Συνέντευξη

Οι αθηναϊκές ιστορίες της Όλγας Κεφαλογιάννη

Από -

Ενας οικουμενικής σημασίας αρχαιολογικός χώρος, με επίκεντρο το Γυμνάσιο όπου άκμασε η Σχολή του Πλάτωνα, ιδίως με τους νεοπλατωνικούς φιλόσοφους, έως το 529 μ.Χ., η Ακαδημία Πλάτωνα ήταν στο επίκεντρο της εκδήλωσης «Το σχέδιο αναγέννησης της Ακαδημίας Πλάτωνος», που παρουσιάστηκε μόλις στο ξενοδοχείο «Wyndham Grand Athens», με ομιλητές την Όλγα Κεφαλογιάννη, τον Γεώργιο Πανέτσο, καθηγητή Αστικού και Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού, πρόεδρο του τμήματος Αρχιτεκτόνων στο Πανεπιστήμιο Πατρών, και την Ήρα Βαλσαμάκη-Ράλλη, τ. αντιδήμαρχο Δήμου Αθηναίων.

Μετά το Αρχαιολογικό Μουσείο, για το οποίο είχε παρουσιάσει αντίστοιχο σχέδιο πέρυσι, η βουλευτής και τομεάρχης πολιτισμού της Νέας Δημοκρατίας φέρνει στο προσκήνιο ακόμη ένα αρχαιολογικό τοπόσημο που αξίζει καλύτερης μοίρας και μπορεί να γίνει αναπτυξιακός καταλύτης για την ευρύτερη περιοχή αλλά και για την πόλη. Οι προτάσεις περιλαμβάνουν την αξιοποίηση του πάρκου, τη δημιουργία Αρχαιολογικού Μουσείου της πόλης των Αθηνών με μικρό αποτύπωμα, σχεδιασμένο ανάλογα για να μην επιβαρύνει το περιβάλλον, και πιθανότατα την ίδρυση Κέντρου Πλατωνικών Σπουδών.

Δευτέρα πρωί περπατάμε μαζί της στο μοναδικό αυτό αρχαιολογικό πάρκο και ξεκινάμε την κουβέντα μας. Στη συνέχεια την ακολουθούμε σε έναν περίπατο σε αγαπημένα της μέρη στην πόλη, μιλώντας για το πώς της αρέσει να τη ζει, από τα παιδικά της χρόνια στις ανηφόρες του Λυκαβηττού και στην Αθήνα των μεγάλων πολιτικών συγκεντρώσεων, το μικρόβιο της πολιτικής που νίκησε αυτό της υποκριτικής, τις ολονυχτίες στο Θέατρο Αμόρε, για παλιά και νέα μητροπολιτικά τοπόσημα, τους σκηνοθέτες που ξεχωρίζει και τα θέατρα εκτός ραντάρ.

Το στοίχημα της Ακαδημίας Πλάτωνος

Μόλις παρουσιάσατε ένα σχέδιο για την Ακαδημία Πλάτωνος. Γιατί η ανάδειξή της είναι προτεραιότητα;
Η Ακαδημία Πλάτωνος είναι ένα τοπόσημο πολιτισμού οικουμενικής εμβέλειας. Σε απόσταση δυόμισι χιλιομέτρων από το κέντρο της Αθήνας, γεννήθηκε πριν από αιώνες το πρώτο πανεπιστήμιο. Ένας από τους σημαντικότερους διανοητές που γνώρισε η ανθρωπότητα, ο Πλάτωνας, δίδαξε και μετέδωσε πολύτιμες γνώσεις σε νέους.
Πιστεύω ότι ο χώρος αυτός θα πρέπει να αναδειχτεί στο βαθμό και στην κλίμακα που του αξίζει. Η αξιοποίηση της Ακαδημίας Πλάτωνος και η διασύνδεσή της με τα άλλα ­διάσημα μνημεία της πρωτεύουσας θα αναμορφώσουν το κέντρο της Αθήνας και θα αναβαθμίσουν την εμπειρία του επισκέπτη. Ο σχεδιασμός αυτός όμως προϋποθέτει διάλογο, σύνθεση ιδεών και σεβασμό στις ανάγκες της κοινότητας και της Αθήνας. Θα είναι προϊόν μελέτης και διαβούλευσης.

