Συνέντευξη

Η Αστερόπη Λαζαρίδου είναι «παιδί ενός Κατωπατησιώτικου θεού» και δεν το αλλάζει με τίποτα

Από -

Γέννημα-θρέμμα κατωπατησιώτισσα η δημοσιογράφος και συγγραφέας Αστερόπη Λαζαρίδου- με μία μικρή απιστία 6 χρόνων για να μείνει στο Παγκράτι. Ένα κείμενο με μεγάλο αντίκτυπο για την επιστροφή στο πατρικό της στα Πατήσια που έγραψε στα social πυροδότησε την ιδέα να γράψει το βιβλίο της «Μην πατάς ξυπόλητη» από τις εκδόσεις Καστανιώτη, με ένα κεφάλαιο αφιερωμένο στα «Παιδιά ενός κατωπατησιώτικου θεού». Τόσο πολύ αγαπάει την περιοχή της. Την παρατηρεί καθημερινά κοιτώντας κάτω, σηκώνοντας το κεφάλι πιο ψηλά, στρέφοντας το βλέμμα της τριγύρω. Και όλα, κάθε μέρα την επιβεβαιώνουν ότι τα Πατήσια είναι ο τόπος της, στο παρασκήνιο της πόλης. Μάλιστα, χάρηκε που με την επιστροφή της τα βρήκε τόσο ανανεωμένα, όπως άλλωστε και το Πάρκο ΦΙΞ, όπου περπατήσαμε μαζί και φωτογραφήθηκε ενθουσιασμένη με τη νέα του όψη, τα χρώματα, τις μυρωδιές, τα ζωγραφισμένα πολύχρωμα παγκάκια, τα φρεσκοφυτεμένα λουλούδια...

Τι αγαπάτε στα Πατήσια; Γιατί επιλέξατε να παραμείνετε στη συγκεκριμένη γειτονιά;


Γεννήθηκα και μεγάλωσα στα Κάτω Πατήσια. Η μητέρα μου, όταν κατάφερε να μου αγοράσει σπίτι με τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής, επέλεξε ως γνήσια ελληνίδα μάνα, να βρει ένα στο ακριβώς επόμενο στενό, από το δικό μας. Κάπως έτσι λοιπόν, συνέχισα να ζω στη γειτονιά των παιδικών μου χρόνων. Την εγκατέλειψα από το 2011 ως το 2017 για να μείνω στο Παγκράτι. Επέστρεψα στο σπίτι μου για οικονομικούς λόγους, όταν έμεινα άνεργη και δεν είχα χρήματα για ενοίκιο. Τότε, με μεγάλη μου χαρά συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα ήταν πιο ήπια, πιο ανθρώπινα. Οι άνθρωποι που είχαν βρει στα Πατήσια καταφύγιο ύστερα από την προσφυγική τους Οδύσσεια, είχαν σε μεγάλο βαθμό απορροφηθεί ομαλά από τη γειτονιά. Ηταν σα να είχε επιτευχθεί μία σωτήρια συμφιλίωση των διαφορετικών κόσμων.

Ποιες είναι οι αγαπημένες σας βόλτες στην περιοχή;


Μένω μεταξύ των σταθμών Αττική και Αγιος Νικόλαος, δίπλα στις γραμμές του τρένου, «από την πάνω μεριά», όπως λέμε οι ντόπιοι. Μου αρέσει όμως να βγάζω βόλτα τη σκυλίτσα μου από την κάτω μεριά, να περνάω μπροστά από το σχολείο όπου πήγαινα Δημοτικό, να ξαναθυμάμαι τα παρκάκια όπου έπαιζα όταν ήμουν μικρή, να θαυμάζω παλιές μονοκατοικίες που άντεξαν στον χρόνο. Αγαπώ τη Στρατηγού Δαγκλή, έναν μεγάλο δρόμο με ευρύχωρα πεζοδρόμια, που ξεκινά από τα Κάτω Πατήσια και φτάνει ως τον Αγιο Ελευθέριο. Και την πλατεία Θυμαρακίων, γιατί είναι εντελώς «γειτονιά». Και τη Φωκίωνος Νέγρη, τον πιο συναρπαστικό πεζόδρομο της Αθήνας, με χίλια δυο διαφορετικά στέκια. Και φυσικά, την Πατησίων, από τη μία άκρη της ως την άλλη. Την ανεβοκατεβαίνω πολύ συχνά με τα πόδια, χαζεύω βιτρίνες, και είναι καλύτερη από όλες τις ψυχαναλυτικές συνεδρίες του κόσμου!

Ποια στέκια δίνουν χρώμα στη γειτονιά;


Η Φωκίωνος Νέγρη είναι το Κολωνάκι των Κάτω Πατησίων. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν γνωστά και άγνωστα σημεία, που αν είσαι ανοιχτόμυαλος και δεν γουρλώνεις τα μάτια κάθε τρεις και λίγο όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με τη διαφορετικότητα, μπορείς να ανακαλύψεις πολλά ενδιαφέροντα στέκια. Φαγάδικα με αιγυπτιακές σπεσιαλιτέ, ροκάδικα που θυμίζουν παλιά καλά Εξάρχεια, ζαχαροπλαστεία με ολόφρεσκα γλυκά, γουστόζικα μαγαζιά με ρούχα και παπούτσια.

