Κριτική

Zombieland: Διπλή Βολή

Από -

Oταν η εναρκτήρια σεκάνς μιας ταινίας σε καλωσορίζει με το ξεπάστρεμα ορδών ζόμπι σε ένα λιβάδι, υπό τους ήχους του «Master of puppets», είναι βέβαιο πως η συνέχεια προβλέπεται εξίσου διασκεδαστική. Ακριβώς έτσι συμβαίνει στο σίκουελ του instant cult classic «Zombieland» (2009), το οποίο προσφέρει άπλετο απενοχοποιημένο φαν, δίνοντας ένα βλάσφημο μεταμοντέρνο τουίστ στις ταινίες με ζόμπι. Δέκα χρόνια μετά το πρωταγωνιστικό κουαρτέτο κατοικεί στον Λευκό Οίκο (!), ο Κολόμπους είναι ζευγάρι με τη Γουίτσιτα και ο macho Ταλαχάσι καλείται να αποδεχτεί πως η Λιτλ Ροκ δεν είναι πια το κοριτσάκι που πρόσεχε σαν παιδί του. Μια ρομαντική παρεξήγηση και η ανάγκη της Ροκ για ανεξαρτησία τρέπουν τις ηρωίδες σε φυγή, κινητοποιώντας τους άντρες της παρέας να βάλουν το κλειδί στη μίζα και να ξεκινήσουν ένα road trip στον κυριευμένο από ζόμπι κόσμο για να τις βρουν.

Αναμενόμενα μη ορθό, βιτριολικό χιούμορ και κραυγαλέες σκηνές δράσης βρίσκονται στην παλέτα του Ρούμπεν Φλέισερ («Venom»), ο οποίος επιστρέφει πίσω από την κάμερα για να στήσει ένα αχαλίνωτο action πάρτι. Παρότι στο σίκουελ κυριαρχεί ο ακομπλεξάριστος χιουμοριστικός τόνος, λείπουν τόσο η φρεσκάδα όσο και η αίσθηση του αναπάντεχου που απογείωσαν την πρώτη ταινία. Ακόμη και οι νέοι χαρακτήρες δεν αποφεύγουν τα κλισέ, ενώ μένει ανολοκλήρωτος ο συνδυασμός ποπ αφέλειας κι έμμεσου κοινωνικού σχολίου. Διότι, με φόντο τους υπαινιγμούς για τον ξεπεσμό της αμερικανικής κουλτούρας και την ανάγκη των ηρώων για σταθερότητα σε έναν κόσμο που καταρρέει, σε πρώτο πλάνο εξελίσσεται ένα ασφαλές, συμβατικό στόρι συμφιλίωσης. Έτσι η συνέχεια του «Zombieland» είναι μεν καλοδεχούμενη, αλλά όχι και αξιομνημόνευτη.

ΗΠΑ. 2019. Διάρκεια: 99΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά