Κριτική

The Lunchbox

Από -

Η λάθος παράδοση ενός κολατσιού φέρνει σε επαφή μια παραμελημένη από τον σύζυγό της νοικοκυρά κι έναν μοναχικό –στα πρόθυρα συνταξιοδότησης– λογιστή, οι οποίοι αρχίζουν να επικοινωνούν με καθημερινά μηνύματα μέσω του lunchbox. Ανθρώπινη, καλογραμμένη και κινηματογραφικά κομψή δραμεντί με κοινωνική ματιά.

banner

Αμερικανοσπουδασμένος, αλλά γεννημένος και μεγαλωμένος στη Βομβάη, ο 35χρονος Ρίτες Μπάτρα κάνει το μεγάλου μήκους σεναριακό και σκηνοθετικό­ ντεμπούτο του με μια γλυκόπικρη κομεντί σωστή κινηματογραφική νοστιμιά. Ταυτόχρονα σκιαγραφεί με διακριτικό όσο κι ευφυή τρόπο το πορτρέτο της αγαπημένης του μεγαλούπολης, παίρνοντας αφορμή από την πολύχρονη παράδοσή της στο... delivery κολατσιού. Κάθε μέρα πάνω από 5.000 κούριερ παραδίδουν με αξιομνημόνευτη ακρίβεια (σύμφωνα με έρευνα του Χάρβαρντ) τα ζεστά οικιακά γεύματα στο γραφείο των υπαλλήλων, ένα από αυτά όμως καταλήγει –κινηματογραφική αδεία– σε λάθος χέρια. Έτσι φέρνει σε επαφή τη νεαρή Ίλα, μια παραμελημένη από τον σύζυγό της νοικοκυρά, και τον μοναχικό, στα πρόθυρα συνταξιοδότησης λογιστή Σαατζάν, οι οποίοι αρχίζουν να «συνομιλούν» με καθημερινά μηνύματα μέσω του lunchbox.
Η σύγχρονη έλλειψη επικοινωνίας, ένας κόσμος ανάμεσα στο παρελθόν (συντηρητικό αλλά και γεμάτο αξίες) και το (αβέβαιο) μέλλον, η κοινωνική διάσταση των ιδιωτικών μας στιγμών, το όνειρο και η πραγματικότητα. Το «The Lunchbox» ακουμπά (χωρίς να πηγαίνει πάντα εις βάθος) μερικές πολύτιμες συναισθηματικές ποιότητες, διατηρώντας μια ζεστή ανθρωποκεντρική ματιά ακόμη και όταν μιλάει για ευρύτερα πολιτικοκοινωνικά θέματα. Δεν σηκώνει σχεδόν ποτέ τη ματιά του από τους τρεις κεντρικούς χαρακτήρες (ένας νεαρός λογιστής έρχεται να αντικαταστήσει τον Σαατζάν και γίνεται φίλος του), χτίζοντας αργά και τελετουργικά ένα χαμηλότονο, πικάντικο δράμα που δεν φοβάται τις πικρές αλήθειες­, βγαλμένο από τη ζωντανή ινδική καθημερινότητα.
Η επιτυχία του ταλαντούχου Ρίτες Μπάτρα είναι πως δεν αφήνει την καλογραμμένη ιστορία να τον παρασύρει σε ντοκιμαντερίστικα, νεο-ρεαλιστικά κλισέ ή αντιθέτως σε δοκιμασμένες, άνοστες λύσεις της ρομαντικής κομεντί, ποντάροντας σε σωστό αφηγηματικό τάιμινγκ, σεναριακή οικονομία κι ένα χαριτωμένα προβλέψιμο φινάλε που καρφώνει χαμόγελα στα χείλη των θεατών. Μικρή φεστιβαλική έκπληξη των περσινών Κανών και μία από τις feelgood κινηματογραφικές εμπειρίες αυτής της σεζόν.

Ινδία, Γαλλία. 2013. Διάρκεια: 104΄. Διανομή: FEELGOOD ENT.

Σχετικά Θέματα