Δεν το σηκώσαμε...

Από -

Αν και ζούμε ημέρες εθνικής υπερηφάνειας, η παρουσία των Ελλήνων καλλιτεχνών στο πάνελ των εγκαινίων της έκθεσης «Διαπολιτισμοί», στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, ήταν απογοητευτική. Σαν να μην έφτανε ο βομβαρδισμός ελληνικότητας που υποστήκαμε από τα κανάλια τις ημέρες των πανηγυρισμών σχετικά με το πώς «από την εποχή της Ελλαδίτσας περάσαμε πλέον σ' αυτή της Ελλαδάρας», βρεθήκαμε μπροστά στην αμήχανη θέση να βλέπουμε καλλιτέχνες, όπως ο Τσόκλης ή ο Βαρώτσος, να συνδέουν τους πανηγυρισμούς με τη μοναξιά και την πίκρα του Έλληνα καλλιτέχνη, ο οποίος «αναγκάζεται να ακολουθήσει το δυτικό μοντέλο χωρίς να έχει τα τεχνικά μέσα του Γερμανού συναδέλφου του», και να αρνούνται την όποια σχέση της τέχνης με την πολιτική και την οικονομική κατάσταση αφού ο πολιτισμός είναι υπόθεση γονιδίων. Δικαίως προκάλεσαν τις αντιδράσεις των ξένων καλλιτεχνών.
Βλέποντας τους συμμετέχοντες Έλληνες καλλιτέχνες όχι μόνο να μην έχουν κοινό σημείο αναφοράς με τους ξένους αλλά και να είναι ανίκανοι να αρθρώσουν λόγο περί της παγκοσμιοποίησης και της πολιτικής τέχνης εκτός της Ελλαδίτσας, αναρωτιέμαι μήπως τελικά θα έπρεπε να είχαν επιλεχθεί πιο σύγχρονοι και πιο «διεθνείς» Έλληνες καλλιτέχνες ιδίως όταν η έκθεση έχει ως θέμα το νομαδισμό στο παγκόσμιο εικαστικό χωριό.