Socialism
Film Socialisme

3 / 5
Χρήστο Μήτση
Socialism

Σινεφίλ 2010 | Έγχρ. | Διάρκεια: 101'

Γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Ζαν Λικ Γκοντάρ με τους: Ζαν Μαρκ Στελέ, Κατρίν Ταβιέ

Ένα κρουαζιερόπλοιο διασχίζει τη Μεσόγειο, έχοντας ανάμεσα στους επιβάτες του έναν εγκληματία πολέμου και την εγγονή του, ένα Ρώσο πράκτορα, ένα Γάλλο φιλόσοφο, έναν Παλαιστίνιο Πρέσβη και μια Αμερικάνα τραγουδίστρια.

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

  • μικρή και αθώα πριν από 8 χρόνια

    5 Η πιο ουσιαστική χρήση εντελώς διαφορετικών κινηματογραφήσεων χώρου και η απόλυτη αλληλεπίδραση της αισθητικής τεχνοτροπίας με το νόημα. Ναι! το στομάχι ενός πλοίου γεμάτο με καταναλωτικά μαλάματα τόσο φτηνά και θολά εικονογραφείται. Ναι! οι λίγοι που θα προτιμήσουν τον ανοιχτό αέρα έξω στο κατάστρωμα με αυτή την μοναξιά και την ματαιότητα θα παλέψουν. Ναι! το αληθινό μπλέ της θάλασσας, πιό αληθινό και απο την πραγματικότητα, χρειάζεται αυτόν τον Μάστορα για να το δούμε, Ναι! πρέπει να μάθουμε να βλέπουμε πριν μιλήσουμε και
    Ναι στην Ελλάδα, η Δημοκρατία και η Τραγωδία γέννησαν ένα παιδί τον Εμφύλιο, αυτό το σημαντικό μάθημα μάθαμε και πρέπει να το υπενθυμίζουμε. Κινηματογράφος τέχνη, όχι για να ξεχαστείς (αλά Χόλυγουντ), όχι για να γλύψει τις ήδη θεσμοθετημένες πολιτικές θέσεις σου (Αγγλικός κιμηματογράφος) αλλά για να γεμίσει τα μάτια και τα αυτιά μας και να συνοδέψει αυτά τα βουβά και τυφλά ερωτήματα που μας γεμίζουν σε αυτή την μετά αλλά και προ επαναστατική περίοδο που ζούμε. Αυτή η ταινία ξεπερνάει την καταναλωτική συνήθεια του κινηματογράφου πηγαίνω-την βλέπω-τελειώνει-την θυμαμαι-αν θέλω παω και την ξαναβλέπω, είναι σαν ένα αγαπημένο βιβλίο, πρέπει να την έχεις να την ξανακοιτάς όποτε κάτι φουσκώνει μεσα σου. Και ναι ξαναδιαβαζω το σχόλιο μου και είναι φλύαρο γεμάτο κοσμητικά επίθετα, καμμιά σχέση με την λιτότητα και την ακρίβεια της ταινίας.

  • backyard πριν από 8 χρόνια

    5 Πολύ πιο ενδιαφέρον από το μακρόσυρτο "Η δική μας μουσική", με ουσιαστική φλόγα και εξαιρετική χρήση οπτικοακουστικών μέσων ΔΕΝ είναι σαν σημερινός ευρωπαίος ηγέτης. Ο Γκοντάρ επίσης δεν "υπερασπίζεται" το ελληνικό θέμα- και γι' αυτό νομιμοποιείται να βλέπει την Ελλάδα όπως γουστάρει. Το γεγονός ό,τι αυτή η χώρα δεν έχει να προσφέρει παρά την τραγωδία, αρχαία μνημεία και τη θάλασσα, πρόβλημα των σημερινών ελλήνων είναι και όχι του Γκοντάρ. Α και μάλλον το αντάρτικο δεν θα το έβαζε ο Καρατζαφέρης (για να καταλάβουμε εδώ ότι ο καθείς κρίνει από τα έτοιμα). Τέλος, οι ταινίες του Γκοντάρ είχαν πάντοτε σημεία "πλήξης" - προτιμώ όσους διαφωνούν με τον κινηματογράφο του παρά όσους τον κρίνουν ως (πλέον)παρωχημένο. Είμαι σίγουρος πως όσο δύσκολο είναι να κάτσεις υπομονετικά να παρακολουθήσεις τον Γκοντάρ, άλλο τόσο δύσκολο είναι να διαβάσεις Σοφοκλή από το πρωτότυπο, να κατανοήσεις Wittgenstein, να αντιληφθείς τον τρισδιάστατο χωρο ενός Le Corbusier, τη βιαιότητα της γραμμής ενός Picasso ή τον θόρυβο ενός Xenaki. Τί να κάνουμε, δεν είναι όλα για όλους. Ευτυχώς.

  • ALex_ πριν από 8 χρόνια

    5 Με μια θλίψη εντελώς καλοκαιρινή, απέραντα, πανέμορφα τοπία, μοντάζ που σπάει κόκκαλα και ολίγον από Ελλάδα. Μπράβο στο ΛΑΙΣ που το έφερε. Ο καλύτερος ήχος σε θερινό. Αν σκεφτόμασταν λίγο σαν τον Godard ο κόσμος θα ήταν λίγο καλύτερος.

Αναλυτικά οι κριτικές του κοινού για αυτή την ταινία

Δώσε την κριτική σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

Trailer


Links