Κριτική

Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου

Από -

Παλαιάς κοπής, γραφικά βίαιο και στιβαρά σκηνοθετημένο γουέστερν με διδακτικές, αναίτια μελοδραματικές αντιρατσιστικές κορόνες.

banner

Βασισμένος σε ένα παλιό χειρόγραφο του βραβευμένου με Όσκαρ Ντόναλντ Στιούαρτ («Ο Αγνοούμενος»), ο Σκοτ Κούπερ συνεχίζει να σκηνοθετεί τη διαρκή πάλη της Αμερικής με τον εαυτό της, αυτήν τη φορά σε γουέστερν παραλλαγή. Έτσι, μετά τη «Σκουριασμένη Πόλη» (ο άγραφος νόμος του αίματος ενώνει δύο αδέρφια με διαφορετική νοοτροπία) και την «Ανίερη Συμμαχία» (η μυστική συνεργασία γκάνγκστερ και FBI), το «Ταξιδεύοντας με τον Εχθρό μου» φέρνει ως εκόντες άκοντες συνοδοιπόρους έναν αιχμάλωτο και βαριά άρρωστο αρχηγό των Τσεγέν, έναν λοχαγό του στρατού και ορκισμένο εχθρό του αλλά και μια γυναίκα της οποίας η οικογένεια μόλις σφαγιάστηκε­ από ινδιάνους.

Η βία είναι πανταχού παρούσα, το ίδιο και τα ηθικά διλήμματα κάθε πλευράς, το «δίκιο» της οποίας προσπαθεί να ανιχνεύσει με ωμό και ειλικρινή τρόπο αυτό το παλαιάς κοπής, στιβαρά σκηνοθετημένο γουέστερν. Από ένα σημείο και μετά η ταινία μετατρέπει την ειλικρίνειά της σε διδακτισμό, την ανάδειξη του «εσωτερικού» αμερικανικού διχασμού σε σεναριακό κλισέ και τη διάθεσή της για μελλοντική (αντι-Τραμπ και αντιρατσιστική) αισιοδοξία σε μελοδραματική κορόνα.

ΗΠΑ. 2017. Διάρκεια: 134΄. Διανομή: ODEON.