Κριτική

Vivarium

Από -

Στη μικρού μήκους «Foxes» του 2011 ένα αντρόγυνο βρίσκεται αποκλεισμένο σε ένα συγκρότημα ομοιόμορφων μοντέρνων κατοικιών. Περιτριγυρισμένο μόνον από αλεπούδες και σιωπηλή φύση, δεν θα αργήσει να παρασυρθεί σ’ έναν εφιάλτη ο οποίος δεν διαφέρει πολύ απ’ αυτόν του Τομ και της Τζέμα. Ενός ανύπαντρου νεαρού ζευγαριού που ψάχνει να αγοράσει σπίτι και ακολουθεί έναν μυστηριώδη μεσίτη σε ένα παράξενο, άδειο προάστιο. Με κάποιον ανεξήγητο τρόπο παγιδεύεται εκεί, καθώς κάθε προσπάθεια απομάκρυνσης από τη μεζονέτα τους (με το νούμερο 9) αποδεικνύεται αναποτελεσματική. Κάποια στιγμή, στο κιβώτιο με το οποίο τους παραδίδονται τακτικά τρόφιμα από αόρατο αποστολέα, ανακαλύπτουν ένα νεογέννητο και ένα σημείωμα: «Αναθρέψτε το παιδί και θα απελευθερωθείτε».

Ο Ιρλανδός σκηνοθέτης Λόρκαν Φίνεγκαν και ο συμπατριώτης του συν-σεναριογράφος Γκάρετ Σάνλεϊ επιστρέφουν στην ιδέα του «Foxes», του δραματικού θρίλερ και του οικογενειακού εγκλεισμού. Ελάχιστα γνωρίζουμε για το ζευγάρι που σκέφτεται το μέλλον της σχέσης του σε ένα ιδιόκτητο σπίτι· ψυχή ζώσα –μόνον ένα παιδί-«ρομπότ» το οποίο μεγαλώνει με υπερβολική ταχύτητα– δεν υπάρχει γύρω τους, πράγματα εξαφανίζονται, εμφανίζονται και αντικαθίστανται (η μεζονέτα που πυρπολείται συθέμελα) με μαγικό τρόπο. Είμαστε μπροστά σε μια ξεκάθαρη αλληγορία μυστηρίου για τον αστικό αποκλεισμό και τη μονότονη αλλοτρίωση της μικροαστικής καθημερινότητας, η οποία χτίζεται με ενδιαφέροντα οπτικά τρόπο.

Η απειλητικά ψυχρή ατμόσφαιρα μοιάζει βγαλμένη από πίνακα του Ρενέ Μαγκρίτ και ταινία του Ρόι Άντερσον, αλλά η αρχική σεναριακή ιδέα δεν αναπτύσσεται περισσότερο απ’ όσο σε ένα επεισόδιο του «The twilight zone». Υπερβολικά διογκωμένη, δεν διαθέτει εμπνεύσεις οι οποίες θα πλούτιζαν την πλοκή, θα έκαναν ενδιαφέρον το παιχνίδι πραγματικότητας - φαντασίας ή θα βάθαιναν την ψυχολογική ανάλυση των χαρακτήρων. Μένει προσκολλημένη στη σουρεαλιστική απειλή του αναπόδραστου μικρόκοσμου (vivarium) και συντηρεί ένα στοιχειώδες σασπένς χάρη στην αφηγηματική δεξιοτεχνία του Φίνεγκαν και τις αφοσιωμένες πρωταγωνιστικές ερμηνείες, μέχρι να καταλήξει σε ένα αμήχανο, πεζό φινάλε το οποίο περισσότερο βραχυκυκλώνει, παρά ολοκληρώνει εύστοχα την όλη παραβολή.

Ιρλανδία, Βέλγιο, Δανία. 2019. Διάρκεια: 97΄. Διανομή: WEIRD WAVE.