Οι κριτικές του κοινού

Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ
The House That Jack Built

Θρίλερ 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 155'

Δανέζικη ταινία, σκηνοθεσία Λαρς φον Τρίερ με τους: Ματ Ντίλον, Μπρούνο Γκαντζ, Ούμα Θέρμαν, Ράιλι Κίου

ΠληροφορίεςΠληροφορίες και κριτικές για την ταινία

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

Δώσε την κριτική σου

Για να δώσετε την κριτική σας πρέπει να κάνετε login με τα στοιχεία που έχετε δηλώσει στο MyAthinorama.

Όνομα Χρήστη:


Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Φώτης Σωτηρόπουλος πριν από 1 χρόνια

    1,5 αστεράκΑ Πολύ καλογυρισμένη ταινία. Το πρόβλημα είναι ότι σε μερικούς αρέσει να βλέπουν στις ταινίες αυτά που θέλουν αλλά δε μπορούν να κάνουν στην πραγματικότητα. Το ίδιο ισχύει και για τους δημιουργούς. Οι υπόλοιποι δεν έχουν λόγο να παρακολουθούν την άρρωστη και διεστραμμένη πλευρά της ζωής. Είναι σαν να αρέσκεται κάποιος να περνάει την ώρα του στα ψυχιατρεία ή στα σφαγεία.

  • cinemaniac πριν από 1 χρόνια

    1 αστεράκΑ Σε αυτή την ταινία έχεις την αίσθηση πως η βία που περιέχει έχει σαν μοναδικό σκοπό να προκαλέσει τον ανυποψίαστο θεατή. Επειδή έχω δει όλες του τις ταινίες και αναγνωρίζω και σε αυτήν τις σκηνοθετικές του αρετές όπως και την άψογη ερμηνεία του Ντίλον αλλά τελικά θα χαρακτήριζα την ταινία μονολεκτικά ως μια «άχρηστη» ταινία που δεν είχε λόγο να γυριστεί.

  • Alice in Wonderland πριν από 1 χρόνια

    0 αστεράκΑ Ο Τρίερ πρέπει οπωσδήποτε να ζητήσει βοήθεια ή να μπει σε κάποιο ίδρυμα. Λυπάμαι, αλλά η ευφύια στην υπηρεσία του κακού, ίδιαίτερα όταν προβάλλεται με τρόπο τόσο ναρκισσιστικό, πρέπει να περιθωριοποιείται και όχι να εκθειάζεται. Η ταινία αυτή είναι το τέρας ενός βαθιά ταραγμένου μυαλού.

  • Maria πριν από 2 χρόνια

    1,5 αστεράκΑ Πραγματικά δεν ξέρω γιατί έχασα 2,5 ώρες για συτην την μπούρδα. Πέρα απο τον Ντίλον που ηταν καλός η ταινία ήταν τραγική