Με ποιον φιλόσοφο, αρχαίο ή σύγχρονο, θα θέλατε να περπατήσετε εδώ και τι θα συζητούσατε;
Θα ήθελα να γίνει το όνειρο της αναγέννησης του αρχαιολογικού χώρου πραγματικότητα και να περπατήσω με σύγχρονους διανοητές, με φοιτητές από την Ελλάδα και το εξωτερικό. Να μιλήσουμε για τον Πλάτωνα, για το όραμά του για την Αθήνα, τις σκέψεις του για τη δημοκρατία, την πολιτική και το ήθος. Είναι εφικτό και μπορεί να γίνει σύντομα πραγματικότητα.

Τα παιδικά χρόνια στον Λυκαβηττό και το μικρόβιο της πολιτικής

Η καταγωγή σας είναι από την Κρήτη, αλλά στην ουσία είστε Αθηναία. Ποιες είναι οι πρώτες σας παιδικές αναμνήσεις;
Έχω γεννηθεί στη Δεξαμενή κι έχω ζήσει όλη τη ζωή μου στο κέντρο της πόλης – είμαι κορίτσι του κέντρου. Η Δεξαμενή ήταν το πρώτο μου πάρκο, όπου πηγαίναμε με τις αδερφές μου και ήμασταν πολύ ελεύθερες. Επίσης ζήσαμε πολύ τον Λυκαβηττό, είτε ανεβαίνοντας από την πλευρά που είναι το σπίτι μας έως το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, που ήταν πάντα μια δύσκολη ανάβαση, είτε στο μεγάλο πλάτωμα στην πλευρά του θεάτρου, όπου υπήρχε μια ωραία καντίνα και είχαμε ένα χώρο άπλας και παιχνιδιού.

Τι σας άρεσε να παίζετε ως παιδί;
Παρότι ήμασταν κορίτσια, παίζαμε μπάλα.

Πώς ήταν να μεγαλώνεις σε ­πολιτική οικογένεια;
Ο πατέρας εκλεγόταν στην Κρήτη, συχνά χρειαζόταν να λείπει, έτσι μεγαλώσαμε κυρίως με τη μητέρα μου. Ο μπαμπάς ήταν μεν η πιο σημαντική φιγούρα στο σπίτι, χωρίς όμως η παρουσία του να είναι διαρκής. Ήταν παρών όμως. Μεγαλώνοντας με έναν πατέρα πολιτικό, αναγκαστικά ζεις την πολιτική μέσα στο σπίτι σου.
Εγώ, ας πούμε, έχω μνήμες για το τι συμβαίνει στην πολιτική από πάρα πάρα πολύ μικρή ηλικία. Θυμάμαι, τριών-τεσσάρων χρόνων, όταν με είχε πάρει ο μπαμπάς μου σε μια εκδήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, την ένταση, τον κόσμο... Καταλάβαινα ότι εκεί κάτι σημαντικό συνέβαινε. Άρχισα να διαβάζω εφημερίδες από πάρα πολύ μικρή, να έχω ενδιαφέρον για το τι γίνεται. Βεβαίως, θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα με τον μπαμπά μου στη Βουλή ότι η πόρτα μου είχε φανεί θεόρατη! Όταν ύστερα από χρόνια πήγα ως ενήλικη, σκέφτηκα ότι «δεν είναι τελικά τόσο μεγάλη αυτή η πόρτα»...

