Κριτική

Θάνατος στη Βενετία

Από -

Βενετία, Τόμας Μαν, Γκούσταβ Μάλερ: μια πόλη που καταποντίζεται, ένας λογοτέχνης της παρακμής, ένας ρομαντικός μουσικοσυνθέτης. Ο Λουκίνο Βισκόντι, ο κομμουνιστής κόμης που περιέγραψε με ασύγκριτη κομψότητα τη διακριτική γοητεία και την εσωτερική φθορά της μπουρζουαζίας, βρίσκει σε μια νουβέλα του Γερμανού συγγραφέα την ιδανική πρώτη ύλη για ένα συγκλονιστικό κινηματογραφικό χορό του Έρωτα και του Θανάτου με φόντο την πόλη των Δόγηδων. Εκεί καταφθάνει ο ηλικιωμένος συνθέτης Άσενμπαχ (που παραπέμπει στον Μάλερ), ο οποίος αναζητά χώρους έμπνευσης. Το πάθος του, ωστόσο, επικεντρώνεται στο πρόσωπο ενός εφήβου, ο οποίος αποτελεί την ενσάρκωση του απόλυτου κάλλους.

Ένας κόσμος που βυθίζεται αργά, τελετουργικά και χωρίς δυνατότητα διάσωσης στη μοναξιά και τη λήθη, αγκαλιά με μιαν αίσθηση παρελθόντος μεγαλείου. Μουσικά, εικαστικά και κινηματογραφικά, ο Βισκόντι αναρωτιέται πάνω στην αξία της αισθητικής και στη δυνατότητα της (υψηλής) τέχνης να παρηγορήσει τον άνθρωπο από το αναπόδραστο του θανάτου. Μήπως μπορεί να το κάνει ο έρωτας; Ένα σπαρακτικό υπαρξιακό ερώτημα και μία από τις τελευταίες πραγματικά μεγάλες (με κάθε έννοια) ταινίες του κλασικού ιταλικού σινεμά.

Ιταλία, Γαλλία. 1970. Διάρκεια: 130΄. Διανομή: BIBLIOTHEQUE.

Αναλυτικές πληροφορίες από τον οδηγό σινεμά