Πώς έχει αλλάξει η γειτονιά;


Στο βιβλίο μου, «Μην πατάς Ξυπόλυτη», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Καστανιώτη, έχω μία μεγάλη ενότητα με τίτλο «Ιστορίες Πόλης» και ένα αγαπημένο μου κεφάλαιο με τίτλο «Παιδιά ενός κατωπατησιώτικου θεού». Εκεί περιγράφω την αλλαγή και τη μετάλλαξη μιας περιοχής που κάποτε ήταν από τις ωραιότερες της Αθήνας. Τώρα, είναι όπως γράφω, το backstage της πόλης. Όπως όμως πολύ συχνά συμβαίνει και στις θεατρικές παραστάσεις, το παρασκήνιο μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο ενδιαφέρον από το προσκήνιο. Τα Κάτω Πατήσια σε κρατούν καλά γειωμένο. Βλέποντας καθημερινά ανθρώπους που παλεύουν να επιβιώσουν, μένεις ταπεινός και ευγνώμων για όλα όσα έχεις. Επίσης, είναι μία περιοχή με το δικό της εσωτερικό χιούμορ. Όρεξη να έχεις, να παρατηρείς όσα συμβαίνουν γύρω σου. Ένα από τα αγαπημένα μου παιχνίδια, είναι να μαζεύω τραπουλόχαρτα που βρίσκω πεταμένα κάτω.

Τι θα θέλατε να αλλάξει;


Θα ήθελα να αλλάξει η νοοτροπία όσων μένουν στις πιο αναβαθμισμένες συνοικίες. Να μην ξινίζουν τα μούτρα τους κάθε φορά που θα τους βγάλει ο δρόμος στα Πατήσια. Να μην αντιμετωπίζουν εμάς τους Πατησιώτες σαν κακόμοιρους επειδή επιλέξαμε να ζούμε στη συγκεκριμένη περιοχή. Και σίγουρα, μία μεγαλύτερη φροντίδα στο ζήτημα της καθαριότητας και της ασφάλειας, δεν θα έβλαπτε.

Σας λείπουν τα πάρκα από τη γειτονιά;


Σίγουρα ναι, λίγο γρασίδι να βρούμε στα Πατήσια, και κάνουμε πάρτυ!

Με την καραντίνα έγινε πιο έντονη η ανάγκη για χώρους πρασίνου μέσα στην πόλη,που θα μας βοηθούν να ξεμακραίνουμε χωρίς να φεύγουμε όντως μακριά;


Στην καραντίνα, ειδικά στην πρώτη, που την πέρασα ολομόναχη μαζί με τη σκυλίτσα μου, περπατήσαμε πολύ, και μαζί ανακαλύψαμε πολλά και διάφορα. Το πράσινο δεν είναι ποτέ αρκετό σε μία πόλη τόσο πολύβουη και αγχωτική όπως η Αθήνα. Ένα φροντισμένο παγκάκι, ένα πολύχρωμο παρτέρι, ένα δέντρο με θεραπευτική σκιά και όλα μπορούν να γίνουν πολύ καλύτερα!

Πώς αισθάνεστε με την ανανέωση του Πάρκου Φιξ; Χρειάζεται πάντα ένας ακόμα χώρος πρασίνου στην πόλη, ειδικά στην πολύ αστική γειτονιά των Πατησίων;


Για να είμαι ειλικρινής, τώρα που ανανεώθηκε το έμαθα με το όνομά του. Οι ντόπιοι, το λέγαμε «αυτό με το συντριβάνι δίπλα στην Καυταντζόγλου». Πάντα μου άρεσε αυτό το πάρκο, πάντα πίστευα ότι είχε πολύ καλές προοπτικές. Σαν μία γυναίκα με φυσική ομορφιά, που όμως έχει περάσει πολλά και είχε παραμελήσει τον εαυτό της. Τώρα που το επισκέφθηκα, μου άρεσε η νέα εκδοχή του, τα ζωγραφισμένα πολύχρωμα παγκάκια, τα φρεσκοφυτεμένα λουλούδια και θάμνοι, έγινε ξαφνικά πιο χαρούμενο, ανθρώπινο και φιλικό. Κόσμος όλων των εθνικοτήτων, το κατάλαβε και το αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή. Μία ωραία ανακαίνιση σε ένα επί χρόνια όμορφο, αλλά παραμελημένο σπίτι. Μακάρι να ακολουθήσουν και πολλά ακόμη. Τα παιδιά ενός κατωπατησιώτικου θεού, ξέρουν να εκτιμούν καθετί που τους προσφέρεται.


 


Από τη Μικαέλα Θεοφίλου