Κριτική

Θεέ μου,τι σου Κάναμε;2

Από -

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει, αλλά σίγουρα νιώθει πιο σίγουρη για μερικές διακριτικές διαφοροποιήσεις. Μετά τα 12,5 εκατομμύρια γαλλικά εισιτήρια του «Θεέ μου, τι σου Κάναμε;» λοιπόν, οι σεναριογράφοι Γκι Λοράν και Φιλίπ ντε Σοβερόν (ο δεύτερος και με τη σκηνοθετική ευθύνη) θέλησαν να υπογράψουν ένα πιο σοφιστικέ σίκουελ, με εμφανέστερες τις κοινωνικές αναφορές μεν, αλλά πάντα πιστό στη χρυσοφόρα συνταγή της λαϊκής κωμωδίας. Έτσι, ενώ οι Βερνέιγ έχουν πλέον συμβιβαστεί με την πολυπολιτισμική οικογένειά τους, έρχονται αναπόφευκτα αντιμέτωποι με καινούργιους μπελάδες. Το «Θεέ μου… 2» καταναλώνει αρκετό χρόνο για να μας συστήσει καλύτερα τους χαρακτήρες των τεσσάρων γαμπρών, ενώ την ίδια στιγμή οι γυναίκες τους παραμένουν στη σεναριακή σκιά τους. Παρ’ όλα αυτά, η ταυτόχρονη απόφασή τους να εγκαταλείψουν τη Γαλλία, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, είναι εντελώς εκβιαστική και «κατασκευασμένη».

Θέλοντας να σχολιάσουν τη σύγχρονη γαλλική πραγματικότητα, οι Λοράν και ντε Σοβερόν επικαλούνται μια ελάχιστα πειστική αφορμή, η οποία δίνει στους εαυτούς τους και στους γερο-Βερνέιγ την πάσα για να υπερασπιστούν μια δημοκρατική, ανεκτική, νεωτερική και ταυτόχρονα γεμάτη παραδοσιακές αξίες χώρα του φωτός (και του Εμανουέλ Μακρόν), παραθέτοντας μια σειρά μισο-αστείων και φουλ διδακτικών διαλογικών σκηνών. Την ίδια ώρα, και για να μην ξεφύγει εντελώς η ταινία προς την κοινωνική κομεντί, ένα παράλληλο φαρσικό εύρημα προσπαθεί να κρατήσει ψηλά τους χιουμοριστικούς τόνους. Ο Αφρικανός, συντηρητικός και ρατσιστής πεθερός έρχεται στη Γαλλία για να παντρέψει τη μικρή κόρη του, αγνοώντας ότι εκείνη είναι… λεσβία και ο Νικολά του προσκλητηρίου, Νικόλ! Ο συνδυασμός μπαλαφάρας και εθνικοφρόνων αστείων μάλλον δεν είναι κι ο καλύτερος, αν και εξίμισι εκατομμύρια Γάλλοι θεατές έχουν προφανώς διαφορετική γνώμη.

Γαλλία. 2019. Διάρκεια: 99΄. Διανομή: ODEON.