Ήταν ταραχώδεις πολιτικές εποχές εκείνες, υπήρξε κάποια πολιτική κρίση την οποία θυμάστε να έχετε βιώσει ως τέτοια;
Νομίζω ότι η σημερινή εποχή είναι πιο ταραχώδης. Κι έχει επιστρέψει κάτι που πίστευα ότι είχε τελειώσει, και αυτό είναι η λογική του διχασμού, της πόλωσης. Θεωρώ ότι αυτό δεν είναι πρόοδος της πολιτικής και της κοινωνίας. Κάποια πράγματα πρέπει να τα αφήνεις πίσω σου και να μην τα αναπαραγάγεις ως στερεότυπα που τα εκμεταλλεύεται κάποιος σήμερα για πολιτικό όφελος. Όντως όμως θυμάμαι εποχές εντάσεων, αν και πρέπει να ομολογήσω ότι περισσότερο θυμάμαι τις πολύ μεγάλες πολιτικές συγκεντρώσεις· δεν ξέρω αν κι εσείς θυμάστε την εποχή που οι πολιτικές συγκεντρώσεις ήταν πραγματικά εντυπωσιακές.

Να φανταστώ ότι η ζωή δίπλα σε έναν πατέρα πολιτικό σάς επηρέασε καθοριστικά για να αποκτήσετε κι εσείς το μικρόβιο της πολιτικής.
Όχι, δεν σκεφτόμουν καθόλου να γίνω πολιτικός. Για να καταλάβετε, από πολύ μικρή ήθελα να σπουδάσω στη Νομική. Δεν αμφιταλαντεύτηκα ποτέ: είχα μια συγκεκριμένη πορεία, συγκεκριμένη στόχευση, ήμουν πάντα πολύ καλή μαθήτρια, διάβαζα κι ετοιμαζόμουν για τη Νομική. Ως φοιτήτρια επίσης απλώς συμμετείχα στις φοιτητικές εκλογές, αλλά δεν ήμουν στην πρώτη γραμμή.
Με ενδιέφεραν πάνω απ’ όλα οι σπουδές μου, να μη χάσω μαθήματα, να μη χάσω έτος, να κάνω τις εργασίες μου – ήμουν στοχοπροσηλωμένη. Ίσως επειδή ζούσα έντονα την πολιτική μέσα στο σπίτι μου μου βγήκε μια ανάγκη αποστασιοποίησης. Τότε με ενδιέφερε να μπω στο διπλωματικό σώμα. Αλλά τελικά, αν υπάρχει ένα πράγμα που πρέπει να ξέρουμε όλοι μας, είναι ότι συχνά ξεκινάς γι’ αλλού μα αλλού η ζωή σε πάει. Και είναι σημαντικό να είσαι ανοιχτός κι ευέλικτος. Oι αλλαγές πορείας, αν τις θέλεις, είναι σημαντικές κι έχουν ενδιαφέρον.

Από το Αμόρε στα θέατρα εκτός ραντάρ

Τι παραστάσεις έχετε από τα φοιτητικά σας χρόνια; Πώς διασκεδάζατε ως φοιτήτρια;
Θέατρο Αμόρε forever! Νομίζω ότι είχα δει σχεδόν όποια παράσταση παιζόταν εκεί, ακόμη και κάποιες Παρασκευές βράδυ στον εξώστη. Για μένα ήταν το Νο 1 στα θέατρα της εποχής εκείνης. Και νομίζω τώρα έχει γίνει σούπερ μάρκετ; Όπως επίσης την εποχή εκείνη, επειδή μου άρεσε πάρα πολύ και το σινεμά, θυμάμαι ότι το αγαπημένο μου θερινό ήταν το Βοξ, το οποίο τώρα δεν προσεγγίζεται.
Τα Εξάρχεια ήταν σημαντικό κομμάτι της καθημερινότητάς μου τότε, τα μπαρ της Καλλιδρομίου... Επειδή η Νομική ήταν εκεί κοντά, θα έλεγα ότι η ζωή κινούταν γύρω από εκείνη την περιοχή. Τα καλοκαίρια φουλ στις συναυλίες στο Θέατρο Λυκαβηττού αλλά και Ηρώδειο, όπου παρακολουθούσα από μικρή παραστάσεις.