  • Dimki πριν από 2 χρόνια

    5 αστεράκΑ Η καλύτερη ταινία του Τριερ με διαφορά.Πάντα με ενοχλούσε η χοντροκοπιά στην χρήση που κάνει της κάμερας(που είχε τον θεμιτή πρόθεση να παρουσιάσει την φαινομενικότητα των έργων τέχνης,αλλά ήταν χοντροκοπιά μορφολογικά πως να το κάνουμε.)που υπάρχει και σε αυτή την ταινία αλλά ενταγμένη πολύ καλά σε αυτό το έργο,μιας και μπορείς να πεις ότι ο σκηνοθέτης είναι ο ίδιος ο Τζακ και απλά είναι κακός σκηνοθέτης:) .Το άλλο που με ενοχλούσε ήταν η τόσο απλοική και παραδοσιακή μορφή αφήγησης και η τόση ρεαλιστικότητα της μορφής.Σε αυτή την ταινία αντιθέτως ξεδιπλώνει ένα πλούσιο ρεπερτόριο.Το πνευματικό περιεχόμενο των ταινιών του πάντα ήταν υψηλό και σε αυτήν την ταινία δεν πάει πίσω.Όποιος πιστεύει ο Τρίερ ταυτίζεται με το κακό απλά είναι εκτός τόπου.Το να προσεγγίσω το κακό,να το κατανοήσω δεν είναι ταύτιση,ξέχωρα που δεν αρκείται μόνο εκεί αλλά το κριτικάρει στην ταινία.Αλλά έχοντας μια βαθιά κατανόηση,στα όρια της συμπόνοιας,για το ίδιο το κακό.Ο Αριστοτέλης έλεγε πως η δικαιοσύνη πρέπει να είναι επιεικής.Ακόμη και ο χειρότερος εγκληματίας δεν αντιπροσωπεύει το απόλυτο κακό.Το απόλυτο κακό,που μπορεί να νικηθεί,στα κοινωνικά και ιστορικά πλαίσια και όχι στα θρησκευτικά υπερφυσικά,είναι διάχυτο παντού στην κοινωνία.Μπορεί(αυτές είναι σκέψεις δικές μου,προέκταση της τελευταίας σκηνής με την γέφυρα)ο καθένας ξεχωριστά κολασμένος να μην μπορεί να περάσει απένταντι ποτέ(όπως λέει στην ταινία) ή τόσο εύκολα(όπως λέω εγώ) αλλά η ανθρωπότητα στην ιστορική της προοπτική την έχει την δυνατότητα.Πέρα από το θέμα του κακού,καταπιάνεται με το πολίτικαλ κορρεκτ,την τέχνη.Το σύνολο είναι σε πολύ υψηλό επίπεδο.Και πόσο λάτρεψα που έπεσε πάνω στην περίοδο του #metoo,που ο καθένας πικραμένος θα πει το μακρύ του και το κοντό του για τον Τρίερ χωρίς να έχει ιδέα από τέχνη και χωρίς να ξέρει ότι ήδη τους τρολλάρει μέσα στο ίδιο το έργο.

  • Μάκης πριν από 2 χρόνια

    0 αστεράκΑ Η καριέρα του Τρίερ σε ελεύθερη πτώση.Σε θεωρητικό πλαίσιο, μια πολυεπίπεδη ταινία μπορεί να φαντάζει ενδιαφέρουσα. Επί του πρακτέου, στη δόμηση της ταινίας είναι πάρα πολύ δύσκολο να υλοποιηθεί με ένα επιτυχές αποτέλεσμα. Ο Τρίερ φλυαρεί πολύ με τη σκηνοθεσία του. Στα όρια του κουραστικού. Όταν η φόρμα της αρχικής ιδέα ξεδιπλώνεται και ξεχειλώνει τότε η ουσία χάνεται και η αρχική ιδέα ξεθωριάζει και φθίνει. Το να πλέξεις πολιτικό σχόλιο με συναισθηματισμό, συμβολισμούς και με αναφορές στη ποίηση χρειάζεται την απόλυτη μαεστρία που, κατά τη γνώμη μου, ο Τρίερ δεν κατέχει. Με μια απέλπιδα προσπάθεια να εντυπωσιάσει, περιπλέκει τόσο πολύ τη ταινία που το τελικό αποτέλεσμα είναι άβολο και καθόλου ευκρινές, τόσο στη δομή του όσο και στην εξέλιξη του. Η χρήση των, εκάστοτε, φιλοσοφικών αναζητήσεων απαιτεί μια εμβάθυνση η οποία δεν προσφέρεται από τον χαρακτήρα της ταινίας με αποτέλεσμα να καθίσταται επιφανειακή και άνευ λόγου.

  • Jo πριν από 2 χρόνια

    Βαθμολογία κάτω από το μηδέν δεν υπάρχει!Δυστυχώς! !!

