Μπιενάλε σε κρίση

Από -

Μερικές σκέψεις για την Μπιενάλε και το προφίλ της αθηναϊκής σκηνής στο εξωτερικό, µε αφορµή την πρόσφατη ενθουσιώδη ανταπόκριση του διαδικτυακού ηµερολογίου του αµερικάνικου περιοδικού "Artforum".

banner

Με event-δορυφόρος των εκθέσεων του Δάκη Ιωάννου και του ReMap µοιάζει η Μπιενάλε για όποιον διαβάσει το εν λόγω άρθρο στο οποίο της αφιερώνονται µόλις λίγες γραµµές. Ανεξάρτητα από το πού επιλέγει να εστιάσει ο δηµοσιογράφος, είναι γεγονός ότι για ακόµη µία φορά, όπως και πριν από δύο χρόνια, τα εγκαίνια της Μπιενάλε συνδυάστηκαν µε µια έκθεση superstar καλλιτεχνών του Ιωάννου αλλά και ένα είδος "εναλλακτικής φουάρ" (ReMap) που έφεραν στην Αθήνα µερικούς από τους πιο δυνατούς εκπροσώπους του mainstream συστήµατος της τέχνης. Οι οποίοι, ανάµεσα σε πριβέ πάρτι και βαρκάδες µεταξύ Ύδρας και Φαλήρου, πρόλαβαν να νιώσουν σαν στο σπίτι τους στο υποβαθµισµένο Μεταξουργείο, διότι τους θύµισε το Village του '80 (όπως χαρακτηριστικά γράφτηκε).
Το γεγονός ότι η περιρέουσα rich & powerful ατµόσφαιρα παρέµεινε σχεδόν απαράλλαχτη, ενώ έχει µεσολαβήσει η εκδήλωση της κρίσης στην αγορά της τέχνης, είναι ενδεικτικό ως προς την ταυτότητα που έχει αρχίσει να αποκτά η Μπιενάλε. Μπορεί ο νέος θεσµός να έχει πετύχει, όπως φαίνεται, έναν από τους αρχικούς στόχους του: να βάλει την Αθήνα στο διεθνή χάρτη της τέχνης. Με ποιον τρόπο όµως; Ως µια πόλη όπου η σύγχρονη τέχνη είναι hip, µε top συλλέκτες που κινούν τα νήµατα, δυναµικές γκαλερί και υποβαθµισµένες περιοχές που µπορούν να γίνουν art districts, παρά ως ένα µέρος όπου η τοπική καλλιτεχνική παραγωγή αυτή καθαυτή (σε επίπεδο έργων και ιδεών) έχει καταφέρει να γίνει ενδιαφέρουσα στο πλαίσιο ενός διεθνούς διαλόγου. "Το µόνο που έχει αλλάξει στον κόσµο της τέχνης είναι ότι δεν υπάρχουν πια χρήµατα. Τέχνη συνεχίζει να γίνεται, εξακολουθεί να κοστίζει περίπου 100 δολάρια να φτιάξεις έναν πίνακα, ο κόσµος ανοίγει νέους χώρους και βρίσκει νέους τρόπους να µεταδίδει πληροφορίες και υπάρχει πάντα ένα διψασµένο κοινό, ακόµη κι αν δεν υπάρχουν ενθουσιώδεις συλλέκτες. Είµαστε σε µια εποχή κατά την οποία η τέχνη δεν είναι της µόδας κι αυτό είναι θαυµάσιο και απελευθερωτικό", γράφει στο "New York Magazine" ο Jerry Saltz, µε αφορµή το "No Soul for Sale", µια νέα φουάρ µη κερδοσκοπικών χώρων τέχνης απ' όλο τον κόσµο. Ενώ στις πιο mainstream σκηνές του κόσµου εκφράζεται έντονα η ανάγκη επαναπροσδιορισµού του συστήµατος αξιολόγησης που έχει ταυτιστεί µε το εµπο-ρικό boom των περασµένων χρόνων και οι µπιενάλε, ως µη εµπορικές εκθέσεις, θα έπρεπε να έχουν σηµαντικό ρόλο ως προς αυτό, η Μπιενάλε της Αθήνας επιλέγει να ταυτίζεται µε µια εποχή της τέχνης που φαίνεται να περνάει κρίση.