Ανταπόκριση

Το «καλύτερο» λίγο πριν το τέλος του 58ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

Από , -

Μία μέρα πριν την τελετή λήξης και την απονομή των βραβείων, ανατρέχουμε στις ταινίες και τα γεγονότα που ξεχωρίσαμε από το φετινό πρόγραμμα.

«Lucky»
«Lucky»

Στο διεθνές διαγωνιστικό τμήμα η ταινία «Lucky» του Τζον Κάρολ Λιντς αποτέλεσε την πιο συγκινητική στιγμή του, καθώς απεικονίζει με μοναδική ευαισθησία και τρυφερότητα την ερμηνευτική ουσία του σπουδαίου Χάρι Ντιν Στάντον ο οποίος απεβίωσε τον περασμένο Σεπτέμβρη. Ο Στάντον υποδύεται έναν υπερήλικα σε μια ξεχασμένη επαρχιακή πόλη των Η.Π.Α. που ακολουθεί πιστά τη ρουτίνα του, ο οποίος στις τελευταίες στροφές της ζωής του μπαίνει σε ένα νέο μονοπάτι αυτογνωσίας. Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Λιντς αποπνέει το λυρισμό παλαιότερων ρόλων του Στάντον, όπως το αριστουργηματικό «Παρίσι, Τέξας» και το σπαρακτικό «The Straight Story» του Ντέιβιντ Λιντς, ο οποίος μάλιστα κάνει «πέρασμα» στην ταινία.

«Η Άμυνα του Δράκου»
«Η Άμυνα του Δράκου»

Η ηθοποιός Ντάρια Ζόβναρ με τη συναισθηματικά φορτισμένη ερμηνεία της στο «Για την Οικογένεια» του Κάντεμιρ Μπαλάγκοβ, για το οποίο έχουμε ήδη μιλήσει, βρίσκεται στα φαβορί για το βραβείο γυναικείας ερμηνείας ενώ για την αντίστοιχη ανδρική, υποψηφιότητα βάζει ο Γκονζάλο Σαγκαμινάγκα, ένας εκ των τριών πρωταγωνιστών του βραδυφλεγούς δράματος «Η Άμυνα του Δράκου» από την Κολομβία, που καταγράφει την απώλεια της επιθυμίας -ερωτικής και μη- μετά το τέλος της μέσης ηλικίας με επίκεντρο μια παρέα τριών αντρών κολλημένη με το σκάκι.

«Golden Exits»
«Golden Exits»

Ο σκηνοθέτης Άλεξ Ρος Πέρι είναι ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα του σύγχρονου αμερικάνικου σινεμά γεγονός που αναγνωρίζει το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και εντάσσει για τρίτη σερί χρονιά ταινία του στο πρόγραμμα. Το «Golden Exits» αποτελεί ένα ακόμα ψυχογράφημα στη φιλμογραφία του Πέρι, αυτήν τη φορά όμως στην πιο «ρομερική» βερσιόν του καθώς εξερευνά εκφάνσεις της απιστίας είτε ως πράξη είτε ως έλξη με φόντο την ηλικιακή διαφορά ανάμεσα στη 20-something ηρωίδα που ενσαρκώνει η Έμιλι Μπράουνινγκ και δύο σαραντάρηδες (Άνταμ Χόροβιτς και Τζέισον Σβάρτσμαν) που αντιλαμβάνονται πως η ζωή τους επιφυλάσσει λίγες εκπλήξεις πια. Ο Πέρι σκηνοθετεί με μια άρτια σιωπηλή κινησιολογία της κάμερας τους πρωταγωνιστές για να απογυμνώσει τις βαθύτερες ανασφάλειες και αρσενικές αυταπάτες των Χόροβιτς και Σβάρτσμαν οι οποίοι θα έρθουν αντιμέτωποι με μερικές σκληρές αλήθειες που αρνούνται να αποδεχθούν.

Παρόμοιο ύφος και  αντίστοιχες ελπίδες για το μέλλον του αμερικάνικου ανεξάρτητου σινεμά συνοδεύουν το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Κογκονάντα με τίτλο «Κολόμπους». Ένα συγκινητικό πλατωνικό λαβ στόρι με μεγάλη ψυχή, αριστοτεχνικά καδραρίσματα και λεπτεπίλεπτες ερμηνείες από το πρωταγωνιστικό δίδυμο Χάλεϊ Λου Ρίντσαρντσον και Τζον Τσο.