  • vassilis πριν από 2 χρόνια

    2 αστεράκΑ Η νέα ταινία του Τρίερ ακολουθεί πιστά το ύφος της προηγούμενης, μόνο που αυτήν τη φορά το η διαταραχή δεν εστιάζεται στη σεξουαλική συμπεριφορά, αλλά στην τυπολογία ενός ηδονιστή κατά συρροή δολοφόνου. Η διαταραχή παραμένει πάντως. Όχι όμως για μια βαθυστόχαστη ανάλυσή- ανατομία τόσο,όσο ως αφορμή για άγριο και επιδεικτικό τρολάρισμα, όπως μας έχει συνηθίσει τα τελευταία είκοσι τουλάχιστον χρόνια ο δανός μετρ. Πίσω από τις βαριές αμπελοφιλοσοφίες (λιγότερο εμβριθείς από ψυχαναλυτική σκοπιά συγκριτικά με τις αντίστοιχες του Nymphomaniac) ο Τρίερ μας συστήνει τον Jack, έναν κυνικό και απολύτως ανίκανο για οποιοδήποτε ανθρώπινο συναίσθημα serial killer, μέσα από τους διαλόγους του με τον απροσδιορίστου ταυτότητας χαρακτήρα του Μπρούνο Γκαντζ. Το απροσδόκητα μεταφυσικό τέλος, όσο και η ωμή, προβοκατόρικη δράση των όσων προηγούνται,δεν μπορώ να πω ότι αφήνουν πολλά περιθώρια εμβάθυνσης. Σου μένει η ανάμνηση μια καλοφτιαγμένης, κυνικής, προκλητικής για την πρόκληση, περισσότερο, ταινίας που περιέργως πως δεν σε ενοχλεί τελικά και τόσο γιατί νιώθεις από πίσω την σαρδόνια, προβοκατόρικη, σχεδόν παιχνιδιάρικη διάθεση του δημιουργού της. Κι αυτή η αβάσταχτη ελαφρότητα είναι τελικά που αθροίζει την ταινία στη λίστα με τις προηγούμενες μισοξεχασμένες αντίστοιχές της προηγούμενες, κάποιες από τις οποίες ίσως όχι τυχαία προσπαθεί να μας τις θυμίσει, ως ένα ακόμα πυροτέχνημα έμπνευσης και αυτοαναφορικότητας.

  • Γιάννης πριν από 2 χρόνια

    5 αστεράκΑ Εξαιρετική ταινία.Ο Τρίερ ρισκάρει,φλερτάρει με τα άκρα και φτιάχνει μία πολυεπίπεδη και σύνθετη ταινία.Λογικό να μην αρέσει στην πλατιά μάζα.

  • εεε ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ γιατί δεν ανεβάζεις ?? πριν από 2 χρόνια

    giati??

  • tej-paul sakur, london optician πριν από 2 χρόνια

    τρεχει απ την τσεπη μου χασις απ την καρδια | μωρε ματιά σαν βροχη | οι σκυλοι γαβγισαν ωραια αποψε | ο!,τι redding sittin on the dock of the bay 🎵 waisting time 🎵 :look ou world will change | +=💖😄😃✈💖💖💖

  • SnowQueenElena πριν από 2 χρόνια

    Δε συμφωνώ σε όλα όσα πρεσβεύει ο Λαρς φον Τρίερ, εν προκειμένω όμως οφείλω να ομολογήσω ότι εντόπισα και συμμερίστηκα πλήρως το συναίσθημα που (νομίζω ότι)τον παρακίνησε να δημιουργήσει τη συγκεκριμένη ταινία και αυτό δεν είναι άλλο από την αγανάκτηση. Μια πηγαία και χειμαρρώδης αγανάκτηση απέναντι στην υποκρισία και το στρουθοκαμηλισμό της κοινωνίας και του σύγχρονου ανθρώπου. Είμαστε ως άνθρωποι τόσο εξοικειωμένοι με τη βία, καθημερινά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο παράγουμε, προκαλούμε ή ανεχόμαστε πράξεις μικρής ή μεγαλύτερης βίας απέναντι στη φύση, το περιβάλλον, τους άλλους ανθρώπους ,ακόμη και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό κι όμως ,η θέαση σκηνών ωμής και λογικοφανώς εκτελεσμένης βίας μας σοκάρει ανεπανόρθωτα!
    Αυτό "καταγγέλλει" ο Τρίερ και ακόμη τους πολιτισμούς εκείνους που οικοδομήθηκαν πάνω σε θηριωδίες επειδή ίσως στάθηκαν ανίκανοι να αναδειχθούν μέσω της δημιουργίας και της εξέλιξης. Όταν δεν μπορείς να χτίσεις κάτι με τα σωστά υλικά, καταφεύγεις σε ανοσιουργήματα, μας λέει με άλλα λόγια χρησιμοποιώντας την αλληγορία (μια από τις πολλές!) με το σπίτι και κλείνοντας πονηρά το μάτι στο θεατή.
    Θα συμφωνήσω με κάποια άλλα σχόλια που προηγήθηκαν, δείτε την ταινία με ανοιχτό μυαλό, ψάξτε περισσότερο γι'αυτήν και θερμή παράκληση πριν αποφασίσετε να μπείτε στην αίθουσα ,να είστε πλήρως ενημερωμένοι περί τίνος πρόκειται. Στον κινηματογράφο που την είδα εγώ ,την παρακολούθησαν και κάποια άτομα που χασκογελούσαν και σχολίαζαν μεγαλόφωνα σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας λες και έβλεπαν κωμωδία. Σαφώς η ταινία παρουσιάζει στοιχεία μαύρου χιούμορ, ωστόσο το ύφος της είναι εντελώς διαφορετικό ,αν καταλαβαίνετε τι εννοώ.

