Κριτική

Vice: Ο Δεύτερος στην Ιεραρχία

Από -

Μετά από μια πετυχημένη καριέρα ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης κωμωδιών του Γουίλ Φέρελ («Anchorman», «Talladega Nights», «Μπάτσοι Από τον Πάγκο»), ο Άνταμ ΜακΚέι αποφάσισε να ασχοληθεί με την πρόσφατη αμερικανική ιστορία. Θεωρώντας την καινούρια χιλιετία ως το τέλος μιας εποχής και την αρχή μιας άλλης, ξεκίνησε να περιγράφει την εσωτερική λογική αυτής της αλλαγής πρώτα με οικονομικούς όρους. Το βραβευμένο με Όσκαρ σεναρίου «Μεγάλο Σορτάρισμα» (2015) περιέγραψε με έναν ανατρεπτικό, σαρκαστικό, οξυδερκή και απολαυστικό τρόπο το πώς η χρεοκοπία της Lehman Brothers το 2008 έγινε η αρχή της παρούσας παγκόσμιας ύφεσης και πώς η διαπλεκόμενη δομή του αμερικανικού χρηματοπιστωτικού συστήματος κατάφερε να προσαρμοστεί, σημαδεύοντας τα χαρτιά, στο καινούριο καπιταλιστικό παιχνίδι.

Συνεχίζοντας από εκεί και με την ίδια κινηματογραφική τεχνική –όπου γεγονότα, μυθοπλασία, ο αποστασιοποιημένος σχολιασμός τους και μια καταιγιστική αφήγηση συνθέτουν μια απόλυτα καινοφανή, τολμηρή σάτιρα– το «Vice» μάς γυρίζει στην αρχή του τέλους (της πολιτικής), τη δεκαετία του ’60 και σε έναν ασήμαντο νεαρό από το Γουαϊόμινγκ. Τον Ντικ Τσέινι, ο οποίος μετά από μια περιπετειώδη ενηλικίωση, «συνετίζεται» από τη σύζυγό του Λιν και αποφασίζει να γίνει «κάποιος». Όταν ακούει, το 1968, μια ομιλία του κυνικού Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Ντόναλντ Ράμσφελντ, αποφασίζει ποιος θα είναι αυτός ο «κάποιος», ξεκινώντας μια αθόρυβη πολιτική διαδρομή που θα τον κάνει το 1975 Προσωπάρχη του Λευκού Οίκου και το 1989 υπουργό Άμυνας.

Το ζουμί της ιστορίας μας, όμως, βρίσκεται στο τέλος της προηγούμενης χιλιετίας, όταν ο αποσυρμένος πλέον από τα κοινά Τσέινι θα λάβει μια αναπάντεχη κλήση από τον Τζορτζ Μπους τον νεώτερο και μια αιφνιδιαστική πρόταση για τη θέση του αντιπροέδρου.

Παραλληλίζοντας τον ήρωά του με τον Μάκβεθ (και τη Λιν με τη διαβόητη Λαίδη του), υπάρχει άλλωστε ο ανάλογος σαιξπηρικός διάλογος στην ταινία, ο ΜακΚέι κάνει κομμάτια τον εσωτερικό μηχανισμό της αμερικανικής πολιτικής και τον ανασυνθέτει με έναν εξωφρενικά διασκεδαστικό τρόπο στην οθόνη, αναλύοντας γλαφυρά και ξεκάθαρα την όλη λειτουργία του.

Ξεδιαλύνει τη σχέση πολιτικής και διαφήμισης όσο και πολυεθνικών και εξωτερικής πολιτικής, συνδέει έξυπνα τον Νίξον και το Γουότεργκεϊτ με το μετα-ομπαμικό παρόν και περιγράφει πικρόχολα την αμαρτωλή γοητεία της εξουσίας, όλα με ένα βιτριολικό χιούμορ και μια μοντέρνα (σχεδόν… γκονταρική) κινηματογραφική προσέγγιση. Εδώ αλήθεια και ερμηνεία της πάνε παρέα, καθώς η ταινία μάς υπενθυμίζει διαρκώς πως το θέαμα που βλέπουμε στην οθόνη δεν είναι παρά μια από τις πολλές αναπαραστάσεις των γεγονότων, άρα μια οπτική με συγκεκριμένη πολιτική, ηθική και αισθητική άποψη, η οποία ζητά από το θεατή να την αντιπαραβάλλει άμεσα με τη δική του.

ΗΠΑ. 2018. Διάρκεια: 132΄. Διανομή: ODEON.

Σχετικά Θέματα