Μία από τις μεγάλες σας αγάπες είναι το θέατρο. Εξάλλου, σας συναντάμε συχνά στις θεατρικές σκηνές της πόλης. Ποια παράσταση ξεχωρίσατε από τη φετινή θεατρική σεζόν;
Από μαθήτρια ακόμη μου άρεσε πάρα πολύ το θέατρο: συμμετείχα σε παραστάσεις, σε σχολικούς διαγωνισμούς και στις ελεύθερες δράσεις στο σχολείο επέλεγα πάντα θέατρο. Αν και πάντα ήθελα να σπουδάσω στη Νομική, στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχαν οι θεατρικές σπουδές. Αυτό δεν έγινε ποτέ.
Φέτος η παράσταση που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν ο «Αρίστος»: παρακολουθούσα μιάμιση ώρα θέατρο όπως πρέπει να είναι. Η σκηνοθεσία, και μάλιστα από ένα νέο παιδί, ήταν εξαιρετική, τρομεροί και οι τρεις ηθοποιοί που έπαιζαν όλους αυτούς τους διαφορετικούς ρόλους αλλάζοντας, όχι τόσο κοστούμια, αλλά τον ίδιο τους τον εαυτό, κι ενώ προτού πάω είχα τις αμφιβολίες μου, πραγματικά με άγγιξε.

«Η αξιοποίηση της Ακαδημίας Πλάτωνος και η διασύνδεσή της με τα άλλα διάσημα μνημεία της Αθήνας θα αναμορφώσουν το κέντρο και θα αναβαθμίσουν την εμπειρία του επισκέπτη. Ο σχεδιασμός αυτός όμως προϋποθέτει διάλογο, σύνθεση ιδεών και σεβασμό στις ανάγκες της κοινότητας και της Αθήνας. Θα είναι προϊόν μελέτης και διαβούλευσης»

Δεν μπορώ να μη ρωτήσω αν υπάρχει σχέση μεταξύ υποκριτικής, θεάτρου και πολιτικής...
Kατά την άποψή μου ο πολιτικός δεν πρέπει να υποκρίνεται, διότι θα το βρει μπροστά του. Είναι διαφορετικό πράγμα να πρέπει να πείσεις για έναν ρόλο ως ηθοποιός και διαφορετικό να θέλεις ως πολιτικός να περάσεις το δικό σου μήνυμα. Υπάρχει μια συναισθηματική σύνδεση με αυτό που λες, είναι το «πιστεύω» σου, είσαι εσύ! Ή τουλάχιστον πρέπει να υπάρχει. Στην πολιτική δεν μπορείς μόνο να λες ιδέες, να είσαι θεωρητική. Ταυτόχρονα χρειάζονται λογική αλλά και συναίσθημα.

Αγαπημένοι σκηνοθέτες;
Mου αρέσει πάρα πολύ η δουλειά του Τάρλοου. Θεωρώ ότι υπηρετεί πάρα πολύ καλά αυτό που λέμε «αστικό θέατρο», και όποια παράσταση κι αν δεις στο Θέατρο Πορεία είναι πάντα εξαιρετική. Με πολύ καλούς συντελεστές και πάντα με ενδιαφέρον. Μου αρέσει πάρα πολύ ο Παπαβασιλείου – τρελαίνομαι. Εκτιμώ πολύ και τον Τερζόπουλο, που είναι πολύ ιδιαίτερος κι ενδεχομένως ο πιο διεθνής σκηνοθέτης που έχουμε.
Παρακολουθώ διάφορες παραστάσεις και σε θέατρα εκτός ραντάρ, όπως το Cartel, όπου πολλές φορές μπορεί να πετύχεις εξαιρετικές δουλειές, και αυτό είναι μεγάλη πρόκληση: πώς θα δώσεις τελικά τις ευκαιρίες σε όλες αυτές τις θεατρικές ομάδες, που είναι πολλές κι έχουν κάτι να πουν, αλλά πρέπει να τους δοθούν το βήμα και ο τρόπος να προχωρήσουν παραπέρα.
Μου αρέσει πολύ και η όπερα. Όταν σπούδαζα στην Αμερική, στη Metropolitan Opera είχα παρακολουθήσει πάρα πολύ ωραίες παραστάσεις, last minute, με πολύ φτηνά εισιτήρια, μόνη μου· εκεί μπορείς να πηγαίνεις μόνη σου παντού και να μη θεωρείται περίεργο. Τώρα, πάντως, θεωρώ ότι γίνεται τόσο εξαιρετική δουλειά στη Λυρική, που δεν χρειάζεται να κάνεις παρά μια κατεβασιά τη Συγγρού για να δεις πολύ υψηλού επιπέδου παραστάσεις.

