Κριτική

Το Δυστύχημα

Από -

O αυτοεξόριστος, ελέω μακαρθικών διώξεων, Αμερικανός σκηνοθέτης Τζότζεφ Λόουζι και ο Βρετανός νομπελίστας Χάρολντ Πίντερ συνεργάστηκαν με επιτυχία στην κινηματογραφική διασκευή τριών μυθιστορημάτων. Μετά τον «Υπηρέτη» (1963) και πριν τον «Μεσάζοντα» (1971), λοιπόν, το δημιουργικό δίδυμο διασκευάζει ένα βιβλίο του Νίκολας Μόσλι («Η Δολοφονία του Τρότσκι»), το οποίο περιγράφει πώς μια Αυστριακή φοιτήτρια της Οξφόρδης γίνεται το ερωτικό μήλο της έριδος ανάμεσα σε δύο καθηγητές και ένα συμφοιτητή της, τον οποίο σχεδιάζει να παντρευτεί.

Με ακρίβεια αλλά και ψυχρότητα εντομολόγου ο Λόουζι βάζει κάτω από το φακό του ένα upper class ψυχόδραμα, το οποίο πραγματεύεται σχεδόν όλες τις πιντερικές εμμονές. Εξαιρετική, βιτριολικά κυνική η ανατομία του σνομπ βρετανικού ακαδημαϊσμού, ρηχότερη όμως από τον «Υπηρέτη» η ψυχαναλυτική προσέγγιση της ερωτικής αντιπαράθεσης. Κι αυτό γιατί εδώ είναι ο είρων συγγραφέας αυτός που κρατά τα –θεατρικής δραματουργίας– αφηγηματικά ηνία, με τον Λόουζι να προκρίνει μια διακριτικότερη σκηνοθετική προσέγγιση, βασισμένη στις σιωπές, τα βλέμματα, την αποστασιοποιημένη παρατήρηση και τις υποδειγματικές, πλην αυτήν της «απελέκητης» Ζακλίν Σασάρ, ερμηνείες.
Μ. Βρετανία. 1967. Διάρκεια: 105΄. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.