Κριτική

Τρία Χρώματα: Η Μπλε Ταινία

Από -

Το πρώτο φιλμ από την «Τριλογία των χρωμάτων», που είναι αφιερωμένη στους άτυπους πυλώνες της γαλλικής δημοκρατίας (ελευθερία, ισότητα, αδελφοσύνη), χειρίζεται όπως και τα δύο επόμενα την έννοια που το διατρέχει αντιθετικά. Δηλαδή εάν η «Λευκή» ήταν μια κομεντί που ειρωνευόταν την ισότητα μιας ρομαντικής σχέσης και η «Κόκκινη» ένα δράμα που αμφισβητούσε την οικειότητα ενός ζευγαριού, η «Μπλε Ταινία» απεικονίζει την ελευθερία ως βραχνά. Κάτι που διαπιστώνει η σύζυγος (Ζιλιέτ Μπινός) ενός διάσημου συνθέτη, όταν χάνει τον άντρα και την κόρη της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Ολομόναχη και δίχως τίποτα πλέον, καλείται να στήσει τη ζωή της από την αρχή. Είναι μεν χειραφετημένη, δίχως να ανησυχεί για το εξασφαλισμένο μέλλον της, ωστόσο δεν νοιάζεται πια για τίποτα.

Το πένθος της πρωταγωνίστριας είναι διαπεραστικό, απεικονισμένο με τόση ορμή όσο ελάχιστες φορές έχει επιτευχθεί στη μεγάλη οθόνη. Ωστόσο, ο Κριστόφ Κισλόφσκι δε μένει εκεί, με την αθόρυβα λεπτομερή σκηνοθεσία του ιχνηλατεί το παρελθόν της ηρωίδας του προσθέτοντας μελετημένα στοιχεία που μεγεθύνουν το συναισθηματικό «κώμα» της• μια αποκάλυψη που πληγώνει την εμπιστοσύνη στο σύζυγό της και μια μητέρα που αδυνατεί να αφουγκραστεί τον πόνο της κάνουν τους αμέτρητους καφέδες και τη ρουτίνα της άγευστη.

Όσο λοιπόν με ψιλοβελονιά ο Κισλόφσκι γνέθει έναν ιστό ανεπούλωτου τραύματος, αυτός στη μεγαλύτερη εικόνα δρα ως καθρέφτης μιας Ευρώπης που δεν ξέρει πού πατάει μετά και την πτώση της ΕΣΣΔ. Το τελευταίο ανολοκλήρωτο έργο του συνθέτη ήταν ένας ύμνος στην ενωμένη ήπειρο, αλλά τώρα μένει στα χαρτιά δίχως φινάλε. Και στη δίνη όλων αυτών, η Μπινός σε μια ερμηνεία που συνθλίβει τα πάντα.

Γαλλία, Πολωνία. 1993. Διάρκεια: 100΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.

banner