Πόλη και πολιτιστική πολιτική

Είμαστε στο Αρχαιολογικό Μουσείο για το οποίο έχετε παρουσιάσει ένα στρατηγικό σχέδιο ανάδειξης. Έχει κοστολογηθεί η πρόταση; Ποιες είναι οι παράμετροι υλοποίησης;
Αυτό που ονειρεύομαι είναι να αποκτήσει πάλι η Αθήνα, και ειδικότερα η περιοχή της Πατησίων και των Εξαρχείων, τη χαμένη αίγλη της. Να ανοίξουν πάλι τα εμπορικά καταστήματα. Να γίνει μια πόλη ανθρώπινη, ασφαλής, με πράσινες ζώνες και χώρους τέχνης. Η επέκταση του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου είναι κομβική για την αναζωογόνηση του κέντρου. Για αυτό το σχέδιο θα αξιοποιηθούν όλες οι υπάρχουσες μελέτες και θα επικαιροποιηθούν όλες οι παράμετροι υλοποίησης, συμπεριλαμβανομένου του κόστους.

Σινεμά βλέπετε;
Πολύ και πολλά διαφορετικά πράγματα. Τα μόνα που βαριέμαι είναι τα αμερικανικά θρίλερ και οι περιπέτειες. Καμιά κομεντί όμως, έτσι χαλάρωση, μου αρέσει. Και πάω στα φεστιβαλικά πολύ, παρακολουθώ ταινίες σινεφίλ, οπότε θα έλεγα ότι γενικά είμαι ανοιχτή.

Άρα την άνθηση του ελληνικού σινεμά στο φεστιβαλικό κύκλωμα την έχετε παρακολουθήσει.
Ναι, από πολύ κοντά, και θεωρώ ότι αυτό είναι κάτι που έγινε χωρίς σχέδιο, προέκυψε από την προσπάθεια και το ταλέντο κάποιων ανθρώπων δηλαδή, χωρίς υποστήριξη. Είναι όμως κάτι το οποίο πρέπει να αξιοποιήσει η Ελλάδα και να το κάνει πράγματι πιο συγκροτημένα και με σχέδιο: με άλλα λόγια, να αποκτήσει επιτέλους και η Ελλάδα εθνική κινηματογραφική πολιτική. Ο κινηματογράφος είναι νομίζω το μέσο που βοηθάει πολύ περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο να έρθεις σε επαφή με ένα πιο ευρύ κοινό και να αναδείξεις τη χώρα σου ποικιλοτρόπως.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει μεγάλες τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές να προσπερνούν τη χώρα μας λόγω διαφόρων κωλυμάτων σε σχέση με τη χρήση συγκεκριμένων χώρων. Υπάρχει περιθώριο για μια πιο ευέλικτη πολιτική;
Είναι βέβαιο ότι η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει σημαντικό μερίδιο στην κινηματογραφική αγορά. Με σύνθεση κινήτρων και απλοποίηση των διαδικασιών που απαιτούνται.

