Κριτική

The Waiter

Από -

Eχοντας γυρίσει φιλμάκια για το MTV, εταιρικά βίντεο και περισσότερα από 500 διαφημιστικά, ο γεννημένος στις ΗΠΑ Στιβ Κρικρής είναι ένας επιδέξιος αφηγητής. Το αποδεικνύει και στην πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, η οποία κουβαλά εξ αρχής –από την πλανοθεσία έως τις σκηνογραφικές επιλογές και τον κεντρικό ήρωα– μια λανθιμική παραξενιά.

Ο τρόπος με τον οποίο ο Ρένος, ένας μοναχικός και φιλήσυχος σερβιτόρος με αδυναμία στην οργανωμένη τακτοποίηση, τις μικρές, άχρηστες πληροφορίες και τα φυτά, κινείται στον κλινικά αποστειρωμένο θαρρείς χώρο γύρω του μεταφέρει ένα αίσθημα αμηχανίας και Greek weird wave αποξένωσης, το οποίο αρχίζει σιγά σιγά να γεμίζει με απειλητική αμφιβολία. Ο κάτοικος του διπλανού διαμερίσματος Μίλαν εξαφανίζεται χωρίς να δώσει σημεία ζωής και ένας φίλος (;) του, ο Ξανθός, εγκαθίσταται σ’ αυτό. Η φιλική, μα παράξενη συμπεριφορά του θα υποψιάσει και ταυτόχρονα θα γοητεύσει τον Ρένο, ο οποίος όταν εμφανιστεί και η φίλη του Ξανθού Τζίνα θα παρασυρθεί σε έναν κόσμο γεμάτο επικίνδυνες εκπλήξεις και θα οδηγηθεί σε μερικές ανατρεπτικές για τη μέχρι τώρα ζωή του αποφάσεις.

Φέρνοντας τον ήρωά του μπροστά σε διλήμματα που απαιτούν δράση, ο Κρικρής παρακολουθεί τη μεταβολή ενός παθητικού θεατή της ζωής σε αυτοσχέδιο σκηνοθέτη της. Η πορεία της μεταμόρφωσής του, σαφώς επηρεασμένη από το κοενικό «Μπάρτον Φινκ», είναι διαποτισμένη με αγωνιώδη ατμόσφαιρα κι ένα βαθιά ανησυχητικό αίσθημα. Παραμένει όμως μέχρι τέλους κινηματογραφικά ρηχή, προτιμώντας να κρατηθεί με στιλ στην επιφάνεια των συναισθημάτων και των παθών, παρά να προχωρήσει σε μια μετωπική «αντιμετώπισή» τους. Κομψή και τεχνικά άψογη (έξι υποψηφιότητες για τα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου), μοιάζει να έχει οικειοποιηθεί υπερβολικά την αποστασιοποιημένη ψυχρότητα του βασικού χαρακτήρα της.

Ελλάδα. 2018. Διάρκεια: 97 ΄.

Σχετικά Θέματα