Ουγκέτσου Μονογκατάρι
Ugetsu Monogatari

5 / 5
Ουγκέτσου Μονογκατάρι

Σινεφίλ 1953 | Α/Μ | Διάρκεια: 96'

Ιαπωνική ταινία, σκηνοθεσία Κένζι Μιζογκούτσι με τους: Ματσίκο Κίο, Μασαγιούκι Μόρι

Στην Ιαπωνία, τον 16ο αιώνα δύο χωριάτες, μαζί με τις γυναίκες τους, εγκαταλείπουν το χωριό τους για τη μεγάλη πόλη, στη διάρκεια ενός μεγάλου εμφύλιου πολέμου, σ' αναζήτηση δόξας και πλούτου. Οι στρατιώτες θα σκοτώσουν τη γυναίκα του ενός και θα βιάσουν την άλλη (που θα γίνει πόρνη), ενώ οι δύο άντρες θα έρθουν αντιμέτωποι μ' έναν σκληρό κι άκαρδο κόσμο. Εικαστικό και λυρικό αριστούργημα, θεωρείται, δίκαια, μια από τις 10 ωραιότερες ταινίες όλων των εποχών.

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Μορφοποίηση
Επιλέξτε πλάτος



px
Επιλέξτε μέγεθος κειμένου



Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

  • JAPANAKIAS πριν από 13 χρόνια

    5 Τα 5 αστέρια είναι λίγα.
    Ποτέ δεν θα καταλάβω τι ακριβώς είναι αυτό που με κάνει να θεωρώ το Μιζογκούτσι τον μεγαλύτερο σκηνοθέτη όλων των εποχών.
    Το σίγουρο είναι πως δεν καταφεύγει ούτε σε τίποτα πρωτοποριακούς πειραματισμούς ούτε σε υπερ-πρωτότυπα σενάρια ούτε σε άπιαστους συμβολισμούς και αμπελοφιλοσοφίες, όπως κάνει η συντριπτική πλειοψηφία των "καταξιωμένων" σκηνοθετών.
    Αντίθετα, πιστεύω πως οι ταινίες του είναι εντελώς απλές και θα μπορούσε να τις απολαύσει και άτομο που βλέπει Φώσκολο.
    Απλά, τις έχει αγγίξει με κάποιο μαγικό ραβδάκι και τις έχει κάνει ότι πιο όμορφο, συναρπαστικό, ποιητικό και λυρικό έχει αποτυπωθεί σε φιλμ.
    Και ο Κουροσάβα είναι θεός και το Ρασομόν μ΄'εκανε να δακρύσω στο τέλος, αλλά προτιμώ Μιζογκούτσι, που είναι και πιο παραδοσιακός.
    Το Ουγκέτσου είναι σαφώς μια συντηρητική ταινία αλλά ας μην ξεχνάμε πως απαρτίζεται από ιστοριούλες αιώνων παλιές. Μην απαιτούμε να μην ήταν συντηρητικοί οι Ιάπωνες πριν 500 χρόνια, έτσι?
    Επίσης, ο Μιζογκούτσι ήθελε να περάσει και ένα έντονο αντιπολεμικό μήνυμα, πράγμα από μόνο του προοδευτικό!
    Για μένα όμως ήταν και μερακλής σκηνοθέτης γιατί πρόσθεσε και μπόλικο υπερφυσικό στοιχείο! Και το Ρασομόν είχε υπερφυσικό στοιχείο και γι αυτό προσκυνάω Ιάπωνες θεούς!!
    Τώρα, όσο για ερμηνείες, διαλόγους κλπ ας μην επεκταθώ γιατί τότε θα πρέπει να πάψω να βλέπω οποιεσδήποτε άλλες ταινίες!
    Οσο για την υπερφυσική ιστορία της ταινίας, να πω ότι το ίδιο ακριβώς θέμα το αξιοποίησε ίσως καλύτερα, ο άλλος θεός, Μασάκι Κομπαγιάσι(Χαρακίρι) στο KWAIDAN, ίσως την σπουδαιότερη ταινία υπερφυσικού όλων των εποχών.
    Εξαιρετική και αξέχαστη χρήση του ίδιου θέματος έκανε και ο Κανέτο Σίντο με τα ONIBABA & KURONEKO.
    Και τέλος, να πω ότι η πιο αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών που συνδυάζει τα πάντα-πρωτοτυπία, υπερφυσικό, συγκίνηση, ερμηνείες, φιλοσοφία, φωτογραφία, μουσική κλπ κλπ!!- παραμένει το JIGOKU (HELL)(1960), του καλύτερου σκηνοθέτη υπερφυσικού τρόμου Νομπούοο Νακαγκάουα. Υπάρχει σε dvd από την NEW STAR.
    Και μιλώντας για NEW STAR, από Σεπτέμβρη φέρνει κι άλλα διαμάντια Μιζογκούτσι και Κουροσάβα, οπότε ας ετοιμαστούμε οι πιστοί για ατελείωτα προσκυνήματα!!

  • Margarita πριν από 13 χρόνια

    5 Ένας μύθος διαχρονικός, κυριολεκτικά και μεταφορικά που ακόμα και μετά από 50 χρόνια εξακολουθεί να μιλά στα μάτια, στις καρδιές και το μυαλό. Αν και το σενάριο είναι βασισμένο σε ένα μύθο όμως, δεν υπάρχει τίποτα αφηρημένο και αυτή είναι και η ανωτερότητα γενικά των Γιαπωνέζων δημιουργών σε σχέση με τους δικούς μας Δυτικούς, που τις περισσότερες φορές είναι ανίκανοι να προβάλλουν τη μαγεία των παραμυθιών στο πανί.

    To περίφημο «ανυπέρβλητο» κάδρο του Μιζογκούτσι είναι μοναδικό και αυτοφυές. Είναι ίσως ο μοναδικός σκηνοθέτης στον κόσμο που τολμά να χρησιμοποιεί συστηματικά αντικριστά πανοραμίκ πλάνα 180 μοιρών και μάλιστα χωρίς στιγμή να φαντάζει απλώς ως μία προσπάθεια εντυπωσιασμού του θεατή, όπως ίσως να φαινόταν σε κάποιον άλλο σκηνοθέτη. Η κίνηση της κάμερας είναι απλή, φυσική, δίνοντας μεγάλη σημασία στο ντεκόρ αλλά και στη θέση που καταλαμβάνουν σε αυτό οι ηθοποιοί.
    Ένας πραγματικός μετρ της τέχνης του φοντί ανσενέ και του dissolve που τα αξιοποιεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο ώστε να δημιουργήσει την αίσθηση.

    Δίκαια συγκαταλέγεται στις ομορφότερες στιγμές της Ιστορίας του παγκόσμιου σινεμά.. Είναι ένα φιλμ ζωντανό, παιχνιδιάρικο, εύκολο και γεμάτο χιούμορ που δεν έχει καμία σχέση με τα «σοβαρά» και δυσνόητα, αριστουργήματα


  • azuljuly πριν από 13 χρόνια

    5 Einai loipon toso diskolo na katalavei kaneis tin omorfia tis aplotitas?Exei toso poli amvlyn8ei h ais8itiki pou xwris 45 psifiaka xastoukia na min mporei kaneis na ais8an8ei sygkinisi?Tin tainia tin prwtoeida to'79 kai synehizei na me sygkinei to idio.Stin pragmatikothta apotelei ola afta ta xronia shmeio anaforas gia mena.Den yparxei kanenas synthrhrtismos kata thn apopsi mou...apla lampei h an8rwpinh aftapath eite san mataiodoksia eite san ena fantasma idoniko poy mporei na se katastrepsei.Meta apo miso aiwna tougetsu einai to idio fresko.Mallon oi opadoi twn blockbaster einai bayatikoi!

Αναλυτικά οι κριτικές του κοινού για αυτή την ταινία

Δώσε την κριτική σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

Trailer


Links