Με σκοπό την προσέλκυση ξένων παραγωγών, η κυβέρνηση έχει εσχάτως λανσάρει εργαλεία οικονομικών και φορολογικών διευκολύνσεων, εφαρμόζοντας ιδέες που είχατε κι εσείς υποστηρίξει παλιότερα. Βρίσκονται στη σωστή κατεύθυνση;
Είναι μια προσπάθεια στη σωστή κατεύθυνση. Όμως θα πρέπει να διαπιστωθεί το κατά πόσο λειτουργεί απρόσκοπτα και παράγει αποτελέσματα.

Multiplex ή ανεξάρτητη αίθουσα;
Ανεξάρτητη αίθουσα χωρίς δεύτερη σκέψη!

Για το Φεστιβάλ Αθηνών ποια είναι η άποψή σας;
Όταν το φεστιβάλ άνοιξε τις πύλες του τη δεκαετία του ’50, η αποστολή και το ύφος του ήταν συγκεκριμένα. Υπήρξε πόλος έλξης υψηλού προφίλ τουριστών για πάρα πολλά χρόνια και διάσημοι καλλιτέχνες μάγεψαν το κοινό του Ηρωδείου, το οποίο προσέδιδε ιδιαίτερο κύρος στο φεστιβάλ, ενώ κατά κάποιον τρόπο υπαγόρευε και το επίπεδο των καλλιτεχνικών δρώμενων. Τώρα το Φεστιβάλ Αθηνών έχει απλωθεί στην πόλη. Ενδεχομένως θα πρέπει να επαναπροσδιοριστούν το ύφος και η διάρκειά του.

Τι χρειάζεται για να αναπτυχθεί ο φεστιβαλικός τουρισμός στην Αθήνα;
Το κοινό-στόχος που επιλέγει τουριστικούς προορισμούς λόγω των φεστιβάλ τους είναι άκρως απαιτητικό. Επιζητεί την υψηλή ποιότητα ως προς το θέαμα σε συνδυασμό με την πρωτοπορία. Και μια ανάλογης ποιότητας διαμονή. Με μικρής έκτασης ρυθμίσεις, μπορούμε να ανταγωνιστούμε σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού. Έχουμε άριστες «πρώτες ύλες» και μπορούμε να συνθέσουμε αξέχαστες εμπειρίες για τους απαιτητικούς.

Πολιτισμός και τουρισμός είναι δύο δραστηριότητες αλληλοσυμπληρούμενες. Πώς μπορεί η δυναμική τους να εκφραστεί μέσα από μια κυβερνητική πολιτική κι εντέλει να φέρει χρήματα ο πολιτισμός;
Αν αξιοποιήσουμε τις δομές του πολιτισμού με τέτοιον τρόπο, ώστε η εμπειρία του τουρίστα να είναι η πρέπουσα, τότε ο τομέας του πολιτισμού θα φέρει σημαντικά έσοδα. Επίσης, αν εκμεταλλευτούμε τις δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας και δώσουμε έμφαση στις δημιουργικές βιομηχανίες, θα δημιουργηθούν νέα επαγγέλματα. Και, βέβαια, ίσως αναβιώσουν και κάποιες παραδοσιακές τέχνες που ­χάνονται.

Γαστρονομικές και νυχτερινές εμπειρίες με αθηναϊκό πρόσημο

Είστε φαν της γαστρονομικής σκηνής;
Ναι, και στις πιο απλές γεύσεις και τις πιο σύνθετες. Μου αρέσει να δοκιμάζω καινούργιες γεύσεις, άλλες κουζίνες, με ιντριγκάρουν οι νέες προσεγγίσεις των Ελλήνων σεφ. Αλλά λατρεύω και το ελληνικό παραδοσιακό φαγητό, το μαμαδίστικο.

