαση δεν αναδείκνυε τα επιμέρους έργα, αλλά ενίσχυε την προσέγγισή τους με έναν περιγραφικό τρόπο, ισοπεδώνοντας τις διαφορετικότητες και ρίχνοντας για άλλη μία φορά το βάρος στη σκηνοθεσία μιας ενιαίας «underground», do-it-yourself εικόνας. Η έκθεση είναι επίπεδη όχι επειδή αρκετά από τα έργα που παρουσιάζονται δεν είναι ενδιαφέροντα και λειτουργούν σε πρώτο επίπεδο, αλλά επειδή υπάρχει σχεδόν μονοδιάστατη προσέγγιση και στήσιμο των έργων. Η ατμοσφαιρική ομπρέλα μέσα στην οποία τοποθετήθηκαν τα έργα καλύπτει την απουσία σαφούς θέσης και δεν παίρνει την ευθύνη μιας προσέγγισης που να ξεφεύγει από το συγκεκριμένο πλαίσιο.
Αντί για μια επιμελητική πρόταση που θα λειτουργούσε ως έναυσμα για να δούμε τα έργα των συμμετεχόντων καλλιτεχνών με έναν τρόπο που να διαφοροποιείται από προηγούμενες παρουσιάσεις, βρισκόμαστε μπροστά σε μια επιμελώς ατημέλητη παράθεση έργων χωρίς σαφές concept. Με αποτέλεσμα έπειτα από αρκετές παραλλαγές πάνω στο ίδιο θέμα, και μάλιστα με συγγενείς τρόπους παρουσίασης, η εξέλιξη και το περιεχόμενο της δουλειάς των συμμετεχόντων να περνούν συχνά απαρατήρητα – το ίδιο και οι προσθήκες νέων καλλιτεχνών κάθε φορά. Έχει έρθει πια η ώρα το έργο των Ελλήνων καλλιτεχνών να παρουσιαστεί μέσα από ένα διαφορετικό πρίσμα – όχι απλά με αυτοαναφορικό τρόπο, ως αντανάκλαση του χρονικού μιας «trendy παρέας», αλλά με ένα πιο διερευνητικό μάτι που να σε προκαλεί να σκεφτείς πάνω στις συνθήκες παραγωγής του έργου και τη σχέση του με την τοπική πραγματικότητα. Η παρουσία καλλιτεχνών προηγούμενων γενιών –όπως ο Νίκος Αλεξίου ή Μαρία Παπαδημητρίου– θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή να σκεφτούμε ως προς τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους οι νεότεροι καλλιτέχνες εντάσσουν στοιχεία της τοπικής πραγματικότητας στο έργο τους, μένει όμως αναξιοποίητη μέσα στην ομογενοποιημένη τελική εικόνα. Οι ίδιες οι επιλογές των μεγαλύτερων ηλικιακά καλλιτεχνών κινούνται σε ένα προβλεπόμενο πλαίσιο μέσα από έργα που κάνουν γέφυρες επικοινωνίας με τους νεότερους με έναν περιγραφικό, μορφολογικό τρόπο.