Κριτική

Το Σπίτι Δίπλα στη Θάλασσα

Από -

Πολιτικά ευαίσθητο και συγκινητικό, παραφορτωμένο όμως και απλοϊκό στην κορύφωσή του δράμα χαρακτήρων που φέρνει στο νου τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ.

banner

Πιστός στο ανθρωποκεντρικό και κοινωνικά στρατευμένο σινεμά του, ο «Γάλλος Κεν Λόουτς» Ρομπέρ Γκεντιγκιάν («Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο») συγκεντρώνει για άλλη μία φορά το μόνιμο πρωταγωνιστικό του επιτελείο και, μέσα από μια ιστορία που φέρνει στο νου τον «Βυσσινόκηπο» του Τσέχοφ, επιχειρεί να σχολιάσει τη σύγχρονη ευρωπαϊκή πραγματικότητα – από το καθημερινό προσωπικό μέχρι το διεθνές πολιτικό επίπεδο. Αφορμή­ τα όσα συμβαίνουν όταν τα τρία παιδιά ενός ηλικιωμένου άντρα, ο οποίος έχει μείνει κατάκοιτος έπειτα από ένα ισχυρό εγκεφαλικό, μαζεύονται στο παραθαλάσσιο σπίτι του με σκοπό να ξεκαθαρίσουν τις μεταξύ τους σχέσεις και να κλείσουν τους λογαριασμούς τους με το παρελθόν.

Σκέψεις πάνω στην τέχνη, στην ιδεολογική στράτευση­, στη σύγκρουση επιθυμίας και πραγματικότητας και, κυρίως, στο τέλος μιας ολόκληρης εποχής ψευδαισθήσεων (;) αλλά και ειλικρινών συναισθημάτων διασταυρώνονται σε ένα ευαίσθητο και συγκινητικό, παραφορτωμένο όμως και απλοϊκό στην κορύφωσή του δράμα χαρακτήρων. Θεατρικής δομής, στήνει ενδιαφέρουσες αντιπαραθέσεις και διατυπώνει –πικρές– αλήθειες, αλλά ολοκληρώνεται αδέξια, καταφεύγοντας σε πανεύκολες (όπως οι μικροί πρόσφυγες) δραματουργικές λύσεις.

Γαλλία. 2017. Διάρκεια: 107΄. Διανομή: WEIRD WAVE.