Πώς θα χαρακτηρίζατε το γαστρονομικό στάτους της Αθήνας σήμερα;
Είναι πολύ σημαντικό ότι τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά τα τελευταία χρόνια. Κάποτε δεν είχαμε στην Αθήνα ούτε τόσο υψηλό επίπεδο ούτε διάθεση για πειραματισμούς. Ό,τι άνοιγε, ήταν πάνω κάτω κάτι που κινούνταν σε μια διεθνή, ας πούμε, προσέγγιση, δεν νομίζω ότι η γαστρονομία ήταν ποτέ στο επίκεντρο· περισσότερο ενδιαφερόταν ο επιχειρηματίας να κάνει έναν ωραίο χώρο, για παράδειγμα. Τώρα νομίζω έχουμε φτάσει στο σημείο να είμαστε μια γαστρονομική πρωτεύουσα αξιώσεων.
Έχετε βοηθήσει κι εσείς πάρα πολύ σε αυτό, το «αθηνόραμα». Διότι, στηρίζοντας τις προσπάθειες κάθε πρωτοπόρου, δείξατε ότι υπάρχουν και κοινό, και απήχηση, κι έδαφος για να κινηθούν οι επόμενοι. Προφανώς πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης, αλλά είμαστε ήδη πολύ καλά. Εξάλλου, ας μην ξεχνάμε ότι η ποιότητα της γαστρονομίας κάθε χώρας παίζει πολύ σημαντικό ρόλο και στο γαστρονομικό τουρισμό, ο οποίος έλκει όλο και περισσότερους υψηλού επιπέδου ξένους επισκέπτες, άρα αφορά άμεσα και την εθνική οικονομία.

Και η μπαρ σκηνή της Αθήνας όμως έχει μια αξιοσημείωτη εξέλιξη, που συγκεντρώνει και το διεθνές ενδιαφέρον.
Εκεί θα έλεγα ότι έχουμε φτάσει σε σημείο να είμαστε εντελώς στο ίδιο επίπεδο με το εξωτερικό. Δεν απέχουμε καθόλου και μπορώ να πω ότι, σε κάποιες περιπτώσεις, είμαστε ακόμη πιο μπροστά.

Πώς ζείτε τη νύχτα στην πόλη;
Πρώτα απ’ όλα αγαπώ να κυκλοφορώ ελεύθερη στο κέντρο. Θεωρώ ότι αυτό από μόνο του σου δίνει τρομερή ενέργεια. Βγαίνεις έξω, βλέπεις πάρα πολύ κόσμο, όλο αυτό είναι ένα πολύ θετικό vibe, το οποίο δεν υπάρχει τόσο σε άλλες πρωτεύουσες. Είναι μια ζωντανή πόλη, που για να την απολαύσεις πρέπει να βολτάρεις, να σταματάς, να πίνεις ένα ποτό σε ένα μπαρ κι έπειτα να προχωράς σε ένα άλλο. Μου αρέσει αυτό, ότι δεν χρειάζεται να έχεις απαραίτητα έναν προορισμό.

Μουσική σκηνή ή μπουζούκια;
Μουσική σκηνή. Και είναι ωραίο που έχουμε πολλές στην Αθήνα, διότι είναι και αυτό ένα πολύ δικό μας χαρακτηριστικό. Σε σχέση με τα μπουζούκια, η μουσική σκηνή έχει μια ζεστασιά. Τα μπουζούκια έχουν γίνει πια λίγο απρόσωπα. Είναι περισσότερο σόουαπ’ ό,τι παλιά. Στη μουσική σκηνή υπάρχει ακόμη αυτό το αμφίδρομο κι έχεις την αίσθηση ότι γίνεσαι μια παρέα.

Κάτι τελευταίο, αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις εκλογές και γίνετε υπουργός, ποια συνήθεια που θα χάσετε θα σας στοιχίσει ιδιαίτερα;
Η ελευθερία! Η απόλυτη ελευθερία! Δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο από το να κινείσαι ελεύθερα στην πόλη. Μακάρι να μπορέσουμε να έχουμε μια αποκατάσταση της ασφάλειας για όλους και να μπορούμε να κινούμαστε ελεύθερα στην πόλη μας. Θεωρώ ότι αυτό είναι το απόλυτο δικαίωμα.