Οι κριτικές του κοινού

Η Διπλή Ζωή της Βερόνικα
La Double Vie de Veronique

Σινεφίλ 1991 | Έγχρ. | Διάρκεια: 98'

Γαλλο-πολωνική ταινία, σκηνοθεσία Κριστόφ Κισλόφσκι με τους: Ιρέν Ζακόμπ, Φιλίπ Βολτέρ, Σαντρίν Ντιμάς

ΠληροφορίεςΠληροφορίες και κριτικές για την ταινία

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

banner

Δώσε την κριτική σου

Για να δώσετε την κριτική σας πρέπει να κάνετε login με τα στοιχεία που έχετε δηλώσει στο MyAthinorama.

Όνομα Χρήστη:


Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΦΡΑΓΚΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ πριν από 2 χρόνια

    Θολοκουλτούρα του κερατά. Την είδα σε ηλικία 17 ετών. Εξαιρετική ερμηνεία και μουσική. Για μια Ευρώπη φθίνουσα, εννοείται ότι είναι αριστούργημα. Από εκεί και πέρα όμως δεν έβγαλα και δεν θα βγάλω ποτέ κανένα νόημα. Το Holywood της πλοκής είναι αξεπέραστο.

  • 1984 πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ

  • ΠΑΝΟΣ πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ

  • ΠΑΝΟΣ πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ

  • κάστορας πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ Μια εξαιρετική ταινία από τον Κισλόφσκι. Ονειρική, αλληγορική, με ωραίο δέσιμο εικόνας και ήχου, σε γεμίζει με την μελαγχολία που αναδύουν τα ωραία παραμύθια, παλαιά και σύγχρονα. Είναι το σινεμά όπως θα έπρεπε να είναι: Μια φευγαλαία αίσθηση η οποία είναι δύσκολο να καταγραφεί εννοιακά, μια μοναδική αποτύπωση της πραγματικότητας η οποία δημιουργεί την δική της αλήθεια. Είμαστε τυχεροί που γίνονται τέτοιες προβολές στην Ελλάδα

  • aris πριν από 8 χρόνια

    2 αστεράκΑ αδιάφορο. ψεύτικο, παιδιάστικη σκηνοθεσία.

  • Moi πριν από 8 χρόνια

    Υπερτιμημένο, ή απλά δεν 'το πιασα'. Πολλά και περιττά γκρο πλαν της δεσποινίδος που πρωταγωνιστεί, αργή πλοκή, φτωχό σενάριο!

  • Καλτουριάρης πριν από 8 χρόνια

    0 αστεράκΑ

  • Καλτουριάρης πριν από 8 χρόνια

    Μια από τις πιο αδιάφορες, καλλιτεχνικά και σεναρικά, ταινίες που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Ο υπερτιμημένος Κισλόφσκι των κατοπινών Τριών χρωμάτων με την βοήθεια του ερασιτέχνη ψευτοσυνθέτη Πράισνερ, σάρωσαν τα βραβεία με την εν λόγω ταινία για λόγους που μόνο το σκηνοθετικό κατεστημένο και οι διεθνείς δημόσιες σχέσεις μπορούν να γνωρίζουν.
    Το κακό είναι ότι τέτοιες ταινίες χαρακτηρίζονται συνήθως ως "σινεφίλ", "κουλτουριάρικες" κλπ με αποτέλεσμα να θαμπώνουν πλήρως τα νερά. H καλή πρωταγωνίστρια διασώζεται στο δεύτερο μέρος της μορφολογικά εντελώς άνισης ταινίας, ενώ η μόνη σκηνή που ο σκηνοθέτης επιχειρεί να κάνει λίγο χιούμορ, η σκηνή με την τσάντα που αναποδογυρίζει η πρωταγωνίστρια, διαρκεί τόσο λίγο, που σε κάνει να θέλεις να φωνάξεις "Γκοντάρ Γκοντάρ λαμά σαβαχθανί". Τα ανόητα κλισέ διαδέχονται το ένα το άλλο (ο σοφός δάσκαλος μουσικής με τα τρελλά μαλλιά, η αοιδός που πεθαίνει επί σκηνής άδοντας) καθώς και άλλοι αδιάφοροι χαρακτήρες (η θεία, ο πατέρας, ο εραστής του πρώτου μέρους κλπ) σε κάνουν να αναρωτιέσαι για την οικονομία της ταινίας, αλλά και για τις προθέσεις του Κισλόφσκι. Εν συντομία, το θαμπό σέπια φίλτρο που χαρακτηρίζει την (πολύ καλή) φωτογραφία της ταινίας, αποτελεί, μεταφορικά μιλώντας, ένα δείγμα για το τι κατάλαβε ο Κισλόφσκι από τον Γαλλικό κινηματογράφο του '60.

