Κριτική

Θέλημα Θεού

Από -

«Πρέπει να γίνεις πιο σύντομος και λιγότερο ποιητικός. Να μείνεις στις πληροφορίες και στα γεγονότα», συμβουλεύουν οι σύντροφοί του τον δημοσιογράφο Φρανσουά, συζητώντας για τη συνέντευξη Τύπου της επόμενης μέρας. Η ομάδα την οποία έχουν συστήσει αποτελείται από θύματα κακοποίησης του ιερέα Μπερνάρ Πρεϊνά και είναι μπροστά στο πρώτο μεγάλο βήμα δημοσιοποίησης του αγώνα της για δικαιοσύνη. Πρόκειται για το τελευταίο γνωστό σκάνδαλο που έχει ξεσπάσει στους κόλπους της καθολικής Εκκλησίας και το οποίο δίνει τη δυνατότητα στον ακούραστο Φρανσουά Οζόν («8 Γυναίκες», «Η Πισίνα», «5 Φορές το 2») να μεταφέρει την ιστορία του στην οθόνη σαν ένα πυρετώδες δημοσιογραφικό χρονικό, κερδίζοντας την Αργυρή Άρκτο του φεστιβάλ Βερολίνου με την καλύτερη ταινία του τα τελευταία χρόνια.

Ως σεναριογράφος και σκηνοθέτης ο Οζόν επιλέγει να ακολουθήσει τη συμβουλή των μελών της ομάδας προς τον Φρανσουά, δίνοντας έμφαση στην πιστότητα και την ακρίβεια της πληροφορίας: το 2014 ο πιστός καθολικός και πατέρας πέντε παιδιών Αλεξάντρ μαθαίνει πως ο ιερέας, ο οποίος τον είχε κακοποιήσει όταν ήταν στους προσκόπους, Μπερνάρ Πρεϊνά συνεχίζει να εξασκεί τα καθήκοντά του στην πόλη του, τη Λιόν, δουλεύοντας μάλιστα και πάλι κοντά σε ανήλικα αγόρια. Αρχίζει μια αλληλογραφία με τον τοπικό καρδινάλιο, συναντά υπευθύνους και τον ίδιο τον Πρεϊνά, αποφασίζει όμως να συνεχίσει τον αγώνα του για πλήρη διαφάνεια όταν συναντά άλλους δυο παιδικούς γνωστούς του, τον δημοσιογράφο Φρανσουά και τον γιατρό Ζιλ, με παρόμοιο παρελθόν και όλοι μαζί διαπιστώνουν πως η Εκκλησία δεν έχει σκοπό να αποδώσει άμεσα δικαιοσύνη. Στην πορεία οι καταγγελίες πληθαίνουν, μέχρι που οι αποκαλύψεις συστηματικής κακοποίησης, αλλά και συγκάλυψης, παίρνουν τη μορφή χιονοστιβάδας και διαστάσεις διεθνούς (καθώς εμπλέκεται ακόμα και το Βατικανό) σκανδάλου.

Στα χνάρια του οσκαρικού «Spotlight», το «Θέλημα Θεού» προκρίνει το επείγον του σοκαριστικού θέματός του και προσηλωμένα, συντεταγμένα και μεθοδικά εξιστορεί το περιπετειώδες χρονικό του. Διατηρεί τα ονόματα των υπευθύνων της «απέναντι πλευράς» και αλλάζει τα επώνυμα των θυμάτων για χάρη των (μικρών) μυθοπλαστικών ελευθεριών που έχει πάρει. Καταφέρνει έτσι –κορυφώνοντας δραματικά τη σεναριακή διαδρομή βάζοντας στο κάδρο τον Εμανουέλ, ένα ακόμα θύμα– να παραμένει μέχρι τέλους ιστορικά αποκαλυπτικό και κινηματογραφικά ενδιαφέρον, πετώντας στην άκρη κάθε αφηγηματικό λίπος. Την ίδια στιγμή, κρατώντας την κάμερα κοντά στα πρόσωπα και σκιτσάροντας μέσα από τις πράξεις τους το ψυχολογικό τους πορτρέτο, θέτει διακριτικά μια σειρά διαχρονικών ερωτημάτων πάνω στην πίστη, τους οικογενειακούς δεσμούς, την έννοια του ανδρισμού, την αλληλεγγύη, την πολυπλοκότητα και τις αντιφάσεις των κοινωνικών θεσμών, κυρίως όμως τη σχέση ατομικής και συλλογικής ευθύνης.

Γαλλία, Βέλγιο. 2019. Διάρκεια: 137΄. Διανομή: FILMTRADE.

Σχετικά Θέματα