Κριτική

Σύμπτωμα

Από -

Αλληγορικό, όχι όμως εντελώς πειστικό θρίλερ, με έντονες ψυχαναλυτικές αναφορές.

Μια σειρά από βουβά, ατμοσφαιρικά πλάνα, βγαλμένα θαρρείς από ταινία του Ντέιβιντ Λιντς ή κάποιο ισπανικό θρίλερ, μας μεταφέρουν σε ένα συννεφιασμένο, χειμωνιάτικο ελληνικό νησί. Εκεί έχει ανεξήγητα εμφανιστεί ένα αλλόκοτο πλάσμα με μαύρο δερμάτινο μπουφάν, όψη μεταλλαγμένου εντόμου και μάτια που λαμπυρίζουν στο σκοτάδι, με το οποίο όποιος έρχεται σε επαφή χάνει τα λογικά του. Οι κάτοικοι ζητούν τη βοήθεια μιας νεαρής κοπέλας, που μοιάζει να είναι η μόνη που μπορεί να το αντιμετωπίσει.

Μια ενστικτώδης δύναμη την τραβάει κοντά του, με όλα αυτά περισσότερο να υποδηλώνονται (και να συμπεραίνονται από τον θεατή) παρά να ξεκαθαρίζονται, βουτηγμένα σε ένα ημιφωτισμένο κλίμα μυστηρίου και βαθιάς αλληγορίας. Έτσι κι αλλιώς, από πολύ νωρίς το «Σύμπτωμα» έχει ξεφύγει από το πλαίσιο μιας ρεαλιστικής ιστορίας, ακόμα κι αυτής ενός μεταφυσικού θρίλερ, υιοθετώντας τους κώδικες μιας (υπαρξιακής) παραβολής του φανταστικού σινεμά.

Πιστός σ’ αυτό το ύφος από το «Όνειρο του Σκύλου», τα όρια του οποίου δοκίμασε κατόπιν με το «Μέσα στο Δάσος», ο Άγγελος Φραντζής εστιάζει την κάμερά του για ακόμα μια φορά σε μια νεαρή ηρωίδα, η οποία, αντιμέτωπη με μια οριακή πραγματικότητα, καλείται τελικά να αναμετρηθεί με τον ίδιο της τον εαυτό – τους φόβους, τα πάθη, τις ενοχές του. Με ένα μινιμαλιστικό κινηματογραφικό τρόπο, που όμως καμιά φορά ξεφεύγει προς ένα παρωδιακό χιούμορ ή έναν γκροτέσκο «εξπρεσιονισμό», ο σκηνοθέτης υποβάλλει αυτή την επιθυμητή αίσθηση της εσωτερικής απειλής, πιάνει την ατμόσφαιρα του υπαρξιακού εφιάλτη και δένει μεταξύ τους τις έννοιες του τέρατος, της πίστης, της αμαρτίας και της απαγορευμένης επιθυμίας.

Όταν, σε αντίθεση με την αφηγηματική γραμμή του σκοτεινού παραμυθιού του, προσπαθήσει όλα αυτά να τα εξηγήσει, να θεωρητικολογήσει περί επιστήμης και μύθων, κοινωνικών κανόνων και ενστικτωδών παρορμήσεων, αλλά και να αναλύσει ψυχολογικά την ηρωίδα του, καταλήγει σε μια διάφανη, ξεπλυμένη ψυχαναλυτική παραβολή, που κορυφώνεται αδέξια με ένα προβλέψιμα μπανάλ φινάλε.

Ελλάδα. 2015. Διάρκεια: 98΄.

banner

Σχετικά Θέματα