  • cine-persona πριν από 8 χρόνια

    2 αστεράκΑ Το απόλυτα ανοργασμικό σινεμά. Μια υπερτιμημένη ταινία, ενός υπερτιμημένου σκηνοθέτη, άλλο ένα δημιούργημα των γάλλων παραγωγών. Στηριγμένη στην δυνατή και εξαιρετικά εύστοχη παρουσία της Ιρέν Ζακόμπ, και σε μια φωτογραφία γλυκερών αποχρώσεων που αναζητά το φλού για να καλύψει την αμηχανία της, η ταινία αναμασά διάφορα ροζ κλισέ, καθώς δεν έχει μια ισχυρή ιστορία για να στηριχθεί. Μουσική καλή, αλλά προβλέψιμη κι ένα λαβ-στόρυ εξίσου γλυκανάλατο, σχεδόν παιδικό. Ταινία όπου η κατασκευή είναι τόσο εμφανής κάτω από την επιφάνεια, που σε πετάει συνέχεια έξω, καθώς με άκρως υποκριτικό τρόπο προσπαθεί να ψαρέψει στα θολά νερά των "μεγάλων" νοημάτων, για να πάρει το αναγκαίο επίχρισμα ποιότητας. Κάτι σαν τη σοβαρή εκδοχή του Γούντυ Αλεν. Βέβαια, η Βερόνικα είναι σαφώς καλύτερη από τη "τριλογία" που την ακολούθησε, που ο χρόνος την έχει απογυμνώσει από οποιαδήποτε, έστω και επιφανειακή γοητεία.

  • George Madas πριν από 8 χρόνια

    4,5 αστεράκΑ ''Η διπλή ζωή της Βερόνικα'' δίνει νόημα σε μια έννοια που χάθηκε μέσα στα χρόνια και ''μεταφράστηκε'' λανθασμένα κατά την γνώμη μου. Στην έννοια ψυχαγωγία, όπως αυτή υπάρχει αν αναλύσεις τα συνθετικά της λέξης. Αγωγή της ψυχής. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ ερμηνεία, θαυμάσια μουσική, ευαισθησία, λυρισμός και ανεπανάληπτα πλάνα. Σκηνοθετική αποθέωση για τον Κισλόφσκι. Είμαι πολύ χαρούμενος που παρακολούθησα αυτήν την ταινία στην μεγάλη οθόνη, στην φετινή της επανέκδοση στα θερινά. Αξίζει(και θα αξίζει για πάντα...)

  • Γιώργος πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ Εξαιρετική ταινία.

  • mata πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ Πρόκειται για ένα αριστούργημα από κάθε άποψη, συμφωνώ κι εγώ ότι είναι στις τοπ ταινίες.
    Θα πρέπει πάντως να διευκρινίσουμε για τους υποψήφιους θεατές ότι απευθύνεται σε καθαρά σινεφίλ κοινό, οπότε ο νοών νοείτω ...

