Κριτική

Το Ένστικτο της Ζωής

Από -

Στέλεχος επιχείρησης τροφίμων, ο Αντόνιο είναι ένας φιλήσυχος, επιτυχημένος οικογενειάρχης, που θα δει την τακτοποιημένη καθημερινότητά του να ανατρέπεται όταν διαγνωστεί με οξεία νεφρική ανεπάρκεια. Ύστερα από λίγο καιρό οι τακτικές αιμοκαθάρσεις γίνονται όλο και πιο επιβαρυντικές, ενώ η επίσημη λίστα με τους πιθανούς δότες νεφρού μικραίνει με απελπιστικά αργούς ρυθμούς. Καθώς οι νόμιμες οδοί αποδεικνύονται αδιέξοδες, λοιπόν, το –ζωώδες του πρωτότυπου τίτλου– ένστικτο επιβίωσης έρχεται στην επιφάνεια και ο ήρωάς μας αναγκάζεται να πάρει μερικές δυναμικές πρωτοβουλίες.

Αν η δεύτερη ταινία του Αργεντινού Αρμάντο Μπο, οσκαρικού συν-σεναριογράφου του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου («Biutiful», «Birdman»), έμενε επικεντρωμένη στο πρόσωπο του Αντόνιο, θα μπορούσε να εξελιχτεί ως ένα σκοτεινό κοινωνικό θρίλερ που θα φλέρταρε με τον υπαρξιακό εφιάλτη. Για τον Αντόνιο η επείγουσα αναζήτηση δότη τον ωθεί σε μια κατάβαση στην κόλαση χωρίς επιστροφή. Η αρχή γίνεται με την «εξάρτησή» του από ένα ζευγάρι περιθωριακών νέων, καθώς ο άντρας είναι συμβατός δότης. Εκείνοι αυξάνουν διαρκώς τις απαιτήσεις τους, η υπομονή της δικής του οικογένειας εξαντλείται και οι αντιδράσεις του ίδιου γίνονται ανεξέλεγκτες, ενώ ο Μπο διευρύνει το στόχο της κριτικής του σε ολόκληρη την αργεντίνικη κοινωνία.

Η έντονη διάθεση του σκηνοθέτη να καταγγείλει τη ζωώδη πλευρά μας τον εμποδίζει να αναπτύξει το σενάριό του με την απαιτούμενη κινηματογραφική κομψότητα. Οι υπερβολές συσσωρεύονται, η ειρωνεία περισσεύει και από ένα σημείο και μετά η αφηγηματική ισορροπία ανάμεσα στο μαύρο χιούμορ, το δραματικό ψυχογράφημα, το αντικαπιταλιστικό σχόλιο και μια πειστική, αγωνιώδη πλοκή χάνεται οριστικά.

Αργεντινή, Ισπανία. 2018. Διάρκεια: 112΄. Διανομή: SEVEN FILMS.