Κριτική

Το Λουλούδι της Ευτυχίας

Από -

Αυστηρό στιλιζάρισμα, ρετρό και ταυτόχρονα φουτουριστικό, με παστέλ αποχρώσεις, ακριβής γεωμετρία στα κάδρα κι ένα ψυχρό παίξιμο που φέρνει στο μυαλό... ελληνικό weird wave συγκροτούν τον αισθητικό πυρήνα της πρώτης αγγλόφωνης ταινίας της Τζέσικα Χάουσνερ («Προσκύνημα στη Λούρδη», «Τρελή Αγάπη»).

Στο «Λουλούδι της Ευτυχίας», ένα αντισυμβατικό sci-fi με πρωταγωνίστρια την Έμιλι Μπίτσαμ (βραβείο ερμηνείας στις Κάνες), μια εργασιομανής επιστήμονας κατασκευάζει ένα φυτό που έχει την ικανότητα να καθιστά απόλυτα ευτυχισμένους τους ανθρώπους. Όταν η επίδρασή του αρχίζει να βγαίνει εκτός ελέγχου, προκαλώντας ριζικές αλλαγές στον χαρακτήρα των οικείων της, η επιστήμονας καλείται να πάρει μια δραστική απόφαση. Για κάποιον που δεν έχει δει ή δεν γνωρίζει το στόρι της cult ταινίας τρόμου «Invasion of the Body Snatchers» (Ντον Σίγκελ, 1956), θα ήταν λογικό να βρει πρωτότυπη την ιδέα της Χάουσνερ και της Ζεραλντίν Μπαζάρ, της σταθερής συνεργάτιδας της σκηνοθέτιδας στο σενάριο.

Οι ομοιότητες όμως μεταξύ τους είναι, αν μη τι άλλο, εντυπωσιακές, ενώ ακόμη κι αν προσπεραστούν, έρχεται το φορσέ στιλιζάρισμα να αφήσει μια στυφή επίγευση, χωρίς να πείθει για την ουσία της επιλογής του. Επιπλέον, το αργό τέμπο δεν προσφέρει κάτι ουσιαστικό στην αφήγηση, την ώρα που στη μεγάλη οθόνη εξερευνάται ξώφαλτσα πλήθος προβληματικών, από τα ηθικά όρια της επιστήμης μέχρι τις πολυπλοκότητες της μητρότητας. Ελάχιστα διακριτικοί συμβολισμοί αφήνουν λίγα στη φαντασία, με τη βοήθεια αρκετών σεναριακών ευκολιών, ενώ η εγγενής ικανότητα της Χάουσνερ να δημιουργεί σπίθες συναισθήματος και συγκίνησης απουσιάζει, δίνοντας χώρο στην επανάληψη πλανών και την επικράτηση μιας άνευρης ατμόσφαιρας.

Αγγλία, Αυστρία, Γερμανία. 2019. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: ONE FROM THE HEART.

Σχετικά Θέματα