Κριτική

Χόμπιτ. Η Μάχη των Πέντε Στρατών

Από -

Άνθρωποι, νάνοι και ξωτικά πολεμούν μεταξύ τους γύρω από το μυθικό θησαυρό, ενώ οι Μπίλμπο και Γκάνταλφ προσπαθούν να τους ενώσουν ενάντια στα παντοδύναμα Ορκ που τους επιτίθενται. Η εποποιία της Μέσης Γης φτάνει στο τέλος της με μια γιγαντιαία μάχη, μια αλληγορία πάνω στην απατηλή γοητεία της εξουσίας και έναν ελαφρώς αμήχανο αποχαιρετισμό στο σινεμά του κλασικού υπερθεάματος.

Πέρα από τα 17 Όσκαρ και τα εισπρακτικά ρεκόρ του, ο «Άρχοντας των Δαχτυλιδιών» είναι αναμφίβολα η (τριπλή) ταινία που άλλαξε τα χολιγουντιανά στάνταρντ του υπερθεάματος για τον 21ο αιώνα, ανανεώνοντας ταυτόχρονα με απόλυτη κομψότητα την επική περιπέτεια φαντασίας. Έτσι, όση εμπιστοσύνη και να έχει κάποιος στις δημιουργικές ικανότητες του Πίτερ Τζάκσον, θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να πιστεύει πως το (επίσης τριπλό) «Χόμπιτ» του θα ξεπερνούσε σε οποιοδήποτε κινηματογραφικό επίπεδο την εμβληματική τριλογία. Παρότι η αναπόφευκτη σύγκριση αποδείχτηκε λοιπόν εις βάρος του και το πείραμα των 48 καρέ το δευτερόλεπτο δεν απέδωσε τα αναμενόμενα, ο Νεοζηλανδός δημιουργός έβαλε τα δυνατά του για να ολοκληρώσει την εποποιία της Μέσης Γης με τον πιο συνεπή όσο και θεαματικό τρόπο. Σχεδόν τα κατάφερε…

Το «τα κατάφερε» έχει να κάνει με την ενιαία σκηνογραφική πρόταση που διατήρησε, το επιτυχημένο πρωταγωνιστικό καστ, την άρτια παραγωγή και τη διαπιστωμένη αφηγηματική του άνεση, η οποία μας χάρισε εντυπωσιακότατα set pieces και θεαματικές σκηνές δεξιοτεχνικού παράλληλου μοντάζ. Το «σχεδόν» έχει να κάνει κυρίως με το αδύναμο, τουλάχιστον για οκτώ κινηματογραφικές ώρες, πρώτο υλικό (μόλις 350 αραιογραμμένες σελίδες), το οποίο διογκώθηκε σεναριακά όχι με τον ιδανικότερο διηγηματικά τρόπο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα γεγονότα τα οποία αφορούν τη «Μάχη των Πέντε Στρατών» μετά βίας ξεπερνούν τις 60 σελίδες του βιβλίου, κάνοντας το τελευταίο σινε-κεφάλαιο του «Χόμπιτ» το χρονικό μιας γιγαντιαίας μάχης, η οποία είναι έτοιμη να ξεκινήσει με τους οχυρωμένους στις σπηλιές του Μοναχικού Βουνού νάνους από τη μια μεριά και τη συμμαχία ξωτικών και ανθρώπων από την άλλη. Το διακύβευμα είναι ο αμύθητος θησαυρός του Νοσφιστή και η πανίσχυρη Ιερή Πέτρα, πλούτη τα οποία ο Θόριν αρνείται να μοιραστεί με οποιονδήποτε άλλον. Η παρέμβαση των Μπίλμπο και Γκάνταλφ, όμως, όπως και η επίθεση μιας ατέλειωτης στρατιάς από Ορκ, θα αλλάξουν τα δεδομένα, με τον Τζάκσον να ενορχηστρώνει ακόμα μια πολεμική χορογραφία επικών διαστάσεων, φαντασμαγορική μεν, ελάχιστα πρωτότυπη (μετά από εκείνες στο Φαράγγι του Χελμ και στη Μίνας Τίριθ) δε.

Το απολαυστικό, τρισδιάστατο θέαμα δεν λείπει από τους «…Πέντε Στρατούς», το δυνατότερο σημείο των οποίων αποδεικνύεται ο «πυρετός του χρυσού» που καταλαμβάνει τον αρχηγό των νάνων Θόριν, πραγματικό πρωταγωνιστή αυτού του επιλόγου. Είναι ο πλέον ζωντανός και σύνθετος χαρακτήρας ολόκληρης της τριλογίας, ο οποίος φυτεύει (διά χειρός Τζάκσον) τη βασική προβληματική του «Άρχοντα», μια πικρή αλληγορία πάνω στη γοητεία και την τρέλα της εξουσίας. Έτσι οι δύο τριλογίες δένουν αρμονικά στην κοινή κινηματογραφική μυθολογία της Μέσης Γης, μια από τις συναρπαστικότερες στην ιστορία του χολιγουντιανού σινεμά.

ΗΠΑ, Νέα Ζηλανδία. 2014. Διάρκεια: 144΄. Διανομή: VILLAGE FILMS.

Σχετικά Θέματα