Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη
The Man Who Killed Don Quixote

2 / 5
Γιάννη Καντέα-Παπαδόπουλο
Ο Άνθρωπος που Σκότωσε τον Δον Κιχώτη

Φαντασίας 2018 | Έγχρ. | Διάρκεια: 132'

Ισπανο-βελγο-γαλλική ταινία, σκηνοθεσία Τέρι Γκίλιαμ με τους: Άνταμ Ντράιβερ, Τζόναθαν Πράις, Τζοάνα Ριμπέιρο, Όλγα Κουριλένκο

Ένας σκηνοθέτης διαφημιστικών συναντά έπειτα από χρόνια τον άνθρωπο που είχε ενσαρκώσει τον Δον Κιχώτη σε μια παλιά του ταινία, ο οποίος πιστεύει πως είναι ο ήρωας του Θερβάντες κι εκείνος ο πιστός του ακόλουθος Σάντσο Πάντσα.

Οι κριτικές του κοινού

Προσθέστε στο blog ή στο site σας τα αστεράκια των χρηστών του αθηνόραμα για αυτή την παράσταση κάνοντας copy – paste τον παρακάτω html κώδικα

Επιλέξτε πλάτος

Επιλέξτε μέγεθος κειμένου

Εμφάνιση τίτλου

Επιλέξτε χρώμα

  • d. πριν από 10 μήνες

    5 Μία από τις καλύτερες ταινίες του τεράστιου καλλιτέχνη Τέρι Γκίλιαμ...!
    Το έργο του Θερβάντες παραμένει κάτι παραπάνω από επίκαιρο. Στην μεταμοντέρνα αυτή διασκευή του Δον Κιχώτη αναμειγνύονται αριστοτεχνικά τόσο ο καυστικός κι πολυεπίπεδος κοινωνικοπολιτικός σχολιασμός της σύγχρονης εποχής όσο κι η ίδια η αυτοβιογραφία του σκηνοθέτη. Σενάριο, σκηνοθεσία, φωτογραφία, σκηνογραφία, ερμηνείες απλά καταπληκτικές...

    «Η φαντασία είναι η αποτελεσματικότερη αντίσταση απέναντι σε κάθε μορφή εξουσίας. Αυτή είναι η πραγματική λειτουργία της τέχνης. Από την εποχή του Αισχύλου και του Θερβάντες ή του Γκόγια, τον οποίο έχω διαρκώς στο νου μου, μέχρι τις μέρες μας». Τέρι Γκίλιαμ


    Why Don Quixote? Why today?

    Gilliam answers brilliantly.

    Because cheap factory-churned romance still exists, and it deserves equal parts love and parodic rebuke. Because the Inquisition still exists. It's called ICE in America, or the Spanish national police evicting undocumented migrants from their already precarious homes. Because the duke in his castle still exists. He is a Russian magnate that has bought up entire hamlets in southern Spain; he is Putin and Weinstein and Trump rolled into one. Because there are many young women in the "me too" world world for whom the justice these dukes have to offer means exactly nothing.

    More than a personal obsession, beyond the self-deprecating and amusing meta-fiction and self-referentiality, this is a movie, much like the notoriously difficult to film source material, about the value of anachronism. About the value of allegedly bygone ideals and ethical principles in a world that too often seems to say to want to be 'over' them. A "post"-modern reflection on the contested value of prefixes. Is Don Quioxote really so old and out of place in our 21st century, as he already was for the 17th century, that we should want to throw him out like last year's iPhone?

    The fact that there are still inquisitions and galley slavers alive and well today may make us think twice. That the very idea of "justice for the downtrodden" should be called anachronistic by so many may make us think twice.

    The making of the film itself became something of a quixotic enterprise, and that itself seems poetic. In perfect resonance with the source material, which much like Gilliam's film, also happened to be made at a time of incredible violence and censorship toward the most vulnerable among us.

    The film can seem opaque at times to those who have not followed Gilliam's exploits or read Cervantes' classic. But being an unapologetic fan of the second, I can confidently say this is an act of careful reading and imaginative reinterpretation for our precarious present: the only kind of reading that matters in the end.

    Rest easy, Mr. Gilliam. You did good.

  • anonymous πριν από 10 μήνες

    5 O Γκιλιαμ ξανακτυπά, Αυτη την φορα θεμα του ο χωρος του κινηματογραφου. κατι που το ξερει πολυ καλα.

Αναλυτικά οι κριτικές του κοινού για αυτή την ταινία

Δώσε την κριτική σου

* Όνομα   * e-mail    

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης