Κριτική

Τέλειοι Ξένοι

Από -

Όταν ένα βράδυ με έκλειψη Σελήνης μια παρέα επτά φίλων συγκεντρώνεται για δείπνο, ένα παράξενο παιχνίδι ξεκινά: όλοι συμφωνούν να αφήσουν τα κινητά τους στο τραπέζι και να μοιράζονται με τους υπολοίπους ό,τι φτάνει σε αυτά. Πιστή, επιτυχημένη μεταφορά μιας καλογραμμένης ιταλικής σάτιρας των (μικρο)αστικών ηθών. Αν και θεατρικής δομής, διαθέτει κινηματογραφικό ρυθμό, έμπειρο καστ, διάθεση πικρής κοινωνικής κριτικής και μια σειρά από εύστοχα σεναριακά ευρήματα.

Αν η βασικότερη αδυναμία τού (μη φεστιβαλικής στόχευσης) ελληνικού σινεμά είναι να γράψει ένα σενάριο της προκοπής, κάποιοι δοκίμασαν να την ξεπεράσουν στρεφόμενοι στα έτοιμα, σε επιτυχημένα σύγχρονα θεατρικά έργα («Μια Μέλισσα τον Αύγουστο», «Μόλις Χώρισα», «Το Γάλα», «Απόψε Τρώμε στης Ιοκάστης») ή σε ριμέικ παλιών ελληνικών ταινιών («Ο Ηλίας του 16ου», «Ζητείται Ψεύτης», «Οι Γαμπροί της Ευτυχίας»), με μεικτά, κυρίως απογοητευτικά αποτελέσματα. Οι «Τέλειοι Ξένοι» προτείνουν τώρα μιαν άλλη λύση, δίνοντας το επιτυχημένο παράδειγμα: προσαρμογή στα ελληνικά μιας σύγχρονης ξενόγλωσσης επιτυχίας.

Το «Perfetti Sconosciuti» είναι όχι μόνον η καλύτερη ταινία του Πάολο Τζενοβέζε, ενός άγνωστου στη χώρα μας Ιταλού σεναριογράφου και σκηνοθέτη εμπορικών κωμωδιών, αλλά και μια έξυπνη σάτιρα της σύγχρονης (μικρο)αστικής ηθικής και συμπεριφοράς, που μέσα στο 2016 ξεπέρασε τα 2,5 εκατ. θεατές στη χώρα της και απέσπασε τα βραβεία Ντονατέλο (τα ιταλικά Όσκαρ) καλύτερης ταινίας και σεναρίου. Έχοντας στα χέρια του θέμα, χαρακτήρες και πλαίσιο αναφοράς απόλυτα ταιριαστά στα καθ’ ημάς, ο δοκιμασμένος ως θεατρικός και κινηματογραφικός δημιουργός Θοδωρής Αθερίδης («Μια Μέλισσα τον Αύγουστο», «Από Έρωτα») ανέλαβε την ελληνική διασκευή και άλλαξε μονάχα τα απολύτως απαραίτητα.

Έτσι ένα βράδυ με ολική έκλειψη Σελήνης τέσσερις παιδικοί φίλοι και οι γυναίκες τους μαζεύονται σε ένα σπίτι για να δειπνήσουν. Επτά τελικά, οι συνδαιτυμόνες θα αρχίσουν να μιλάνε για τα μυστικά που κρύβει ο καθένας και θα καταλήξουν σε ένα διασκεδαστικά ριψοκίνδυνο παιχνίδι. Όλοι αφήνουν τα κινητά τους στο τραπέζι, συμφωνώντας να μοιράζονται εφεξής με τους υπολοίπους οτιδήποτε φτάνει σε αυτά. Αναπόφευκτα τα πράγματα θα πάρουν γρήγορα ανεξέλεγκτη τροπή, καθώς το «μαύρο κουτί της ζωής μας» βγάζει σε κοινή θέα τις ψυχολογικές ανασφάλειες, τις κοινωνικές ανομίες και τα ηθικά εγκλήματα που τελούνται –από όλους!– εν κρυπτώ.

Με τη βοήθεια του Τζενοβέζε, ο Αθερίδης φτιάχνει έναν θεατρικής κοπής μικρόκοσμο που δεν μπορεί να ξεφύγει εντελώς από τη σχηματοποίηση. Κατορθώνει όμως να τονίσει λεπτομέρειες και να προσθέσει πινελιές που τον γεμίζουν ζωντάνια, εκμεταλλευόμενος σκηνοθετικά τον περιορισμένο χώρο, διασταυρώνοντας βλέμματα, μεταστρέφοντας μεθοδικά σε αγωνιώδη την αρχικά χαλαρή ατμόσφαιρα, κυρίως όμως διευθύνοντας κινηματογραφικά ένα φερέγγυο καστ, που δεν αφήνει τους ρόλους να γλιστρήσουν στην καρικατούρα.

Όλα αυτά πάνω σε ένα πανέξυπνο σενάριο, το οποίο επιδέξια δανείζεται κλισέ τόσο από την αστική φάρσα όσο και από το δράμα χαρακτήρων, εμπλουτίζοντάς τα με δημιουργικές –από χιουμοριστικές μέχρι δραματουργικές– ιδέες (η έκλειψη, το σαρκαστικό φινάλε). Το αποτέλεσμα στάζει φαρμάκι για τη βαθιά, απάνθρωπη υποκρισία των σύγχρονων σχέσεων και θα εκπλήξει πολλαπλά όλους όσοι παραμένουν τέλειοι ξένοι με την ταινία του Τζενοβέζε.

Ελλάδα. 2016. Διάρκεια: 92΄. Διανομή: ODEON.

banner

Σχετικά Θέματα