Κριτική

Το Σαββατοκύριακο των Μυστικών

Από -

Στα χνάρια του πολυπράγμονα μεγάλου του αδελφού Τζέιμς, ο ηθοποιός Ντέιβ Φράνκο («Η Συμμορία των Μάγων», «The Disaster Artist») κάνει κι αυτός το σεναριακό και σκηνοθετικό ντεμπούτο του, επιλέγοντας έναν απομονωμένο χώρο, ένα μικρό επιτελείο πρωταγωνιστών και την πλοκή ενός θρίλερ τρόμου, ιδανικό κινηματογραφικό είδος για άσκηση αφηγηματικού ύφους.

Το ενδιαφέρον του «Σαββατοκύριακου…» έγκειται στο ότι αν και τριγυρίζει σε γνώριμα μονοπάτια, δοκιμάζει να δημιουργήσει εξαρχής δραματική ένταση ανάμεσα στους χαρακτήρες του, δύο ζευγάρια τα οποία νοικιάζουν μια πολυτελή βίλα δίπλα στον ωκεανό για ένα Σαββατοκύριακο. Κι ενώ καλά κρυμμένα μυστικά αρχίζουν να βγαίνουν στην επιφάνεια ηλεκτρίζοντας τις μεταξύ τους σχέσεις, η παρέα αρχίζει να υποψιάζεται πως κάποιος μπορεί να παρακολουθεί τις κινήσεις της.

Ο Φράνκο κλιμακώνει τους τόνους αργά και με «παλιομοδίτικη» υπομονή, η οποία αφήνει την απειλή να επικρέμαται, χωρίς να καταφεύγει σε jump scares που θα συντηρούσαν μια τεχνητή ένταση. Οι τέσσερις ήρωές του περιγράφονται σχηματικά, αλλά η διάδρασή τους κρατάει ζωντανό ένα στοιχειώδες δραματικό ενδιαφέρον (πάνω σε οικογενειακές και ερωτικές αντιζηλίες), το οποίο κορυφώνεται ακριβώς τη στιγμή κατά την οποία ο τρόμος παίρνει σάρκα και οστά κι ένα βίαιο φινάλε οδηγείται στο σοκαριστικό κρεσέντο του. Δεν υπάρχουν πολλοί τρόποι να στήσεις το τελικό ξεκαθάρισμα και ο Φράνκο δεν πρωτοτυπεί, είναι όμως άμεσος, λακωνικός κι αποτελεσματικός. Από την άλλη, τα τελευταία του πλάνα, γεμάτα διφορούμενη ειρωνεία και ψυχρή απαισιοδοξία, αφήνουν μια μετέωρη αίσθηση. Αμήχανο κλείσιμο ή έμμεση αποκάλυψη αιτιών για όσα προηγήθηκαν – όχι πολύ μακριά από τη λογική των «Παράξενων Παιχνιδιών» και του τρόμου που ξεπηδά μέσα από την (απόκρυφη) αστική καθημερινότητα;

ΗΠΑ. 2020. Διάρκεια: 88΄. Διανομή: ODEON.