  • poetic πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ

  • Μάκης πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ Ήταν η τρίτη φορά που έβλεπα την ταινία, η πρώτη το 1995, η δεύτερη το 2006 και αυτή το 2013, και συνεχίζω να πιστεύω ότι πρόκειται για ένα αριστούργημα!

  • allonzanfan πριν από 8 χρόνια

    Όσο για το κισλοφσκικό μου top 5 έχουμε.

    1. A short film about love (4/4 , 1988)
    2. Trois couleurs: Rouge (4/4 , 1994)
    3. La double vie de Veronique (4/4 , 1991)
    4. A short film about killing (3/4 , 1988)
    5. Trois Couleurs: Bleu (3/4 , 1988)

  • allonzanfan πριν από 8 χρόνια

    5 αστεράκΑ Ταινία ορόσημο της τελευταίας δεκαετίας του 20ου αιώνα (1991).
    Σίγουρα μέσα στις δέκα ταινίες που κουβαλώ από τη δεκαετία του 90.

    1. GoodFellas (Scorsese, 1990)
    2. Το μετέωρο βήμα του πελαργού (Αγγελόπουλος, 1991)
    3. La double vie de Veronique (Kieslowski, 1991)
    4. Un coeur en hiver (Sautet, 1992)
    5. Burnt by the Sub (Mickhalkov, 1994)
    6. Trois Couleurs: Rouge (Kieslowski, 1994)
    7. Underground (Custurica, 1995)
    8. The bridges of Madisson County (Eastwood, 1995)
    9. Το βλέμμα του Οδυσσέα (Αγγελόπουλος, 1995)
    10. Hana Bi (Kitano, 1997)
    11. Αιωνιότητα και μία μέρα (Αγγελόπουλος, 1998)
    12. The big Lebowwski (Cohen, 1998)

  • Mitsos Mitsakos πριν από 8 χρόνια

    4 αστεράκΑ Μια πάρα πολύ ωραία ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος, βαθειά ποιητική και φιλοσοφημένη. Αν και επιδέχεται πολλαπλές ερμηνείες, είναι μάλλον μια πραγματεία πάνω στη σχέση που έχει το άτομο με τον βαθύτερο εαυτό του, μια πορεία αυτεπίγνωσης δηλ., όπου τα αδιέξοδα (το ταλέντο και τραγική η μοίρα της Βερόνικα) οδηγούν στη γνώση Αυτού που κινεί τα νήματα. Από πάρα πολλές απόψεις, μού θυμίζει την Περσόνα του Μπέργκμαν, μόνο που εδώ την ψυχρότητα του δευτέρου αντικαθιστά η ζεστασιά και η ποίηση του Κισλόφσκι. Αξίζει να την δει κανείς.

  • αλεξανδρος α πριν από 8 χρόνια

    3 αστεράκΑ υπαρχουν ταινιες που κυλανε αργα,που οι σκηνες δεν βγαζουν το απολυτο νοημα,η' πιστευεις οτι μπορουσαν καποιες να παραλειφτουν,και εκει η' σε πιανει το εργο η' σε πιανει...ροχαλητο.εξαρταται και σε τι διαθεση θα το δεις.για μενα η ερμηνεια και μονο της ειρηνης αξιζει τα λεφτα της η ταινια,η οποια σε βαζει σε ολη την μαγικη διαθεση της ταινιας η οποια επιτηδες εχει μια διαθεση..ανολοκληρωτου..εμενα μου αρεσε,με γοητευσε,με ταξιδεψε,και πιστευω οτι δεν ειμαι ο μονος.τωρα να την προτεινω σε καποιον δεν ξερω.σιγουρα ειναι για σινεφιλ κοινο.καπως δυσκολη ταινια ..αν θελετε κατι χαλαρο και ευκολομασητο αποφυγετε την σιγουρα.

  • danae πριν από 8 χρόνια

    0 αστεράκΑ τι βαρετη μαλ... ηταν αυτη,κουλτουρ και φυγαμε