Κριτική

Τα 400 Χτυπήματα

Από -

Mε το ένα πόδι στον ιταλικό νεορεαλισμό και με το άλλο στο κλασικό αμερικανικό σινεμά, στα τέλη της δεκαετίας του ’50 οι συντάκτες του γαλλικού περιοδικού «Cahiers du Cinema» περνούν πίσω από την κάμερα και, μέσω της νουβέλ βαγκ, αλλάζουν απότομα τη ρότα του μοντέρνου σινεμά. Πρωτοπόρος στη νέα περιπετειώδη πορεία των κινηματογραφικών εικόνων ο 27χρονος Φρανσουά Τριφό, ο οποίος μεταμορφώνει ένα ημιαυτοβιογραφικό εφηβικό οδοιπορικό σε έναν ανήσυχο, διαχρονικό ύμνο στον αντικομφορμισμό.

Όπως η αδιαφορία των γονιών του και η αυταρχική συμπεριφορά του σχολείου σπρώχνουν τον 13χρονο Αντουάν Ντουανέλ σε ένα ταξίδι φυγής στους δρόμους του Παρισιού, έτσι και οι ακαδημαϊκές αφηγηματικές συμβάσεις ωθούν τον Τριφό σε μια κίνηση απελευθέρωσης. Ερασιτέχνες ηθοποιοί, φυσικά ντεκόρ, σκηνοθετική αμεσότητα και αυτοσχεδιαστική διάθεση μετατρέπουν τα «400 Χτυπήματα» σε μια ονειρική συμφωνία ρεαλιστικών στιγμών, μια αφοπλιστική χειρονομία που ενώνει το σελιλόιντ με την καθαρή ποίηση, και την πικρή «αλήθεια εκεί έξω» με την κινηματογραφική απόλαυση. Ταυτόχρονα, ένα περήφανο κλείσιμο του ματιού στο ίδιο το σινεμά, το οποίο χάρισε στον σινεφίλ δημιουργό του το βραβείο σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Κανών.

Α/Μ. Γαλλία. 1959. Διάρκεια: 99΄. Διανομή: SUMMER CLASSICS.

banner