Κριτική

Το Άλογο που Είμαι

Από -

«Deadline», «33.333: Η Οδύσσεια του Νίκου Καζαντζάκη», «Πατρίδα από Μάρμαρο»... Ο Μένιος Καραγιάννης έχει υπογράψει τα τελευταία χρόνια μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα ντοκιμαντέρ, τα οποία προσπαθούν να αποτυπώσουν το θέμα τους κινηματογραφικά και όχι ως απλή καταγραφή ενός ντοκουμέντου. Έτσι και στο «Άλογο που Είμαι», μια προσπάθεια να οριστεί τι χωρίζει την τρέλα από την πνευματική ισορροπία, επιχειρεί να φέρει σε γόνιμο διάλογο τις δικές του εικόνες (μερικά εκφραστικά close ups αξίζουν χίλιες λέξεις) με το λόγο απλών ανθρώπων, ψυχολόγων (Φώτης Καγγελάρης) και καλλιτεχνών (Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ), οι οποίοι καταθέτουν προσωπικά βιώματα κι επιστημονικές απόψεις.

Συγκινητικές οι εξομολογήσεις των ασθενών, ευρηματική και βαθιά ανθρώπινη η σύνδεση εσωτερικού πόνου, καλλιτεχνικής δημιουργίας και βιωμένης αλήθειας. Οι τελικές διαπιστώσεις πάνω στο ανεξάντλητο θέμα είναι απλές μα αφοπλιστικά καίριες.

Ελλάδα. 2019. Διάρκεια: 84΄.