«Αγκάθι»
«Αγκάθι»

Επιστρέφουμε στο διεθνές διαγωνιστικό, όπου το ελληνικό σινεμά ελπίζει και φέτος σε κάποια (δευτερεύουσα) διάκριση, πρωτίστως με τον βραβευμένο στην Τραϊμπέκα «Γιο της Σοφίας» της Ελίνας Ψύκου και δευτερευόντως με το πρωτότυπο animation του Γιώργου Νικόπουλου «The Ox». Η συνολική εικόνα της εγχώριας παραγωγής πάντως δεν ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική, καθώς εκτός από το ντοκιμαντέρ του Λευτέρη Χαρίτου «Dolphin Man» και χωρίς να έχουμε δει ακόμα το «Γυναίκες που Περάσατε Από Δω» του Σταύρου Τσιώλη, η μόνη ταινία μυθοπλασίας που κατέθεσε μια ενδιαφέρουσα και σχετικά πλήρη κινηματογραφική πρόταση ήταν το ελληνοδανέζικο «Αγκάθι» («Thorn») του Γαβριήλ Τζάφκα. Ένα ατμοσφαιρικό, αν και υπερβολικά λιτό σεναριακά δράμα πάνω στην πίστη, την ανασφάλεια και τη φθορά των ανθρωπίνων σχέσεων από έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο Έλληνα της διασποράς.

«Ιερόσυλοι»
«Ιερόσυλοι»

Από εκεί και πέρα, η ματιά των «Ussak» του Κυριάκου Κατζουράκη, «Lines» του Βασίλη Μαζωμένου και «Χρόνια Πολλά» του Χρίστου Γεωργίου πάνω στην ελληνική πραγματικότητα της κρίσης είναι, για διαφορετικούς λόγους, κοινότοπη, κυρίως κινηματογραφικά, ενώ οι εσωστρεφείς «Ιερόσυλοι» της Μάρσας Μακρή, το σαιξπηρικής έμπνευσης «Η Τέχνη Καταστρέφει» του Νίκου Κορνήλιου και το τραγικά άνισο «Ληξούρι, Αντίο» του Μάκη Μωραΐτη αδυνατούν να ολοκληρώσουν τις όποιες ενδιαφέρουσες ιδέες τους. Καθαρά φεστιβαλικής κοπής κι εσωστρεφής είναι και ο ασπρόμαυρος «Μεγάλος Ανατολικός» των Λάκη και Άρη Ιωνά, αλλά το γοητευτικό στιλιζάρισμά του και η δημιουργική προσέγγιση που επιχειρεί στο μυθιστορηματικό σύμπαν του Ανδρέα Εμπειρίκου το δικαιώνει ως «πειραματικό» εγχείρημα.

Σ’ αυτή την πολύχρωμη, μα αμήχανη και χωρίς δυναμισμό συνολική εικόνα, προσθέστε τώρα και το πιο ανησυχητικό σημάδι. Τη στάση των θεσμών και της κρατικής πολιτικής απέναντι στο ελληνικό σινεμά, με χαρακτηριστικότατο παράδειγμα τη συνέντευξη Τύπου την οποία παρέθεσαν οι υπεύθυνοι της ΕΡΤ την Παρασκευή (10/11). Χωρίς καμιά δικαιολογία για την αλλαγή της επιτροπής του 1,5%  λίγες… ώρες πριν εκείνη ανακοινώσει τις νέες χρηματοδοτήσεις, οι οποίες τώρα θα επανεξεταστούν από την αρχή. Χωρίς καμιά απάντηση για τη στελέχωση της νέας επιτροπής μόνο με μονίμους υπαλλήλους της ΕΡΤ. Αντίθετα, μιλώντας με ιδιαίτερη περιφρόνηση για τους ανθρώπους του σινεμά και του φεστιβάλ, όπως τον πρόεδρο του ΔΣ Γιώργο Αρβανίτη - «ο κύριος που δουλεύει για το εξωτερικό». Αν προσθέσετε σ’ όλα αυτά και τις αναλόγου κομψότητας εξελίξεις στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, δεν είναι καθόλου δύσκολο να απαντήσετε στην ερώτηση που έθεσαν δημοσίως η Ένωση Σκηνοθετών – Παραγωγών Ελληνικού Κινηματογράφου και η Ένωση Ελληνικού Ντοκιμαντέρ «Who is fucking Greek cinema?»

Σχετικά Θέματα