  • ΘΚ πριν από 2 χρόνια

    1,5 αστεράκΑ αχταρμάς α-λα Τρίερ....

  • Bobas πριν από 2 χρόνια

    Ταινία με βαθυστόχαστο νόημα, όπου διακρίνεται η μινιμαλιστική πλευρά της ζωής.....ο σκηνοθέτης προβάλει την βία της σύγχρονης εποχής....η ταινία είναι αίσχος, έφυγα από το σινεμά πριν τελειώσει...τζάμπα 7.5 ευρώ

  • Son πριν από 2 χρόνια

    4 αστεράκΑ Αυτή η ταινία έχει παρεξηγηθεί για την βία που περιέχει και έχει υποτιμηθεί εξαιρετικά ως έργο τέχνης. Γιατί η ουσία δεν είναι οι μερικές σκληρές σκηνές που πάντα έξυπνα παρουσιάζονται με σαρκαστικό χιούμορ,μαύρη ειρωνική διάθεση και βεβαίως αφορμή για πνευματική ηθική συνειδητοποίηση του θεατή αλλά τα ζητήματα που προκύπτουν από αυτές,κυρίως καλλιτεχνικά π.χ ο σκοπός και η ευθύνη του καλλιτέχνη, η βαρύτητα στην δημιουργία ενός έργου τέχνης αλλά ακόμα η σχετικότητα της καθημερινής τυπικής ηθικής και η σημασία της βίας ή το που ανήκει στην Τέχνη-αν ανήκει. Όλα αυτά αποτελούν εύστοχες αφορμές για προβληματισμό, αναζήτηση της προσωπικής αλήθειας κάθε διαφορετικού ανθρώπου ( Έτσι κι αλλιώς η ταινία αποτελεί εσωτερική συζήτηση και σύνθετο στοχασμό του ίδιου του σκηνοθέτη, άκρως ιδιαίτερη ταινία ) αλλά και μία βαθιά έντονη αντισυμβατική δήλωση ενάντιας της λογοκρισίας στην σύγχρονη τέχνη και απόδειξη με βάση τις αντιδράσεις για την ταινία πως ζούμε σε μία μοντέρνα συντηρητική, επικίνδυνα πολιτικά ορθή κοινωνία όπου εμπνέει έντονη μισαλλοδοξία και στενόμυαλη πολιτική επίθεση σε τέχνη που ασχολείται με "ευαίσθητα", λεπτά κοινωνικά επικριτικά θέματα ,σκοτώνοντας την ελευθερία έκφρασης από επιπόλαιες ερμηνεύσεις κυρίως καλλιτεχνικά ανημέρωτων κρίνοντας την βία ή την διαστροφή ανάξια θεματολογία συζήτησης/ανάλυσης απλά από την σκοτεινότητα της φύσης τους. Να επισημάνω πως η ταινία είναι κυρίως κωμωδία και πως ποτέ δεν χρωστάει την άξια της ή δικαιολογεί αποκλειστικά το περιεχόμενο της στην βία. Η ταινία σαρδόνια διακωμωδεί τα πάντα με την ενδιαφέρουσα,ντοκουμαντερίστικη αφήγηση που διακόπτει τον ρεαλισμό και εκφράζει σε μορφή συζήτησης τα νοηματικά στοιχεία του φιλμ.
    Άλλες φορές ο Τρίερ κάνει μια αναδρομή ή μάλλον, περιληπτικά δείχνει την ιστορία της τέχνης με μεγαλύτερη σοβαρότητα,πάλι όμως με την ίδια πικρή σταλιά χιούμορ αναιρώντας από νωρίς την σοβαροφάνεια,προετοιμάζοντας την τελική αντιαφηγηματική εξέλιξη και αιφνιδιαστική αυτοπαρωδία. Σπάνιες είναι αυτές οι γενναίες ταινίες με συνεχόμενες αντιφάσεις, πνευματικές αμφιβολίες και γενικότερα επαναστατική στάση στα κατεστημένα της αντίληψης της τέχνης. Το The House That Jack Built προσφέρει μία πολύπλοκη,προσωπική αναθεώρηση αν διαβαστεί σωστά και φυσικά μία αναμφισβήτητη ψυχαγωγική διάθεση,στοιχείο που δεν χάνεται ποτέ αλλά πάνω απ'όλα αφορμή για συζήτηση και ανάλυση ζητημάτων είτε άμα κάποιος διαφωνεί ή συμφωνεί με αυτά που έχει να πει η ταινία.

