Κριτική

Το Μυστικό της Πέτρα

Από -

Ο θάνατος της μητέρας της ωθεί τη ζωγράφο Πέτρα να βρει απαντήσεις σχετικά με την ταυτότητα του πατέρα της, τον οποίο δεν γνώρισε ποτέ. Τότε προσεγγίζει τον Χάουμε, έναν διάσημο μα αυταρχικό καλλιτέχνη, ο οποίος είναι σίγουρη πως θα της δώσει τις πληροφορίες που αναζητά. Γνωστός για το δωρικό κινηματογραφικό στιλ και την περίπλοκη ψυχολογία των ηρώων του, ο Χάιμε Ροζάλες δοκιμάζει αυτήν τη φορά μια πιο άμεση και απλή αφηγηματική προσέγγιση από εκείνη της «Όμορφης Νιότης». χωρίς αυτό να σημαίνει πως η σκηνοθεσία του δεν έχει μια καθοριστική ιδιαιτερότητα.

Ο Ροζάλες διαιρεί την πλοκή σε κεφάλαια, τα οποία στη συνέχεια μπλέκει μεταξύ τους στην αφήγηση ώστε να είναι δύσκολο να προβλεφθεί η εξέλιξη της υπόθεσης. Δυστυχώς όμως, την όχι και τόσο πρωτότυπη ιδέα του προδίδει το εξαρχής αδύναμο σενάριο, το οποίο μάλιστα συνυπογράφουν με τον Ροζάλες η Κλάρα Ροκέ («10.000 Χιλιόμετρα») και ο Μισέλ Γκαζνταμπίντε. Διότι η ταινία, ως δράμα με επίκεντρο τις οικογενειακές σχέσεις, φροντίζει να σερβίρει κάθε γνωστό κλισέ του είδους και να θίξει διαχρονικά συνδεδεμένες με αυτό θεματικές, όπως η ενδοοικογενειακή βία, οι δυσλειτουργικές σχέσεις εμπιστοσύνης και τα καλά κρυμμένα μυστικά.

Έτσι η απουσία κάποιας σεναριακής καινοτομίας δεν αφήνει χώρο στο σασπένς, παρά το εύρημα της αποπροσανατολιστικής αφήγησης. Διότι από τη στιγμή που η πλοκή αποσαφηνίζει τις προθέσεις των ηρώων το ενδιαφέρον μειώνεται αισθητά, με τις υπερβολικά δραματικές αντιδράσεις τους να πέφτουν στο κενό.

Την παρτίδα σώζει εν μέρει η ταλαντούχα Μπάρμπαρα Λένι («Magical Girl», «Αόρατος Επισκέπτης»), η οποία με το υποκριτικό της χάρισμα αφήνει χώρο στην ηρωίδα της Πέτρα να αναπτυχθεί και να αποκτήσουν ένταση οι σκηνές. Εντέλει, παρότι κατά δήλωσή του ο Ροζάλες εμπνεύστηκε από τη φράση του Αριστοτέλη «το θαυμαστό, πάντως, είναι κάτι που προκαλεί ευχαρίστηση», η ταινία του, χωρίς να γίνεται δυσάρεστη, δεν είναι σε καμία περίπτωση ικανή να μείνει αξέχαστη.

Ισπανία, Γαλλία, Δανία. 2018. Διάρκεια: 107΄. Διανομή: ΔΑΝΑΟΣ.

Δώσε το σχόλιο σου

* Όνομα   * e-mail    
Σχόλιο

Έχω διαβάσει και αποδέχομαι τις οδηγίες και τους όρους χρήσης  
Επιθυμώ να λάβω ενημέρωση με email σε περίπτωση απάντησης

  • Adel Sakr πριν από 2 μήνες

    The power of images and visual metaphors is well recognized in movie making. These same elements heavily contributed to the overall communication ability of both the director's thoughts as well the acting quality. The depth and expressiveness of the human thoughts, and emotions, where the image as such becomes equally the 'protagonist'. In this movie photography was equally 'acting', complementing and communicating the depth and the feminine 'spirit' that was predominant not only in the movie’s plot but also in the overall movie's atmospherics. Petra's feelings where partially informing and very much ‘present’ even in the scenes in which the actors were not necessarily present.

    The feminine power was the key message of the film's cinematography. The 'story' was beautifully narrated in visual metaphorical chapters. Each chapter was clearly yet implicitly unfolded. The scenes depicting the interior of the house as well as those showing the stunning natural scenery were particularly expressive and powerful in this regards. Yet, the 'feminine spirit' was the 'framework', the ‘host’ and definitely defined the movie in its broader sense.

    Jaime Rosales presented yet another sensitive visual and metaphorical dialogue that provided a high quality aesthetic experience for the audience. Bárbara Lennie and the entire cast was very good.

    Highly recommended!