  • [email protected] πριν από 2 χρόνια

    5 αστεράκΑ Λοιπόν τελικά η θέαση τέτοιων ταινιών είναι όπως η ψυχοθεραπεία. Μπορείς να αισθάνεσαι επαρκής ως θεραπευτής αλλά έρχονται στιγμές που με κάποια δύσκολα περιστατικά (δες ταινία) σηκώνεις τα χέρια ψηλά. Τότε η γνώμη, άποψη άλλων συναδέλφων μπορεί να σε βοηθήσει πολύ.
    Μία πολύ ενδιαφέρουσα :
    http://intownpost.com/%CF%84%CE%BF-%CF%83%CF%80%CE%AF%CF%84%CE%B9-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%AD%CF%87%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B5-%CE%BF-%CF%84%CE%B6%CE%B1%CE%BA/
    Αφού λοιπόν διάβασα πολλές κριτικές στο διαδίκτυο που ο καθένας είχε ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο να προσθέσει, ένιωσα πιο επαρκής να προσεγγίσω καλύτερα αυτή την ταινία. Ο Τρίερ είνα ιδιοφυία και μια ταινία που δημιουργεί τόσους προβληματισμούς δεν μπορεί παρά να είναι έργο τέχνης (ίσως όχι για όλους).
    Παράδειγμα δύο απο τους πολλούς συμβολισμούς που δεν τους έπιασα την ώρα της προβολής. Τα κόκκινα καπέλα αλλά Τράμπ (Κουτσογιανόπουλος) στη μία σκηνή (οπλοκατοχή στην Αμερική) και ο τρόπος απομακρυνσης του πτώματος σε μία άλλη (αυτό δικό μου :-) ), αναφορά σε γνωστή πρακτική των Τζιχαντιστών.
    Ο Τρίερ μας λέει κατάμουτρα, μην σοκάρεστε απο την βία, την βλέπετε συνέχεια και είστε αμέτοχοι (η σκηνή που ένα θύμα ζητάει βοήθεια). Δείτε αλλά και διαβάστε μετά για αυτή την ταινία. Έχει πολλά να μας πεί.

  • Lampros πριν από 2 χρόνια

    5 αστεράκΑ Έπος. Αλληγορική εξιστόρηση της οικοδόμησης της ανθρωπότητας μέσα από τις θηριωδίες που διέπραξε. Η ταινία εστίαζει στο κακό. Οι κακοί στο τέλος πηγαίνουν στην κόλαση (δεν υπάρχει επιστροφή). Αναφορά στο καλό με τον Γκαίτε και τα Ηλύσια πεδία (παράδεισος).

  • marie πριν από 2 χρόνια

    0 αστεράκΑ Αλλοκοτο κ σουρεαλιστικο. Χαλια Λαρς

  • Δημήτρης πριν από 2 χρόνια

    4 αστεράκΑ Ένας κύριος αποχώρησε στη σκηνή του πικ-νικ. Πριν κανει καν διάλειμμα.
    Γεγονός πως όλοι δεν εχουν το ίδιο...στομάχι και την ίδια αίσθηση για τον κινηματογράφο.
    Ναι! Ωμό θέαμα. Σκληρό! Όμως με εναν ηθοποιό εξαίσιο, μια φωτογραφία άρτια & μια τέλεια ληψη από τον σκηνοθέτη που μας θυμίζει γιατί υπάρχει ο Κινηματογράφος !
    Συμφωνω με το ρητό που ειπώνεταιστο έργο πως : "στις μεγαλες εξολοθρεύσεις των ανθρώπων, υπάρχει Τέχνη".
    Οσοι αντέχουν, να πάνε. Ειναι ταινία πέρα απο τα συνηθισμένα.

  • Σ.Σ. πριν από 2 χρόνια

    3 αστεράκΑ Τρομοκρατικό χτύπημα από τη Δανία!